t Was op n zummeroavend dat ik bie Jannoa vot kwam, Koert Pathuus zien wedevraauw.
Ik luip bie heur over t loantje, langs n kaambe hoaver. Wonderliek vredeg was t doar.
De wind streek zoezelnd over dij gruine weelde hìn. Lichtgruine, donkergruine plekken gleden ofwizzelnd boven in d’hoaver der langs: d’aine golf noa d’aandere rolde bedoard over en deur t gewas, tot aan slootswale tou.
Den wazzen ze inains vot.
De taailtjes van d’hoaver bewogen zok trankiel en tikten nkander speuls even aan: t roeskede der van.
Ik heurde der muziek in.
Wat ston d’hoaver der mooi geliek bie, as in t gelid. t Leek veuraan wel n groot mannenkoor, dij aan t nuuntjen en aan t zingen was.
En achteraan, bie de swetsloot, speulde t örgel in n poar trilpopelieren.
t Was gain loflaid, nee, t was meer n gebed, n flustergebed.
Zó haar ik t net ook heurd, bie Jannoa.
Jannoa Pathuus was nog mor n zetje wedevraauw. Koert, nog gain sesteg joar, was n haalf joar leden mit trekker verongelokt.
Jannoa was noa dij tied te kwakkeln begund.
In t zaikenhuus haren ze heur open en vot ook mor weer dicht moakt. Niks meer aan te doun: kanker aan de moage mit takken der aan tot in de lever.
Jannoa wos dat t verspeuld was. Zai pruit doar ook gewoon over. Wel wol ze waiten hou of t goan zol, of zai ook veul piene hebben zol, de leste weken. Doar kon ik heur wel gerust in stellen.
Zai begon ook al wat geleg te worden. Stoadegaan zol ze suvveg en sloaperg worden. En zó zol ze ook votgoan.
Zo laank as t aits meugelk was bleef Jannoa op n bainen. Mor in t lest wol t nait meer: zai kwam in t ledikant, in de veurkoamer.
De kinder, ook d’aantraauwden, wazzen zo wies as wat mit heur. Dat bleek ook wel.
Om beurten bleef der snachts aine van de manlu sloapen en overdag was der aine van de vraauwlu, ook om beurten.
t Was veur mie gain stoere gang om der ieder dag even hin te goan. Eerder t omgekeerde.
Der kwam wat hail vertraauwds tussen ons baaident. Zó haar ik t aiglieks nog nooit mitmoakt.
Ik kon hail open antwoord geven op aal heur vroagen, ik huf naarns om tou te draaien. Jannoa vertelde over heur leven, over heur kindertied, over heur ollu, over de boerderij, heur traauwen en over de kinder. Ik huf allain mor lustern, ieder keer weer as ik doar kwam. Stoadegaan gruide Jannoa noar t ìnde tou.
Woar ik mie wel over verwonderde was dat zai nooit pruit over loater. Of zai nog n leven noa dit leven verwachten dee of dat t aalmoal doan wezen zol bie de dood.
Dat huf ook nait van mie en ik zol de leste wezen dij doar over begunnen zol. As Jannoa dat veur zokzulf holden wol, doar nait mit mie over proaten wol, den was dat heur keuze. Ik was ook ja gain doomnee. Mor begriepen dee ik mie t aiglieks nait. t Paasde noar mien mainen nait recht bie Jannoa. t Was bie heur aalmoal zuver en kloar, nee, dat binnen de goie woorden nait, der was wat van n licht om heur tou. En n innege waarmte. n Waarmte, woar ik mie geern in boaide. En aan waarmde.
Ik vuilde mie meer en meer beswoard, dat wel. t Was net of ik meer van heur kreeg as zai van mie. Schoot ik hier te kört? Was ik hier nait mans genog veur?
Jannoa wer geler en geler. En sloaperger.
Dij zummeroavend kreeg ik de bosschop of ik nog even bie heur langs komen wol. t Luip òf, zo as ze zeden. Ik der hìn.
Jannoa was wied vot.
Mor toch dee ze d’ogen nog ainmoal open.
Heur haand kwam n beetje omhoog en wees noar d’houke van de koamer.
Doar ston n olle grammefoon. d’Oldste dochter begreep t. Zai zedde de ploade der op. Der zong en nuunde n koor, n mannenkoor: ‘Blief bie mie Heer, dag is zowat veurbie.’
Der streek n vloage van d’aiveghaid over ons hìn. Men wer der glad huverg van.
Dou was t inains gebeurd.
n Zetje loater luip ik over t loantje langs de kaambe hoaver.
De wind streek der zoezelnd overhìn.
Lichtgruine, donkergruine plekken wazzen ofwizzelnd boven in d’hoaver te zain. d’Aine golf noa d’aandere rolde bedoard over en deur t gewas, tot aan slootswale tou.
Den wazzen ze inains vot.
Der zat wat van d’aiveghaid in.
De taailtjes roeskeden n flustergebed, net as t mannenkoor.
Dou begreep ik t inains.
Ook al het men t idee te kört te schaiten, nait mans genog te wezen, der toch gelieke goud n zegen op joe ofkomen kin.
