Dat Sietse Sietsemoa nou n minne kerel was, och nee, dat von aiglieks gainaine bie ons op t dörp. Sietse zat, as t ter op aankwam, gain spier kwoad bie, nee, nog staarker, bie t minste of geringste sluig t haart hom as n röddekeudel.
Allain as hai wat teveul draank op haar, den was t inains n hail aandere Sietse. Den dus hai zien Oaltje der wel aine over trekken, den wer t wel ais gek genog, joa, den wer t wel ais wat te slim.
Op n nacht, tegen n uur of haalf vieve, ging bie mie de telefoon. Oaltje was der veur, aal schraivend en snokkend. Sietse was zo dronken aste moat en hai haar heur, Oaltje, n dik pak laai ter geven. Nee, nait gewoon n pak laaiter, t was aal bloud, schraifde Oaltje. Zai wos glad nait woar t aal wel vot kwam. En of ik votdoadelk mor even komen wol. Pelietsie haar zai ook al beld. Zo ’n dronken kerel kon zai ja nait laanger in huus hebben, dij mos der uut, dij mos votdoadelk in t hok stopt worden.
Dat ik der slim happeg op was om der uut te mouten, tegen n uur of haalf vieve nog wel, -n mindere tied is der ja nait, den kin je der noatied aiglieks nait weer inschaiten- nee, dat was ik nait.
Mor der zol wel niks aans opzitten, ik mos der wel op òf. Pelietsie en ik konden Oaltje der ja nait mit zitten loaten.
Wie wazzen der zowat tougelieks. Pelietsie Van der Meer op stoomfietse en ik mit d’auto. k Was der mor bliede om dat van der Meer der was en nait ain van d’aandere pelietsies: van der Meer regelde zok soort zoaken aaltied op zien aigen kaalme menaaier, dij schreef zokse akkefietjes ook nooit op.
“t Akkedaaiert vannacht nait zo goud tussen Sietse en Oaltje, ducht mie”, zee e.
Wie gingen der mit zien baaident op òf.
Oaltje zat op stoule nog wat noa te snokken en drokte zok n schuddeldouk stief boven op de kop en Sietse lag zo doen as n kakstoul op de grond, tegen de plinde aan.
“Dij kerel mout de kast in, k wil hom hier nait laanger zain!” ruip Oaltje verniend en wees noar Sietse.
“Goud Oaltje”, zee pelietsie van der Meer bedoard, “ik neem hom wel mit.”
“En hom nait eerder weer lösloaten veur e goud nöchtern is, nè!”
“Nait eerder veur e zo nöchtern as n kaalf is, Oaltje hur, doar kinst van op aan”, zee van der Meer zo eerlieks as wat. “Dat wordt wel n uur of tiene mörgenvroug.”
“Den is t goud”, zee Oaltje, “loat hom tegen dij tied mor weer lopen.”
Ik bekeek t gat in Oaltjes kop: t vol tou. n Poar krammechies der in en t was al weer veurmekoar.
Pelietsie en ik grepen de doader onder d’aarms: Sietse Sietsemoa, zo slap as n schuddeldouk.
“Hai mout mor even bie joe in d’auto”, zee van der Meer, “hai koegelt mie aans zó van mien stoomfietse òf.”
Sietse begon al n beetje nöchtern te worden. “Och, och, mien lai-laive Oale, mag ik nou nooit weer bie die sloapen, nooit weer?” jammerde hai.
Pelietsie van der Meer toakelde Sietse achter in d’auto en wie stoven even loater op pelietsieburo òf.
Sietse ging aal jammerend t hok in.
“Ie zellen ook wel zin hebben aan n kop kovvie”, mainde Van der Meer en hai tapte ons elk n kantoorkop vol in.
Mor Sietse muik n lewaai as n oordail, doar in t hok. Van der Meer pruit even in d’intercom: “Nou stil, Sietse hur, aans wil Oaltje die nooit weer bie heur in t nust hebben.”
Sietse schrok zok dood.
Hai mainde dat ter nog n aandere kerel bie hom in t hok zat.
“Och meneer, ie willen toch ook veul laiver bie joen aigen laive vraauwchie sloapen, nait woar, meneer!”
“Nou eerst n zetje sloapen goan, Sietse hur”, zee Van der Meer, “aans krigst wat mit de ladde.”
“Goud meneer”, zee Sietse, “goud meneer, mor schik den n beetje op, ik heb ja hoast gain plak om fesounlek liggen te goan.”
“k Zel n klaain ìndje opschikken”, zee pelietsie Van der Meer, “mor den ook stil wezen, Sietse hè!”
“Goud meneer”, stutterde Sietse, “goud meneer, mor ie willen toch ook veul laiver bie joen aigen laive vraauwchie sloapen. Zo is t toch, meneer! Woar of nait!” jammerde Sietse nog even noa.
Mor even loater snorkte hai al as n swien. Van der Meer en ik konden ons mor zuneg goud holden. n Zetje loater reden wie in d’auto noar Van der Meer zien stoomfietse tou, dij nog bie Oaltje tegen t hek aan ston.
t Was doar pais en vree.
Om n uur of tiene het pelietsie Sietse weer lös loaten. Der was gain mìns in t haile dörp dij der ooit wat van vernomen het.
En t het joaren duurd veurdat t weer n moal mis was mit Sietse Sietsemoa.
Dij nacht in t hok, zunder zien laive Oaltje, is hom nait best bekomen: dat is n drangnoagel veur hom west om beter op te pazen.
Zó regelde pelietsie van der Meer dit soort zoaken. Ik kin t nait aans zeggen: n betere pelietsiekerel bin ik nog nooit tegenkomen.
