t Mooie van huusdokter wezen was dat je bie zoveul lu over dele kwammen.
Tegenswoordeg is dat wat minder, mor in mien tied mos ik ieder dag zo’n twinteg en as t drok was zo’n lutje datteg huusholdens bezuiken.
Dat vol aaltied nog laang nait tou, omreden paardie lu woonden wat achteröf.
Doar kon je den allend mor komen over n zaandloane hin. En zo’n loane was voak n modderloane worden, benoam bie haarstdag.
Doar ging nogal wat tied in zitten. En voak bleefje ook nog mit de woagen in dij bragelboudel vastzitten. Den kwam der mainsttied wel n boer mit n peerd of mit n trekker aanzetten om joe der weer uut te scheuren, mor men verspilde der toch n bult tied mit. En den wer mie de kop wel ais helleg: hou kwam ik, verdikkemie, aal mien klanten vandoage bie langes!
Mor zo dag en deur was t toch mooi waark, aal dij bezuikjes. En as ik van t aine huusholden noar t aandere tou ree, den stelde ik mie in d’auto der alvast op in woar ik nou weer te laande komen zol. d’Huusholdens wazzen ja hail ongeliek. t Aine ogenblik zat je bie gounent woar t n dikke swieneboudel was. Koppies en schuddeltjes swaart van de muggeschiede, n glerege schuddeldouk op n bakkerge toavel, voele potten en pannen her en der op de grond, soeterge gedienen mit spinwebben der onder aan. En stoulen mit kuzzens der in, woar je mor zuneg op zitten goan duzzen. t Huusholden doun, nee, doar haar zo’n vraauw nait veul oardeghaid aan. Ik kon mor zó zain dat doar n kadde mit n gloeiende steert deurkomen was, dat zai zok der mit n Franze slag ofmoakt haar.
En midden maank dij rommel, doar zat zo’n huusvraauw den.
En mainsttied was dat den ook nog n hail gezelleg en opgewekt vraauwmins, dij n aander wel van ales tou wol.
n Koppie kovvie, doar kwam ik nait veur vot.
En den loerde ik of zai wel t koppie mit de minste muggestront der aan veur mie voltapte.
Mor t klontje der in knitterde der gelieke monter om. Kwam der nog n plak kouke bie op batterij, den wer dij mit n mes ofsneden, woar de sjem van doagen heer nog aanzat.
Ik bin gelokkeg nooit slim tezzel west, zodounde kon ik mit dit soort volk goud uut de vouten. En van aal dij joegel is mie ook niks van overkomen.
Wat zol t ook. Gezelleghaid, ainvoud en wat roegeghaid doun t voak ja in de manne.
En, zo as ze vrouger voak zeden: schaive dingen pizzen t liekst in d’hozen: as t aalmoal nait zo hail persies komt, den gaait t voak nog op zien edelst!
Mor goud, as je den bie zo ’n roege boudel vot komen wazzen, den zat je n ketaaier loater assmis bie n huusholden woar t aalmoal glom as n ekkel, woar je naarns ook mor n smikkie op zain konden.
Dat was aaltied n haile overgang: van n roegerd noar n hekjeperfekje tou.
En as ik t over n hekjeperfekje heb, den staait Engeltje Wubs votdoadelk levensgroot veur mie.
Engeltje Wubs, och gunst, wat was dij schoon!
Doar zol je beroerd van worden. As ik bie heur wezen mos, den was ik sikkom zo’n drij menuten mien schounen aan t ofvegen. Op de madde, bie veurdeure. Aans dus ik der nait inkomen. Engeltje was aaltied drifteg en jachteg aan t waark, t gezichte rood en swaiterg, n poar spieren hoar, dij heur veur d’ogen gleden wazzen, aalgedureg votpoestend.
Ik heb Engeltje nooit aans zain as mit n kopstubber, of mit n zeemleren labbe of mit veger en blik. Engeltje haar drij kinder, drij wichter. En men zol toch hoast mainen dat dij den wel net zo wezen zollen as heur moeke. Mor dat was nait zo.
De wichter konden Engeltje t nooit noar t zin doun. Engeltje dee t waark den nog weer ais dunnechies over. En t was van dij gevolgen dat de wichter ter mor bie zitten luiten. Zai deden gain slag meer.
Nooit van mien leven heb ik t olle spreekwoord zó gebeuren zain as hier: radneersde mouders, laankneersde dochters.
Op n dag brak Engeltje heur enkel: der mos gips omtou. Engeltje kwam mit t bain op stoule te zitten. Dou mozzen de wichter wel mit aanpakken. Mor t huusholden doun, dat haren ze ja nooit leerd. En wat de wichter ook deden, t ston Engeltje laang nait aan, in de verste verte nait. Zai zat aal mor op ze te foetern en te ragen: dit was nait hemmel genog en dat was laang nait schoon. t Leek naarns noar.
t Het aal mit aal gelokkeg mor n week of drije duurd, dou kreeg zai der loopgips om. En dou kon Engeltje zok der zulf wel weer mit redden. Mor dij drij weke binnen stoer west, veur Engeltje, veur de wichtertjes en ook veur heur kerel Haarmjan, dij soavends as e van t waark kwam, ook nog ais de volle loage kreeg. t Huusholden is der net nog nait aan kepot goan, mor t haar beslist gain haalf joar duren mouten.
Ik heb Engeltje der destieds voak op wezen dat zai de kinder t waark teveul uut handen nam. En dat t ook gerust wel n beetje minder netjes in huus wezen mog, dat t den ook nog meer as voldounde was.
En voak wer t doar ja veul gezelleger deur.
Mor t het nait holpen.
Neemt n goie road van mie aan.
Zet joen kinder van jonks òf wat aan t waark, zörg der veur dat zai n beetje mit aanpakken.
Doar worden ze flink van.
En dou t nait zo as Engeltje Wubs. t Olle spreekwoord gaait aaltied nog op: radneersde mouders, laankneersde dochters: vraauwlu dij gain zit in t gat hebben, dij aaltied mor aan t waark binnen, t veur de kinder wegpakken, hebben wichter dij t laifst d’haile tied plat op t gat zitten.
En veur voaders en jonges geldt t zulfde.
