In mien ogen is Haarm de Vries n bobbekop. Hail gewoon n bobbekop: n dikke domkop mit n stoense, narege, achterdochtege noatuur.

As zo’n bobbekop zien kop deur d’hege stekt, blaft d’hond zok der dood tegen!

Nait dat aine der veul aan doun kin dat hai zo’n kop en zo’n noatuur het, nee, dij krieg je ja gewoon mit, doar wordt joe nait noar vroagd.

En men mout zo aine der aiglieks ook nait op aankieken.

Mor n aander zit ter voak mor mit, dij kin der hail wat onder te lieden hebben. Ik verwonder mie der ieder keer weer over dat Engeltje der zo monter onder bleven is. Kiek nou toch ais hou hai mie vanmörgen weer aanglopt. Haarm is apaart op t spreekuur komen om mie te vroagen of ik vandoage even bie Engeltje langs komen wil. Vroagen? Zeg ik van vroagen? Fesounlek vroagen? Opdroagen, zei ik mainen!

Haar Haarm den nait even bellen kind? Of de bosschop bie deure ofgeven? Den zol t ook ja wel goud komen wezen!

Mor doar het Haarm nait veul vertraauw in.

Hai wil mie t zulf hoogst persoonlek dudelk moaken dat t gain klaaineghaid is wat Engeltje mekaaiert.

“En wat veur kwoale het Engeltje den wel”, wil ik waiten. Haarm dut mie omstandeg uut de douken wat Engeltje scheelt. n Kloede in de laiske.

Gain schieterijchie, om de drommel gain schieterijchie! n Dikke kloede!

En Haarm holdt mie zien knoeste van n boerenvoeste stoef onder de neuze: zó groot sikkom wel.

En dij kloede, dij heurt doar nait. Dij zat doar eerder ook nait. Veur kloeten en knobbels het Haarm respekt, dat het zien moetje hom al leerd.

En zien moetje was den wel net gain dokter, mor zai wos der veul van òf. Doar haar ik vervast n boel steun aan hebben kind, as ze nog leefde.

“En wat kin zo’n kloede zo aal wezen?” wil Haarm waiten. Om doar antwoord op te geven mout ik dij kloede eerst even bekieken vanzulf. Dat zei Haarm dinkelk ook wel begriepen. Mor Haarm wil mie alvast n beetje op glee helpen.

“n Breuk”, maint Haarm. En doarom wol hai heur nait op fietse noar mie tou hebben. Den zol zo’n breuk ja wel n beklemde breuk worden kinnen, deur aal dat gestöt op de zaandloane. En den bin je wieder van huus. n Beklemde breuk, dij het Haarm zien oom-zegger ook had. En dat is bie zien gat òf goud goan, ze wazzen der nog net op tied bie! Mor t het hom wel n haalf meter daarm kost, dij oom-zegger.

Dat zodounde.

Haarm nemt aan dat hai mie t nou ofdounde dudelk moakt het, dat t gain gekhaid is, dij kloede in Engeltjes laiske.

Of zai der ook mizzelk bie is, of zai ook overgeven mout, wil ik nog waiten.

Nee, breken huf Engeltje nog nait. Vanmörgen in aals geval nog nait. “Ik zeg noadrukkelk: vanmörgen nog nait”, zegt Haarm as n schoolmeester, “mor veur t zulfde geld staait zai op ditzulfde ogenblik bie t aanrecht te spijen as n raaiger!”

Om van t gezoes òf te wezen zeg ik mor dat ik vot noa t spreekuur wel even kieken kom.

“Dus ie vertraauwen t ook nait!” zegt Haarm der vot achterdochteg overhìn. “Den zol ik zeggen: kom votdoadelk mor mit!”

“Nee, da’s naarns veur neudeg. Ik kom zo rad as ik kin. Vot noa t spreekuur. Dat dou ik om die Haarm, doe bist ja zo ongerust. En aine dij ongerust is, dij lidt doar slim aan.”

Dat laig ik veur t voaderland weg. En Haarm het t deur ook. “Dat zeg ie mor om mie te slieten.”

Nee, der is gain spier oardeghaid aan, aan dij bobbekop van n Haarm de Vries. Engeltje is der mor kloar mit.

As ik n zetje loater bie Engeltje in huus bin en heur onderzuik, staait Haarm der mit de neuze boven op. Engeltje het t nait veul in de reken.

“Zo’n schieterg kloetje, wat zol mie t!”

Engeltje is veul lozer as Haarm: zai kin wel drijmoal om hom tou. En zai mag hom aaltied geern n beetje ploagen; in goudens, nooit uut kwoadens.

Der zit Engeltje inderdoad n lutje kloetje in de laiske en t is der n beetje vureg om tou. n Ontstoken kniere is t, aans nait. “n Dikke breuk, nait?” zegt Bobbekop. “Ik zee t vanmörgen al tegen Engeltje: n oartsvoader van n breuk!”

“Trek dien kouze mor even uut, Engeltje, k wil nog even noar dien tonen kieken”, zeg ik bedoard. Van Haarm neem ik mor gain notietsie meer.

“Wat hebben heur tonen der mit te moaken”, ropt Haarm verboasd. “Hol die nou mor even stil”, zegt Engeltje, “loat dokter mor stil geworden. Dien proat en vief sint is krek n stuver.”

Haarm staait ter bie as n achterdochtege dragonder. En as ik Engeltje heur vief tonen aine veur aine bekiek en n beetje aan t plazen goa dat zai zokse laive toontjes het en dat Haarm doar wel wies mit wezen zel, kiek, den kin Haarm zok nait meer bedappern.

“Wat mout ie mit heur tonen. Om heur kloede in de laiske, doar heb ik joe om komen loaten. En nait om joen geplaas over heur tonen aan te heuren!” Engeltje gnivvelt ter wat om.

Dij vindt t mooi as ik Haarm wat op stang joag. “As ie t zokse mooie toontjes vinden, den mag ie d’aander vief tonen ook nog wel even zain”, zegt zai wat kirreleg.

En wup, d’aander kouze gaait ook uut.

“Laive toontjes, nait?”

“Schatteg”, zeg ik, om Haarm te pesten.

Bie Haarm de Vries is de görde nou zowat goar. En doarom kom ik mor gaauw tot doadzoaken.

De noagel van Engeltjes dikke tone is in t vlees gruid en de boudel is wat aan t swellen. En van dij swellerij, doar komt t kloetje in de laiske van. Hait sodoawoater, dat is n perboat middel.

Drijmoal op n dag n ketaaier de voude der in.

En mörgenvroug zel ik wel even bie dij noagel goan. Mor wel op t spreekuur.

“Bist ter mooi op tied bie west, Haarm-jong”, zeg ik nog.

“Joa, striek hom mor over de lever”, giegelt Engeltje. Haarm begript ter niks van. Doun z’hom nou bie de bok of nait!

In mien ogen is Haarm de Vries hail gewoon n bobbekop. Mor aan Engeltjes ogen zai ik dat zai zok haile best mit hom vernuvert.