As ik eerlek wezen mout: ik mog Jannes de Boer eerst nait geern lieden.
t Was aal ontevredenhaid en vranterghaid, wat ik aan hom zag.
En t ging hom aans toch oardeg nuver veur wind en stroom. Hai haar vast waark op t febriek, n huusholden, woar niks op aan te maarken was, twij kinder, n jong en n wicht nog wel. n Riekelu’s wìns, Jannes.
En dat wol Jannes nou net nait uut mien mond heuren. Hai kon zok ieder dag zowat dood knooien op t febriek en wat kreeg hai der veur? Haar hai n auto? Haar hai televisie?
Muik hai ieder joar n raaize noar t boetenlaand tou? Nou den! Duvel scheet aaltied op de dikste bulten! t Verlamde mie, zokse proaterij. En ik kon mie ook nait zo goud tegen hom verweren. Mos ik hom den uutstokken, dat n aander voak tot aan de nekke tou in de schulde zat? En dat ik zunder woagen mien waark ja nait doun kon?
t Was roar, mor k vuilde mie aaltied n beetje schuldeg, as Jannes zo aanging.
En as t ter op aankwam: der was noatuurlek wel wat van aan, van wat Jannes zee.
Mor doar kon ik ja nait veul aan doun. Zo zat de wereld nou ainmoal in nkander.
En as t aans mos, den mos hai nait bie mie wezen, mor bie de poletiek.
‘Plagst die der zulf mit, kikst net de verkeerde kaande uut, man! Kiek mor ais noar dijgenen, dij t oardeg minder hebben as doe. Zolst mor n beetje meer van Oaltje hebben!’
Oaltje was Jannes zien vraauw; aaltied gelieke monter en tevreden. Ik begreep in de vrede nait wat Oaltje in dij naarboksem van n Jannes zain haar. Mor doarover huil ik mien koezen wiezelk mor stief op nkander. Wat ik wél wos, dat Jannes zok mit zien ontevredenhaid n haile bult plezaaier en oardeghaid ontzegde.
Dou was der op n oavend n konzert in t gebaauw achter t kerkje, bie ons op t dörp. De zangverainen zol doar n uutvoeren geven.
Der was hail wat volk op ofkomen. t Koor zong prachteg, ik kin t nait aans zeggen. t Ain- noa-leste stok van t programmoa zol n solist bie zingen: Jannes de Boer! t Koor nuunde zachies op d’achtergrond mit en Jannes zien swoare stemgeluud klonk as n trombone, as n bezuun deur t zooltje hìn. t Was geweldeg! Ik woande mie wied vot, op de poesta of zo, en ik heurde doar t waarme, wènstege laid noar t vertraauwde, noar t innegste van ons teven, woar n mìns nait zunder kin.
t Was doodstil, elk en ain lusterde mit volle overgoave. Mor wat mie t mainste aankwam was, hou Jannes der bie uutkeek.
t Gevuil van t laid, aal de wensteghaid, de laifde, t verlangst, t ston hom in zien gezichte oftaikend.
Was dat nou dij zoere, ontevreden Jannes de Boer? Dat beston nait!
n Dag of wat loater, dou ik bie aine van Oaltje en Jannes kinder wezen mos, vruig ik Oaltje der noar. Dat ik der niks van begreep, hou Jannes nou wel in nkander zat.
Oaltje mos der om laggen.
“Och man, zo prat hai allent mor tegen joe”, zee ze. “Hai wurgt zok noatied van t laggen, as e zugt hou ie joe in ale bochten wringen, om t veuraal toch mor nait beter te hebben as wie. Ik heb t hom al voak genog zegd, dat hai joe doar nait zo mit ploagen mout.
Mor hai kin t nait loaten.
Zeg aander moal mor tegen hom, dat hai mor zain mout, dat e t óók zo wied schopt.
Den is t in ainmoal oflopen!
Mit Jannes is niks te doun, hur. t Is n haile beste kerel. En zo tevreden as wat!”
De mond vol mie open. Haar ik mie den zó op koare nemen loaten?
n Week of wat loater ging Jannes weer olderwets te keer. Van n dure meneer in n slee van n woagen en n aander, dij zok zowat dood trappen mos op fietse. Verdikke, dou was t nog hoast weer misgoan. n Slee van n woagen? Ik haar ja mor n haiI gewoon volkswoagentje, n kevertje; en dij was ook nog oplapt en uutstokt…!
Mor net op tied bedocht ik mie, net op tied!
“Most ook zain dast t zo wied schopst. Jannes!” Jannes ston even riddersloagen. Mor dou begon e toch te laggen.
“Verdold”, zee ze, “hest mit mien kaalf plougd, woar of nait! Oaltje, Kom ais hier. Hestoe dizze boas inschuund dat e dat tegen mie zeggen mos?”
“Joa”, laagde Oaltje, “t mos mor ais oflopen wezen mit dij taargerij van die!”
Mit Jannes en Oaltje heb ik t loater aaltied goud vinden kind.
Verleden week ree ik op fietse deur Veendam; der ston nogal n beetje wind. n Dikke Mercedes glee mie veurbie, bleef n ìndje wiederop stoan. Jannes en Oaltje stapten der uut.
“Wat nou, op fietse?” vruig Jannes, “kin der gain woagen meer òf? Ie trappen joe ja dood!” De rollen wazzen omdraaid!
“n Rintnaaier is n aarm daaier”, zee ik en keek ais noar zien Mercedes. “Duvel schit aaltied op de dikste bulten!”
Jannes en Oaltje wazzen slap van t laggen. Mor slim veul meelieden, nee, dat haren ze nait!
