1990 De verloren zeun
n Week of wat leden belde n oldere mevraauw uut Wildervank mie op mit de vroage of ik t laid van de verloren zeun ook kon. Zai wos der zulf nog twij coupletten van en dij zong ze mie den ook veur, veur de telefoon. Ik kon t laid nait. Hail vrouger zongen ze de verloren zeun voak op gezellege oavendjes, zo as dij mevraauw mie vertelde. En of ik der ais achteraan goan wol om t laid kompleet te kriegen.
Dat heb ik doan, mor t is net nait hailemoal rondkomen.
t Is aiglieks n hail mooi verhoal, dij geliekenis van de verloren zeun. “Doar was es aine, dij haar twij zeuns. De jongste zee tegen hom: “Voader, dou mie mien aarfdail!” Dou verdailde hai zien bezittens onder heur baaident.
En n dag of wat loater pakte de jongste zeun zien boudel bienkander en trok noar n laand tou, dat wied weg was. Doar juig hai d’haile boudel der deur in n lösbandeg leven.
Dou hai ales opmoakt haar kwam der n swoare hongersnood in dat laand. Zulf kreeg e ook verlet.
Dou ging hai op stap en verhuurde zok bie aine uut dij kontraainen. Dij stuurde hom t laand in, om op De verloren zoon de swienen te pazen. Hai wol zok wel zat eten in t swienevreten, mor gain mins dij hom t gaf.
Dou bedochde hai zok en zee: “Houveul aarbaiders van mien voader hebben brood zat. Mor ik kom hier om haals van honger. Ik wil hier vot! Ik zel noar mien voader tou goan en tegen hom zeggen: “Voader, ik heb zundegd tegen d’hemel en tegen joe. k Bin nait meer weerd dat ik n zeun van joe hait. Neemt mie aan as aine van joen aarbaiders.”
Hai ston op en ging noar zien voader tou. Zien voader zag hom al van vèrren aankomen en wer zó aandoan dat hai hom in draf in de muide luip en hom om d’haals vol. En de zeun zee tegen hom:
“Voader, ik heb zundegd tegen d’hemel en tegen joe. k Bin nait meer weerd dat ik n zeun van joe hait.”
Mor de voader zee tegen zien knechten: “Kriegt gaauw t mooiste klaid en trekt hom dat aan. Dout n ringe om zien vinger en sandoalen aan zien vouten.
Hoalt t mestkaalf en slacht dij. Loaten wie eten en feestvieren. Mien zeun hier was ja dood en is weer leventeg worden! Wie wazzen hom kwiet en hai is weervonden!”
Dou begunden ze te feestvieren.
Zien oldste zeun was op t laand. Dou hai dicht bie t olderliek stee kwam heurde hai meziek en daansen.
Hai ruip aine van de knechten en vruig wat of der wel te doun was. Dij zee tegen hom: “Joen bruier is der weer! En joen voader het t mestkaalf slachten loaten nou hai hom zond en wél weerom het.”
Mor hai wer kwoad en wol nait in huus komen.
Dou kwam zien voader noar boeten tou om hom te beproaten. Mor hai zee tegen zien voader: “Heur es, even. Nou bin k al joaren bie joe in dainst en k bin nog nooit tegen joe ingoan. En mie heb ie nog nooit n keer n segebokje geven om feest te vieren mit mien kammeroaden.
Mor nou dij zeun van joe weerom komen is, dij joen goud mit lözze vraauwlu der deur jagd het, heb ie veur hom t mestkaalf slachten loaten!”
Hai zee tegen hom: “Doe bist ja aaltied bie mie, mien jong!
En aal mienent is dienent. Wie mouten toch feestvieren en bliede wezen!
Dien bruier hier was ja dood en is weer leventeg worden. Wie wazzen hom kwiet en hai is weervonden!”
Aaltied toch weer n mooi verhoal, dizze geliekenis van de verloren zeun.
Mor nou den dat laidje, dij ze vrouger op gezellege oavendjes zongen.
De verloren zoon
- Vader ’k wil gaan reizen,
geef mij geld en goed.
‘k Ga naar verre landen,
ik vertrek met spoed.
Handel wil ik drijven,
dat geeft groot gewin.
‘k Ga naar verre landen,
’k wil de wereld in. (bis)
- En de zoon ging henen,
rijk voorzien van geld.
Had hij maar bedachtzaam
prijs daar op gesteld.
Maar na weinig weken
zat hij diep in nood.
Zwijnen moest hij hoeden
voor een stukje brood, (bis)
- In die vreemde wereld
met haar praal en pracht
waren geld en goedren
weldra doorgebracht.
In de diepst’ellende
was nu ’s vaders zoon.
Zwijnendraf werd hem
geweigerd tot zijn loon. (bis)
- Kom ik zal nu opstaan
en tot vader gaan,
zeggen, ‘k heb gezondigd,
neem m’als huurling aan.
’t Vaderland bewogen
zag opnieuw zijn zoon.
Was nu ook vergeten
allle smaad en hoon. (bis)
- Brengt nu van het beste,
schoenen, ring en kleed,
weest nu allen vrolijk,
zit nu aan en eet.
Want mijn zoon verloren
en door smart verteerd
is berouwvol heden
tot ons weergekeerd. (bis)
Mooi nait, dij olderwetse laidjes!?
Der mout nog n zesde couplet wezen, mor doar kon ik mit gain meugelkhaid achter komen. Lichtkans wait aine van d oldere leesders t nog? De leste regels goan zowat zó: Kindren, als die vader, neemt ook God u aan.
t Zel mie nij doun of ie mie en dij mevraauw uut Wildervank der aan helpen kinnen.
N.B.
Vanmörgen kreeg ik n braif van n man uut Muzzelknoal mit t leste couplet. Ik wait nait of t hailemoal klopt.
- En de zoon keert weder
naar zijn vader toe,
valt hem in de armen,
kust hem blij te moe.
Vader, ’k heb gezondigd,
neem m’als kind weer aan.
Kindren, als die vader
neemt ook God u aan. (bis)
