n Beetje stiefzinneg von ik Maaint Bakker wel. En ook wat kort van kop. Zo as e mie aangloop, man, t was ja net of ik hom ik wait nait wat doun zol.
Maaint was dij mörgen bie mie op t spreekuur komen. Dat was op zokzulf al hail wat biezunders, omreden Maaint vertoonde zok zowat nooit bie n dokter. Bie n pilledraaier, zo as Maaint zee. En bie n pilledraaier, doar was je in t aptaik, dat kostte joe vot n kabbe geld, woar of nait.
t Was doar gain kostwinnen, mor n geldwinnen, joa, zo kon je t gerust stellen. Bie aine, dij zok de keze zó dik snee, kon je beter uut de buurt blieven.
Op mien vroage wat of hom wel scheelde, haar ik dit haile reloas eerst aanheuren mouten, veur en aleer Maaint mie mitdailde, dat hai was de leste tied wat doveg.
Nait dat haizulf doar veul last van haar, och gunst nee, t was hom eerder glad makkelk tou. Dij nait veul heurt huift ook nait voak antwoord te geven en dij nait veul prat, het ook nait veul te verantwoorden, woar of nait! Mor tja, as de vraauw joe aalwegdeur om de kop zoest dat men der mit hingoan mout, dat t zó nait langer kon, nou ja, den mos de botter mor geld kosten, al was t ook slim begrodelk geld.
En dou mog ik hom wel even d’oren uutspoiten. Ik zol mien gang mor goan. Ik zol t lichtkaans wat beter in slag hebben as zien vraauw. Is dij der den ook al mit aan de loop west? haar ik wait en wild.
“Joazeker man, mit n roomspoide. Mor da’s mie nait goud bekomen: zo doezelg bin k nog nooit west, d’haile boudel draaide mie veur d’ogen, ik keek de wereld veur n doedelzak aan. Wees der op verdocht dat ie t beter doun, aans stoa k zó weer boetendeure.”
En dou gloop e mie zo achterdochteg en nietsk aan, man, t was ja net of ik hom k wait nait wat doun zol. Mor, eerlek is eerlek, ik haar mien slinger der wel n beetje aan.
“Dat haar ik die wel in t veuren zeggen wild, dast doar doezelg van worden zolst, Maaint Bakker, mien jong.”
“O joa?”
“Joa. Oren mout je nait uutspoiten mit gewoon woater, doar wor je zo doezelg van as de pest. Doar heb ik hail biezunder woater veur. En t mag ook nait te kold en nait te hait wezen. Dat biezundere woater, zeg mor aptaikwoater, dat is nogal priezeg, in aals geval nait zo goudkoop!”
Ik zag dat Maaint Bakker al zo flaauw as n porre was. k Loerde hom mit n lichie in d’oren. Gain wonder dat e zo doof as n kwaddel was!
Zokse dikke proppen haar ik van mien haile leven nog nooit zain. Ze zatten der ook al stoef veur. As Maaint zien vraauw nog ainmoal spoten haar, den wazzen ze der vervast uutwupt. Proppen as sloatjes!
“Moust de vraauw doar nooit weer bie loaten, Maaint hur, dij proppen zitten nou daip vot, binnen noar binnen schoten, stoef bie dien hazzens. Ik heb nou n hail spezioale techniek neudeg om dij te pakken. t Zel nou wel dubbel tarief worden!”
Aan Maaint Bakker zien kop kon ik twij dingen zain. Eerstens, dat t hom tou de tonen uuttrok, dubbel tarief nog wel. En twijdens, dat hai de vraauw nooit weer aan t oren spoiten zetten zol. Ik greep n pincet en zol de proppen der even uutwuppen.
“Ho, ho, dokter!” ruip Maaint Bakker, “ho, ho! Nait mit zo’n iezern stange in mien oren vrouten! Doar wil ik mie nait aan woagen. Den blief ik laiver gewoon doof!”
k Wer glad wat nareg van zien gejeuzel. Ik greep hom in n soort wurggreep. “En nou de kop stil!” sisterde ik hom tou. Maaint Bakker was even overdonderd deur mien krachtdoadeg optreden, even mor. En net veurdat hai weer proatjes kriegen zol, doar haar ik d’eerste probbe al te pakken: t leek net n dikke, vedde slakke. Ik huil Maaint hom onder de neuze. Hai mog der om mie ook wel even aan roeken. Hai keek der noar of e n wereldwonder zag.
“Zat dij in mien kop? Tjonge, tjonge! Mor t was wel n haile spezioale techniek van joe, doar haar ik nog nooit van heurd,” zee e.
“Joa,” zee ik, “dat is t ook. t Is aiglieks ook meer n soort operoatsie, mor den zunder dat ter n drup bloud uutlopt.”
Ik loerde hom ais aan.
“Zevve d’aander probbe ook even pakken?”
“Goud,” zee Maaint Bakker, “goat joen gang mor.” Ik greep d’aander probbe mit mien pincet. Mor veur ik hom der uuttrok, mos ik Maaint nog even n beetje ploagen. Ik kon mie nait bedappern. “Tja,” stìnde ik, “dizze zit wel slim vaast hur, doar heb ik nog weer n aander soort spezioale techniek veur neudeg.”
Ik vrong mie n poar bochten, net of der n koeze trokken worden mos. En ik stìnde as n vraauw mit n swoare vloage. “t Wordt drijdubbel tarief!” En doar huil ik Maaint Bakker de twijde probbe onder de neuze, weer n dikke, vedde slakke.
Mor mien stìnnerij was net even te slim west. Maaint Rakker haar t deur, mien kemediespul!
“Ie binnen n kurendriever, hur,” laagde hai. “Dij proppen zatten der noatuurlek al stoef veur, dij konden ie zó mor even pakken! Mor ie konden t nait loaten om mie t woater nog even goud dik te moaken! Ha, ha, ik heb joe wel deur! n Pilledraaier dut Maaint Bakker nait bie de bok! Houveul is t?”
Ik gaf mie mor gewonnen.
“Loat mor zitten, Maaint Bakker, t was de muite nait weerd. Mor hest hom toch wel even knepen, dat dizze operoatsie die n kabbe geld kosten zol, woar of nait!”
“Joa,” zee Maaint, “mor eerlek is eerlek, t was ditmoal gain geldwinnen, zulfs gain kostwinnen!”
Wie wazzen inains goie kammeroaden. En elk van ons twijbaaident ging goudsmouds ziens weegs.
