Wie hebben de klaainkinder n weke op veziede had.

Nou, da’s n oardeghaid vanzulf!

t Is mooi as ze komen, t is mooi as ze der binnen en t is óók mooi as ze weer votgoan. Den bin je schoon òf.

Nait dat ter mit de kinder veul te doun was, gunst nee, zai vernuverden zok haile best mit zien baaident. Mor as grootolders bin je zo dag en deur gain lutje kinder meer gewoon.

Dou ze weer vot wazzen zee ik tegen mien vraauw: “Nou mout ik eerst drij doage rust hebben. Ik bin haalf dood en zo slap as n schuddeldouk!”

Dat was noatuurlek wat overdreven. Mor zo mout ik wel proaten, omreden mien vraauw wait nait aans meer.

Ik proat geern bie vergrotens en ik dik t aaltied ook wat aan.

Doarom, as ik zegd haar: “Ik bin n beetje mui!”, den zol zai t ains nait heurd hebben.

Zodounde was ok zo mui as n hond en zo slap as n schuddeldouk en wol ik drij doage volledege rust hebben.

Zokse haile lutjen binnen de klaainkinder nou ook nait meer: d’oldste is sikkom negen en d’aander wordt in november zeuven.

Wie haren ze beloofd, ze moggen in n tìnde sloapen, bie ons op t grasveld. De blaike, zeg ik doar tegen en mien vraauw nuimt dat t gazon. Mor t luip ons dij weke nait mit.

t Was mor wat triesterg en kold-achteg weer. Om eerlek te wezen: ik haar mien vraauw al n dag of wat om de kop zeurd dat wie ons aigen grode tìnde der ook bie opzetten zollen.

Mor doar kon gain sproake van wezen, zee mien vraauw. Zai wol geern in n tìnde sloapen, mor den wel in Frankriek, woar t wat waarmer was. Mor nait bie ons op de blaike! Gazon, zee ze weer!

Ze haar aiglieks ook wel n klaain beetje geliek. En wat heur sportieve prestoatsies aanbelangt, doar heb ik nait over te kloagen. verleden zummer binve nog noar Frankriek tou west, mit de tìnde. En wat ons nog nooit overkomen is, dat overkwam ons dou!

Wie sjeesden de camping op en pakten de tìndeboudel uut.

Zo’n tìnde opzetten, da’s veur ons mor even biegoan. Dat hebben wie al zó voak doan, dat zo’n tìnde staait ter binnen tien menuten. In n haandomdraai!

Wie zollen der net aan begunnen, om ons tìnde op te zetten, dou kwammen der inains n poar jongelu op ons òf. En zai boden ons aan, zai zollen de tìnde wel even veur ons opzetten.

De mond vol ons open van verboazen!

t Was hail best aanboden vanzulf, dat wel. Ik zee tegen mien vraauw: “Nou worden wie old, hur! Ze kieken ons al veur n poar olle grieze doeven aan. Veur n stel olle stumpers!”

Ik zee tegen de jongelu van: “Merzi!” en dat t nait neudeg was, nait “nécessaire” was. En dou hebben de vraauw en ik de jongelu even zain loaten hou rad wie ons tìnde wel opzetten konden. Binnen vief menuten ston e der en zo spans en glad as wat!

Mor ik haar t over de klaainkinder. Wie zeden: “Loatve mor n dag noar Tropiqua tou goan.” De kinder ruipen: “Joepie!” en dat betaikende, ze wazzen der veur!

Wie haren indertied tougangskoartjes kocht veur drij gulden en n kwartje t stôk. Doar wazzen der nog n haandjevol van overbleven.

Wie der op òf. Mor de juvver achter t loket zee, t was nou hoogseizoen en op  dij koartjes konden wie der nait in. Wie mozzen nijen kopen, veur vaar gulden t stôk!

Dat begreep ik nait! As t nou duurder was as eerst, den kon ik ja wel n beetje biebetoalen. Dat kon nait, zee de juvver.

En doar kon ik mit mien verstand nait bie!

Tropiqua, da’s ja glad n oardeghaid! Ie kinnen der gewoon in swemmen en ook in n wilde stroom, ie kinnen der in t haide bubbelbad zitten goan: den bobbeln de lochtbellen joe van onder t gat omhoog, ie kinnen ook in t waarme woater boeten swemmen, intied dat joe n regebuie op de kop kletters. En ie kinnen van de glieboane òf.

Ie begriepen t al: dij glieboane, doar wollen de kinder van òf! Mor den mozzen opa en oma achter heur aankomen. Nait stoef der achteraan, nee, der mos wel n meter of twinteg tussen zitten. De vraauw en ik vlogen tougelieks dij glieboane òf. Nait dat wie zokse woepsterds binnen, mor mit ons baaident wegen wie der nogal in.

Zodounde vlogen wie mit koegelsvoart dij glieboane òf. Ik har hail gain tied meer om hier of doar aan heur te foeveln, of heur in t lief te kniepen, zo as ik mie veurnomen haar.

Mit koegelsgeweld kwammen wie in t woater terechte, dat ik docht, d’haile Tropiqua zol wel omvalen. Wel fiefteg moal mozzen wie van dij glieboane of, de kinder kregen der mor nait genog van. En dou mos ik ook nog in zo’n lutje badje mit ieskold woater springen. De klaainkinder deden mie t veur en zeden, ik dus t nait woagen! Mien vraauw wol t nait lieden, t haart kon mie der ja wel van stilstoan blieven.

Mor as joen klaainkinder joe zo uutdoagen, wat dou je den!

Opa vuilt zol ja nog n jongkerel! Ik bin der inwupt.

n Vreugde was t nait! Ik was der in n tèl weer uut.

Noa n uur of wat wol ik toch wel even vree hebben.

t Is doar mooi regeld. Ie huiven joe nait aantrekken, ie kinnen doar zo in joen swemboksem zitten goan, zo waarm is t doar wel. En wat petat mit n kop kovvie bestellen. Mor snommerdoags heb ik wel n uur veur widde haai speulen mouten, dij kinder opjuig en opvreten wol! Ik was zowat veur n vörrel dood!

Zodounde binnen wie der tot n uur of vare bleven.

Doags der op zollen wie noar daaierntoene in Emmen tou.

Mor de kinder ruipen: “Weer noar Tropiqua!”

Daaierntoene kost zestien gulden, Tropiqua vare! Ik bin gain kniepstuver, mor t kwam mie goud veur!

De twijde dag heb ik gain sekonde vree had. Joost mag waiten woar de klaainkinder zo’n ol slove van n opa nait veur gebruukt hebben! Ik was zo mui as n hond en zo slap as n schuddeldouk, in ain woord: haalfdood.

Ik zee joe t al: t is mooi as de klaainkinder komen, t is mooi as ze der binnen, t is óók mooi as ze weer votgoan!

Mor toch, ik zit nou in toene te schrieven. t Is aibels mooi weer! Begrodelk dat de klaainkinder der nait binnen. Ik dink dat wie de baaide tìnten nou wel opzetten zollen.

Ik wait t nait wizze, mor mie ducht, ik krieg de vraauw wel zo gek! Zel ik de kinder ais bellen?