“Ie proaten mie der te makkelk over”, zee Medine Maaijer wat verongeliekt, „mor ik mout t aalmoal ondergoan. Vergeet dat nait!”

Ze veegde automoatisch mit schuddeldouk t swilk om t theebred tou schoon.

“Zeg doe der ook ais wat van, Jans!”

Jansie Maaijer zoog n moal aan zien smeugeltje, trok zok n haandjevol daipzinnege kroezen in t gezichte en wees mit piepstoale op de keukentoavel.

“Da’s volmoakt overbodeg!” zee e.

“Vindst t overbodeg?” vruig Medine verboasd, “mout ik der den mor van ofzain?”

“Ik vin t overbodeg dast t swilk aal schoon veegst. Dat hest de leste poar menuten al drijmoal doan. As t swilk nou nog nait schoon is, den wordt hai t nooit!”

“Och doe! Wat heb ik nou aan zokse flaauwe proatjes”, ruip Medine verniend, “vertel mie laiver of ik onder t mes goan zel of nait!”

“t Het zien veurs en t het zien tegens”, zee Jansie plazereg. “Mor kom aan, ik zel t aalmoal wel even veur die op n riege zetten!

Wat ter in d ’eerste ploatse véúr is: wie kinnen dokter nait aingoal twij- of drijmoal in de weke soavends of snachts komen loaten om dien keliekkrampen. Doarom kin ik mie best begriepen dat hai der zo flaauw as n porre van is en dat hai der in snieden loaten wil!” Medine keek mie vroagend aan of t zo was. Ik schudkopte van nee.

Dij rötterge Jansie Maaijer! Wat veur stom verhoal hong hai doar nou wel op!

Hai juig ons ja n swien in t ies!

Wel ston vanmörgen al vroug bie mie op stoebe? Persies: Jansie Maaijer! Wie mozzen mit ons baaident zain dat wie Medine t zaikenhuus in kregen, omreden zó kon t nait langer. t Mins ston ja d’haalve tied op kop in t bèrre, van de gaalstainen.

Dij mozzen der zo gaauw meugelk uut Mor Medine zag der zó vrezelk tegen aan, dat wie mozzen t mit ons twijbaaident mor pebaaiern, dat wie heur zo wied kregen. Allain zag hai zok doar gain kans tou. Doarom zat ik nou hier!

En hou kon dij pestkop van n Jansie Maaijer nou mit zo’n stom verhoal aankomen!

“Twijdens”, zee Jansie en hai zoog aan zien piebe of der n verstandege oartsvoader aan t woord was, “twijdens mout ter wat aan gebeuren. Ofst nou hoog of leeg springst, zó kin t nait langer. Dommeet gaait die t nog verswellen. En as joe de boudel verswelt of verkankert, dou der den mor n strebe deur.”

Dat leek ter méér op, dat kwam beter bie.

“En wat is der op tegen?” vruig Medine. “Dat zei ik die vertellen”, zee Jansie en hai keek der bie uut as n chirurg dij in hoogst aigen persoon t mes hantaaiern ging, “t liekt mie gain ainvoudege ingreep tou. Zo’n gaalbloaze ligt midden tussen aal joen daarms in, noar ik mie vertellen loaten heb. En as ik zo noar dien lief kiek, Medine, den mouten doar wel vrachten daarms touholden.

Pik zo’n gaalstaine doar mor ais tussen uut! Den bin je wel wat mans!”

Dij haalfmale van n Jansie Maaijer! Ik kon mie nait meer bedappern. “Zo is t nait hur! n Gaalbloaze ligt boven op joen daarms. Zo’n chirurg huift joe nait in t haile lief om te grobbeln om joen gaalbloaze te snappen, bist maal!”

“Zó zó” zee Jansie, “Medine maint aans van wel! Nou heurst t ais van n deskundege.

Woar wie ons wel wat zörgen over moaken is dat zo’n gaalbloaze in n joar of wat tied weer aangruit. En den bin je weer net zo wied. Ik kin mie best begriepen dat Medine t nog nait aan n operoatsie tou het. Ze blieven in joe aan t snieden!”

“Och nee man, wel het joe dat wies moakt! n Gaalbloaze dij der uut is gruit in gain geval weer aan! t Is gain kweek, zo as bie die in t eerdappellaand!”

Dij zat! Doar kon dij kweekboer van n Jansie Maaijer t eerst mit doun!

“Der is nog wat”, zee Jansie onversteurboar en schienhaaileg, “ze zeggen dat de Duutse dokter in Bunde joe druppen geft en dat de gaalstainen den oplözzen.

Ik geef Medine groot geliek as ze doar hingaait. n Vlessie mit druppen is hail wat makkelker as zo’n swoare operoatsie!”

Jansie muik mie t woater nou dik genog! “Gaalstainen, da’s net grint. Doar binnen gain druppen tegen opwozzen. Gain lood verstand huif je der veur te hebben om dat te begriepen! Dij Duutse dokter zol zok wat schoamen. Dij het allain zien porremenee in de kop!”

“Nou nou, ie mouten nait zo op joen kollegoa ofgeven hur! Dat zo’n man net even méér wait as ie, doarom huif ie hom nog nait in de grond te trappen!

Nóg wat: houveul persint heb ie der van, as zo’n slachter in Winschoot t mes hantaaiert? Zeg mie dat ais!” Ik wer kaant gek in d’hakken en k vergat op slag dat Jansie en ik n ofsproak haren. Ik wol hom net van ketoen geven, dou Medine mie veur was.

“Hol doar mit op, Jans! Ik wil t nait lieden dast ons dokter zo taargst! De man dut zien uterste best en ik vertraauw hom. Zel ik joe wat zeggen? Ik goa der mit akkoord, dokter hur! Geef mie der mor veur op!”

“Hou hevve hom dat lapt!” zee Jansie wat loater veur t huus tegen mie.

Hai was mit mie mitlopen noar boeten tou.

“Bist n eerste klas toneelspeulder”, zee ik, “mor muikst mie t gek genog. Ik was al deur en deur verbrand op die. En dat van dij persinten, dat was n minne streek, verdikkemie!”

“Joen aigen schuld! Dij kweekproatjes van joe zitten mie nog goud dwaars!” Inains was hai weer eerlieks. “Nou hoop ik wel dat t goud oflopt. Aans zel ik der loater n bult last van hebben.”

“t Blift aaltied n operoatsie. Mor der zit gewoon niks aans op, zai mout ter wel aan holpen worden. En t gaait hoast aaltied goud.”

“As ze der mor nait zo tegen aan zag!” zee Jansie wat zörgelk.

Drij weke noatied was Medine alweer in huus, de gaalstainen in n deussie.

Jansie haar t grootste woord. As hai nait deurpakt haar, den zollen Medine’s gaalstainen nou nog midden tussen heur daarms liggen.

Ik kreeg n goie sigare van hom. “Nait dat ie dij zulf nait kopen kinnen, n dokter het ja geld genog en dij slachter in Winschoot zel ook wel goud wat ofschoven hebben!” Jansie, dij ol kweekboer kon t nait loaten! Medine zat ons mit n poar kurege glimogies aan te kieken.

“Dochten ie dat ik joen kemediespul destieds nait deur haar?

Ik zag t vot: t was ofsproken waark van joe baaident! n Poar eerste klas toneelspeulders, hur!”

En dat was, wat mie aanging, beslist nait woar!