Derk en Oarendina wazzen al joaren traauwd en haren de kinder aalmoal al laank tou deure uut. Zai haren t zo mooi as wat mit zien baaident. n Autochie was der ook en zai moggen der geern n ìndje mit uut rieden goan: ais even bie de kinder langs of noar ol-vrunden tou.
Derk was n wat wilde rieder. Dat von Oarendinoa ieder bod weer en dat zee ze den ook. Mor Derk von dat grode flaauwe kul.
“Ie mouten joe n beetje bie t verkeer aanpazen en nait langsoamer rieden as d’aandern.”
Mor as Oarendinoa den te jammern begon van: “Nait zo haard Derk, Derk kiek toch uut, Derk wees toch wat verzichtiger”, den duurde t mor even of Derk haar heur veur de gek. “Zel ik dien haandje even stief vast holden, Oarendientje?” En zó kon hai den n haile zet deurplazen.
Mor nou zollen ze noar femilie tou, in Amerikoa. Ze zatten al in t vlaigmesien.
“Dat ter zoveul volk in gaait! Kiek ais, ook nog de wereld vracht! Dat dat aalmoal mit de locht in mout. Men zol hoast zeggen dat t nait meugelk was!”
Dou ging der inains n licht aan, achter t glas, mit de woorden ‘Fasten your belts’ der op.
“Wat zollen ze doar mit mainen?” vruig Oarendinoa. “Dat zol k ook nait waiten, lichtkaans dat je joen bèlle goud vastholden mouten of zo. Mor wie hebben ja gain bèlle bie ons. Wie zellen ons der mor nait teveul kopkraberij over moaken.”
Mor dou kwam der n wicht in t uniförm aan en dij zee dat ze de raimen vastdoun mozzen, net as in t autochie.
Dou kwam t vlaigmesien aan de rol, eerst langzoam, loater aal haarder.
“Hai mag wel n goie roam nemen, aans krigt e t spul nait van de grond”, zee Derk en keek deur t roampie noar boeten.
“Verdubbeltje-mie, hai is al lös, kerel man, dat is ducht mie wat aan de vrouge kaande”, ruip Derk.
“Man, man, en nou ook al n bochte, hai kin ja wel mit n tibbe van de vleugel aan de grond komen! Dat wordt mie gek genog.
Zol dij sjefeur dat vlaigen wel goud onder de knije hebben?” En Derk trapte aal mor stief mit zien rechter voude op de grond.
“Woarom dust dat?” vruig Oarendinoa.
“Om gas te geven, noatuurlek!” ruip Derk nareg.
“Bist schietendbenaauwd”, zee Oarendinoa, “zel ik dien haandje even vastholden, Derk? En zo’n sjefeur, dij nuimen ze in n vlaigmesien van piloot.”
Mor Derk begruif zien baangeghaid onder groot vertoon van vranterghaid en kerelachteghaid. Hai wer eerst wat kaalmer dou ze hoog boven de wolken vlogen.
“t Is glad n oardeghaid, dij vlaigerij”, zee e, “en wat gaait t aalmoal mooi rusteg tou. Men het glad nait in de goaten dat ter zokse swoare motors aan t waark binnen.”
n Uur of wat loater mozzen ze omdele.
En dou begon t gemier weer vannijs.
“Mien laive tied, mit zo’n voart noar beneden stoeven! Ho, kerel, sjefeur, trap toch ais op de rem! Dat gaait ja mit koegelsgeweld! Verdorie, nou ook nog weer n bochte en bist ja al stoef bie de grond. Nait meer zo schaif kerel. Man, man, as dat goud gaait, den gaait ter meer goud!” En Derk weer stief aan t remmen mit t rechter bain. Orendinoa kon t nait loaten, zai haar t zulf te voak heuren mouten: “Geef mie dien haandje mor even, Derkie, mien laiverd.”
Derk wer stók verbraand.
Mor dou zai in t langen leste aan de grond stonden en der uut moggen, zee e tegen t wicht in t uniförm: “k Wait nait juvver of dij sjefeur, dij piloot, zo as de vraauw hom nuimt, zien vak wel goud verstaait.”
“Doar binnen ie mis in”, zee t wicht en laagde hom vrundelk tou.
“Och gunst”, ruipen Derk en Oarendinoa tougelieks, “komst óók bie ons vandoan?”
Derk en Oarendinoa wazzen vot mit heur in ain joar en zai pruiten deur linnen en wollen hìn in heur aigen Grunneger toaltje, veur t eerst in Amerikoa.
“Zo’n vlog wicht bin k in gain joaren tegenkomen”, zee Derk loater, dou t hom al weer ontschoten was hou schietendbenaauwd hai wel west haar.
