t Huus van Geert Bedoard is aiglieks n hail gewoon huus. Nait biezunder groot en ook nail biezunder defteg, meer n deursnee rintnaaiershuus. Mor op d’ ain of aander menaaier gaait ter wat rustegs en vertraauwds van uut. t Ligt persies op t stee woar de wieke n bochte moakt, om den liekuut, liek aan t wiede baauwlaand in te kroepen, tot aan t dichte, donkere Julsingsbos tou. Zodounde ligt t huus in d’ elboge van t daip, net zo vredeg as n kind in d’aarm van zien moeke ligt. Gain vraide wereld kin hom doar berekken en t gehaaimzinnege duuster van t Julsingsbos ook nait.

Bie winterdag, bie snij en ies, as t wel n bakstain dik vrust en t loantje dicht zit deur n wilde snijjacht uut t oosten en men stok en stain verkleumd der over klontern mout, den staait t huus doar as n kestaailtje, dij joe schoel geft en woar je weer wat op verhoal komen kinnen. Binnenin, in t achterkoamertje, is t in en in waarm.

En bie zummerdag, mit d’hoge bomen der om tou en n kaambe gele rogge der noast, doar t zunlicht doaglieks bruloft in holdt, bie n dikke loage gruine kreuze in t daip, den is t net of t huus joe in de verte al touropt: “Kom der mor even in. Hier is wat schare en hier kin je joe t swait van de kop ofwisken. Dou mor bedoard aan!”

Den bin je van t aine ogenblik op t aandere in d’ hail aigen wereld van Geert Bedoard; van Geert Stainhuus aiglieks, dij naarns hait of kold van wordt en doarom Geert Bedoard worden is.

Dat t slim daipzinneg haiten mag, dat wie hom zo nuimen of dat ter n hoge gedachte achter zit, och nee, dat nou ook weer nait. Mor de woarhaid is t wél. t Woord bedoard ligt Geert veur in de mond besturven.

Mor Geert het t riek doar nait allain. Gelokkeg nait. Den zol t doar ja n dooie boudel wezen. Oarendje, Geert zien vraauw, is der ook nog.

Oarendje van d’ Hofmansdruppen!

In Oarendje heur leven staait t woord zörge veurop. Oarendje is bezörgd of Oarendje vindt t zörgelk, ain van baaident.

Oarendje zugt aaltied beren op de weg, al binnen dij beren mainsttieds mor zenen. Tegen aal dij beren en zenen nemt Oarendje druppen in: zenedruppen, doar z ’ook wel Hofmansdruppen tegen zeggen.

Drij moal doags zeuven druppen, omreden drije en zeuven binnen volmoakte getallen, maint Oarendje. t Haile huus rokt noar dij Hofmansdruppen, net of je deur t aptaik lopen. Zó sleept t leven van Oarendje zok van daiptepunt noar daiptepunt. En doar is niks aan te doun. Op n zummerdag, t is nog veur dag en daauw en wied veur t spreekuur aan, staait Oarendje verwilderd bie mie op stoebe, hailndaal uut stuur en van streek, t Gemoud zit heur zó stroppende vol, dat zai kin der eerst zowat gain woord uutkriegen. t Binnen aal troanen. Oarendje schraift snöt en kwiel, zo as ze vrouger zeden. Eerst as heur rooie buusdouk zien waark doan het, den komt t verhoal der pas uut.

Geert is nait goud, lang nait. Hai is, o wai, hailemoal verkankerd.

Doar stoa ik wel even van te kieken, omreden ik heb hom guster nog lopen zain en der mekaaierde hom zo te zain niks. En nou zol hai véúr t brood-eten al verkankerd wezen?

Oarendje zegt, der is swellerij biekomen. t Is ain en aal bloudvergiften op Geert zien rôgge. Der lopen hom al rooie striemen over en t zel hom wel zó of zó om t haart sloagen. O, o, dat héúr dat nou net overkomen mout! En Oarendje hoelt verdold al wéér as n kadde dij rôggels tegen ledder optrokken wordt.

Ik wait al in t veuren dat t wat touvalen zei, dij kwoale van Geert Bedoard. “Wait Geert ter van, dat ie hier bie mie op stoebe stoan?” vroag ik noar de bekinde weg. Nee, Geert wait ter niks van óf Oarendje is in draf t sloapkoamer uutrund, dou Geert t himd over de kop trok om zok te verschonen. Zai het zowat n stoeke van schrik kregen dou dij kankerknobbels heur zo glènne aanglopen. Zunder woord, zunder wieze is zai op fietse sprongen, op t doktershuus aan. Of ik, as t aits kin, nog even véúr t spreekuur noar Geert zien rôgge kieken wil. Oarendje het ja gain rust of duur meer.

Ik kin nou twij dingen doun. Ik kin, eerstens, Oarendje ofzoltjen en Geert dommeet bie mie op t spreekuur komen loaten. Mor wat zel Oarendje den sneu wezen en wat mout zai den nog n zet in zörge zitten. Ik kin, twijdens, der ook even veur t spreekuur hìngoan. t Is mor n hoanetree. En den is Oarendje ook weer rusteg. Mor Geert, dij zei der wel vrumd van opkieken, dij zel mie der wel om uutlaggen!

“Ik kom der vot wel even aan, Oarendje!” Oarendje loat n zucht van oplochten lös; t is heurboar en vuilboar. Doar wordt heur t oardeg makkelker van. t Vaalt heur ducht mie ook niks van mie òf. As ik even loater bie Geert Bedoard d’achterkoamer inzaailen kom is t eerste wat Geert ropt: “Nou brekt mie de klombe! Hou het dij zaipenzörger van n Oarendje joe wel zo gek kregen!”

En Geert gaait bedoard wieder mit zien waark: hai zet t brood op toavel, twij aaierdoppies noast d’etensborden en gut t woater in de theepot.

“Geert!” ropt Oarendje mit n schèl stemgeluud, “Geert, ik woarschaauw die!” En Geert mout t hemd wel over de kop trekken, of hai wil of nait, om mie de kankerknobbels op zien vedde rôgge zain te loaten.

“Zolst die wat schoamen!” zegt hai tegen Oarendje, intied hai uut t haalsgat van zien hemd noar mien doun en loaten loert, “mor kook ter nog mor gaauw n aai bie! Most ais zain mit hou zokse begerege ogen dij dokter noar ons aaier kikt!”

Geert zien kankerknobbels binnen doodgewone vetgewazzen, aans niks. En dat hebben Geert en ik d’haile tied al wel deur had.

t Draait ter op uut dat wie even loater mit ons drijent te brood-eten zitten. Oarendje dankboar en bliede en n uur of wat zunder zörge en ook zunder Hofmansdruppen. Geert dij t op zien bedaarde menaaier glad n oardeghaid vindt dat heur huusdokter t zok zo goud smoaken let, en ik, dij mie as n slootgroaver, as n dieker weer.

As t brood-eten doan is kniepen wie d’ogen even dicht. t Duurt n mooi zetje, mor den snoft Geert inains as n stoommesien. Da’s n taiken dat t beden oflopen is.

“Ie hebben wat aaigeel in joen snorre zitten”, logt Geert Bedoard.

“Fai toch!” schoamt Oarendje zok veur hom. t Huus van Geert en Oarendje ligt persies in d’elboge van t daip, net zo vredeg as n kind in d’aarm van zien moeke ligt. Gain vraide wereld kin hom doar berekken en t gehaaimzinnege duuster van t Julsingsbos ook nait. t Is aiglieks n hail gewoon huus, nait biezunder groot en ook nait biezunder defteg. Mor op d’ain of aander menaaier gaait ter wat rustegs en vertraauwds van uut. Dat komt omdat Geert en Oarendje n bult geduld mit mekoar hebben, al verschillen z’ook dag en nacht. En ducht mie, om eerlek te wezen, óók wel n klaain beetje van Oarendje heur Hofmansdruppen.