Woar kin ik dij vraauw toch van? Zai het wel wat bekinds over zok, mor nee, ik zol t toch nait waiten. Dat mout den vervast al n haile zet leden wezen.
“Ie zain t zeker nog wel?” zegt t vraauwmìns.
Ze kikt mie liekbendeg aan. In heur ogen zit wat kemieks, net of wie mit ons baaident ik wait nait wat veur biezunders beleefd hebben. Verdikke, t mìns kikt mie ja aan of ze mie deur en deur kin. En ze laagt mie aan.
Ze laagt mie nait tou, nee, ze laagt mie aan. En da’s hail wat aans. Ze komt ook n tree of wat dichterbie.
Ik roek heur goud. t Komt mie bekind veur: de locht van koien.
k Zel der vrouger toch nait mit scharreld hebben?
“Dat is al n haile zet leden, mien wicht,” zeg ik.
Ik struun mien hazzens òf.
Woar bin ik in de vrede dit vraauwmìns eerder tegenkomen?
“Drijendatteg joar, op de kop òf drijendatteg joar. Dou is ons jongste geboren.
Nee, dat zel je wel nait meer waiten.”
Ik blief aan t zuiken.
Ook al breken ze mie baaide bainen, ik kom der nait uut.
“Ie binnen aans nog niks veraanderd, hur. Joa, wel wat gries worden en zo. Mor aaltied nog t zulfde taimke. Aaltied nog ‘mien wicht’ tegen mie zeggen. Deden ie vrouger ook al. Annie mien wicht, zeden ie aaltied. Wait je dat nog wel?”
Doar is ze! Verdikke, doar is ze!
Doar is ze levensgroot!
Nou zai ik t mor zo!
Annie van t Achterdaip, Annie mien wicht!
“Dat je t nog zaggen! Annie wordt ter n beetje hui van. Ze komt nog dichterbie.
Ze zel mie toch gain smok geven willen?
“Dien jongste, hait dij nait van Haarm-Jan?”
“Joa, hou is t meugelk dat je dat nog waiten!” Annie zet heur bosschoppenmadde op de grond. Ze gript mien haand mit heur baaide handen stief vast. Heur ronde gezichte is nou stoef bie. Z’is old worden, mor ain en aal vrundelkhaaid. Der zit n pukkel op heur kinne, mit n laange spiere hoar der aan.
Dij zat doar vrouger ook al. Zo nou en den knipte Annie dij hoar der òf.
Ik zai dat heur kunstgebit wat noar ondern zakt. Annie drokt hom mit n gloepstreek weer op stee. Mit doeme.
Der komt wat waarms in mie omhoog.
Wat waarms, wat vertraauwds.
Ik bin inains in n aandere wereld.
Annie ligt in t bedstee. t Daarde kind mout komen. Hinderk licht mie wat klonterg bie mit n störmlanteern. t Bedstee wordt ter glad gezelleg van, vin ik.
“d’Aander baaident wazzen der mor zo,” jammert Annie, “waarom gaait t nou zo stoer!”
“Dat wazzen wichter,” plaast Hinderk, “dit wordt n jong, dit is vervast n jong.”
Hinderk staait mie dik in de wege.
Ik kin der zó hoast nait bie. En t bedstee is ook wat te hoog veur mie.
“O gunst, doar komt t aan,” gilpt Annie inains, “pak tou, dokter, pak tou!”
Ik drok Hinderk op zied. Dij koegelt zowat ondersteboven.
Hartstikke donker is t nou, in t bedstee.
Annie gaait as n wilde te keer.
Verdikkemie, dat mout mie hier nait mishottjen.
Op koustaal toeten de koien om t leven, net of ze vuilen dat ter nou op aankomt.
“k Bin nog nait aan t melken toukomen,” zegt Hinderk.
“Pak tou, dokter, t is der!” giert Annie.
Ik krieg ter zowat van op de zenen. “Woar blifst nou mit t licht, Hinderk!” roup ik nog.
Den neem ik n roam en spring bie Annie in t bedstee. Doar heb ik t kind te pakken.
“Wat is t?” ropt Hinderk achter mie.
“Licht mie den even wat beter bie, man,” roup ik verniend, “ik kin ja gain haand veur d’ogen zain.”
Wie bekieken t poppie, Hinderk en ik: Annie het n jonge zeun overwonnen!
“t Ging ducht mie wat te vlot, Annie mien wicht, ast mor nait inscheurd bist.”
“Wat dou ie doar bie de vraauw op bèrre?” ropt Hinderk kwoasi verboasd.
Hinderk is n proatjeboksem. Hinderk is óók n beetje uut de kedde. t Störmlanteern slingert hinneweer. Annie mout dwaars in t bedstee liggen. Aans kin ik de boudel nait hechten. En doar kinnen Annie en ik Hinderk nait bie gebruken.
“Goa doe de koien mor melken, Hinderk, dij hebben meer verlet om die as wie hier,’ zegt Annie. “Dokter en ik redden ons der wel mit.”
t Kind ligt in de waige. De koien binnen nou stil. d’Haile wereld is stil.
Annie en ik drinken n kop kovvie. Annie in t bedstee, ik op stoule der veur.
Op kougaange rammeln n poar storten emmers.
“Wat bin ik bliede dat t n jongkie is,” zegt Annie.
“Hou gaait t haiten?” vroag ik.
“Haarm-Jan, noar Hinderk zien voader.”
Ik heur Annie gnivveln. “Wat is der?”
“Ie wazzen ducht mie wel wat zeenachteg, nait?” plagt Annie mie. “En dat ie mor zo boven bie mie op bèrre sprongen!”
“Nou hest zulf zain hou wies ik wel mit die bin, Annie mien wicht,” zeg ik kerelachteg.
“Ik bin ook bliede om joe, dat t aal goud goan is,” maint Annie.
Annie het mie oardeg goud deur.
Mien kerelachteghaid wordt dankboarhaid. t Wordt mie der glad makkelk van.
Annie heur ronde gezichte is nou stoef bie. Z’is old worden, mor ain en aal vrundelkhaid, net as vrouger. Der zit nog aaltied n pukkel op heur kinne, mit n laange spiere hoar der aan. Annie is der zeker nait aan tou komen om hom der òf te knippen. Ik zai dat heur kunstgebit wat noar ondern zakt. Mit n gloepstreek drokt zai hom weer op stee. Mit doeme.
Der komt wat waarms in mie omhoog.
Wat waarms, wat vertraauwds.
As ze mie n smok geven zol, ik zol t nait slim vinden!
