Wie zitten in toene te theedrinken, de vraauw en ik. Wat n zummertje hevve toch van t joar! t Is net zo as t wezen mout: n week of wat mit mooi weer en den weer n dag mit n poar buien der tussendeur. Beter kin t ja nait.
t Is zo gezelleg as wat. En vandoage nou ais gain kopschraberij over zoere regen of dioxine en zokswat meer, nee, vandoage gain gezoes.
Zokse zummertjes haren wie vrouger ook. As wie snommerdoags den theedrinken gingen, den kwam der n haarbrood bie. n Haarbrood mit reven keze, net as bie Ketrien.
Dou zag thee der ook aans uut as tegenswoordeg. Den kwam der aaltied n kwingeltje melk in. “Loat joe mor even op stoule zakken,” zee Ketrien. t Rokt bie Ketrien aaltied noar slachterij.
“Magst mie der wel n druppie melk bie in doun,” zeg ik inains, veur ik der zulf op verdocht bin. “En n kedetje mit reven keze zol ook nait gek wezen. Of n haarbrood!”
De vraauw begript ter niks van: wie hebben t eten ja nog mor net op.
“Of n pleverkouk.” Ik zai heur dinken: zol hom t deurlopen? Hai het zok vanmiddag toch goud weerd? Hai was ja dik en zat! En nou al weer proaten over n kedetje of n haarbrood?
Mor ik bin hailemoal nait meer bie ons in toene. Ik bin al n haile zet wied vot. Ik zit in d’keuken bie Berend en Ketrien.
Hier kom ik ainmoal in de twij moand.
Ketrien mout op weegschoale. Ketrien is n goie innemer, n haile goie. Dat is gain stoere diagnose, dat kin elk en ain wel zain. Ketrien, dat is hail gewoon ain dikke kloede spek. Heur lief is der kloeterg van. En heur aarms, t is net of t vet der sikkom bfdrupt. En heur ogen, dat binnen swienogies, dij kieken joe midden maank t vet aan.
Dat heur raaiten stoultje heur nog droagen kin, doar stoa ik ieder moal weer versteld van. Mit Ketrien is niks te doun. Zai is aaltied gelieke monter, niks minder as Berend.
Berend is mor n iepenkriet: n lutje, hoamel kereltje. Ketrien kin hom t zoepenbrij wel van de kop òf eten. Berend kin ook goud eten -n echte schimmelmuiter, zegt Ketrien-, mor bie hom komt ter gain spier vet bie op. Ketrien kin van de wind en van schier putwoater nog wel gruien. Nait dat zai t ooit pebaaierd het, noatuurlek nait. n Mìns mout toch zain dat hai n beetje in stand blift, woar of nait!
Ketrien dut mie t koppie aan de kop tou vol. Thee mit n kwingel melk.
“En nou mout je t mor zeggen,” zegt Ketrien. “Wat wil je der bie hebben? n Haarbrood of n kedetje? Ketrien dut aaltied net of ik op d’hongerkaambe loop. n Haarbrood den mor.”
Ketrien gript drij haarbroden van t aanrecht òf en snidt ze middendeur.
Ze klaait ter n dikke loage roombotter op. Op baaide helften nog wel! Doar komt de kezerieve al op batterij.
Ik kiek der mit verstand noar.
Berend loert mie even aan en gnivvelt wat. Ik zai t aan zien kop: t zel hom mij doun of ik der wat van zeggen duur!
Ketrien kin ja n potje bie mie breken, dat wait d’ol wel. t Liekt mie slim lekker tou, mor aal dij botter, dat zet oardeg aan.
O, mor dit dut Ketrien allenneg mor as ik der bin, aans lang nait zo veul botter, nee hur.
“t Is ja zo gezelleg as wat, woar of nait, Berend?”
“Gezelleg is t,’ zegt Berend. t Aander let hai mor zitten, zo verstandeg is e wel.
“Berend kin eten wat hai wil, hai krigt ter gain gram vet bie op. Hai is ja mor zuneg ribschier,” zegt Ketrien. “n Goie hoane is nait vet,” zegt Berend, “wat main ie.”
Hai bekikt mie ais goud.
Ik bin dezulfde mainen toudoan.
“Mainen het t ol wief bedrogen,” zegt Berend, “ze mainde dat ze heur gat kraabde en dou kraabde ze bedsplaanke.” Hai kikt mie aan of ik t ook lolleg vin.
“Berend mout zien fesoun holden,” zegt ketrien. Berend is net n lutje krikhoantje en Ketrien n dikke, goudege rooie-Ieslander-hìnne.
Zai schoekelt zok van zoaleghaid as ze in heur haarbrood bit.
“t Lekkerste wat ter is,” zegt Ketrien, “n kop thee mit n haarbrood.’
Berend smakt mit t eten. En hai slurpt zien thee uut t schuddeltje op. Hou kin t hier toch zo gezelleg wezen! t Is ain en aal tevredenhaid. Aiglieks mout Ketrien wel wat op dieet. Mor op dizze leeftied nog? Berend is ja al tachteg. Tagnteg zegt Berend.
En Ketrien is der nait wied meer van òf. Ik wait wel wizze dat van n diëet niks terechte komt. Och, loat ze ook mor stil geworden. Dizze baaide ol-mìnsen hebben t ja goud mitnander. En den mout n huusdokter nait zoegen. Kerel man, wat is dij haarbrood van Ketrien ja aibals lekker.
“Kiek,” zegt de vraauw, “hier is dien haarbrood mit reven keze. Ik haar nog n stôk of wat in vraiskiste liggen. Wie nemen der n koppie thee bie, mit n kwingeltje melk der in. t Is zo gezelleg as wat. Beter kin t ja nait.”
Ik kiek over t wiede Grunneger laand. Doar ligt Pekel, Nummer Dattien, t Jeudenkerkhof, Nummer Aine, Wildervank.
t Is aal in- en invertraauwd.
De vraauw en ik bieten in ons haarbroden. t Is goud mit ons baaident.
Wat zollen Berend en Ketrien zeggen, as zai ons zo zitten zain konden?
