“Mekaaiert ter wat aan joen auto of mekaaiert ter wat aan joe!” vruig de kerel stoens.

“Hai sluig mie óf meneer”, zee de vraauw. De vlammen sluigen heur der van uut. Ze greep t stuur stief vast en bleef noar de lichten loeren. Ditmoal zol ze nóg beter oppazen.

Veur de wizzeghaid stook ze ale pillen uut t vlessie in ainmoal deur. Dou t licht op gruin sprong stoof ze mit gierende banden de bochte om. t Licht ston al n zetje op gruin, mor de vraauw achter t stuur haar t nait in de goaten. Eerst dou d’aander auto’s achter heur begonnen te toetern schrok ze op.

Mit jachtege meneuvels zedde ze d’handrem der òf schoof hom in d’eerste en wol votrieden. d’Auto kwam even in bewegen, mor sluig heur òf.

Veurdat ze hom weer goud en wel aan de proat haar ston t licht al weer op rood. Ze was ook overaal te loat mit!

In d’achteruutkiekspaigel zag ze n narege kerel noar heur loeren. Dij zol nou wel foetern op zo’n stommerd as zai was. Ze stak baaide aarms in d’höchte as taiken dat ze der niks meer aan doun kon en dat ze aander moal beter oppazen zol.

Zo keek oom Knelus vrouger ook, as hom t nait noar t zin was. Ze grobbelde n vlessie uut heur tazze en luit n poar pillechies in heur haand glieden. Aander moal zol ze beter oppazen.

Ze stook de pillen hail deur, ofschoon ze ze aiglieks mit woater innemen mos. Hou was t meugelk dat zai niks in de goaten had haar. Zainde blind mos ze west hebben!

Tot aan gusteroavond tou, dou Sjonnie heur t liek veur de kop zegd haar en aaldeur mit zien ringe tegen deurposte tikde.

Doar was t getoeter van d’aander auto’s al weer. Was t licht nou al weer gruin? Nou mos ze moaken dat ze opschoot. Aans zollen d’autorieders achter heur vast duvels op heur worden.

Zai was overaal en aaltied ja te loat mit!

Weer sluig de motor heur òf. Ze zag n kwoaie kerel veur t roam komen. Net as oom Knelus vrouger veur heur sloapkoamerroam.

En hai tikde mit zien ringe tegen t glas. As n kommando.

Ze draaide t roampie omdele. t Laifst wol ze hom dicht loaten en deure op slöt doun. Mor as der tikt wer, as der n kommando kwam, den kon je joe doar nait aan onttrekken.

Zai haren t ja zo goud mit zien baaident, haar ze aaltied docht. Sjonnie mit zien vast waark in de garage en zai veur haalve doagen in n winkel. Der kwam geld genog in zo. En wat zollen ze doar n boel mooie spullechies veur kopen kinnen. As Sjonnie mor nait zo wies was mit nije, dure auto’s.

Aan kinder wazzen ze nog nait tou, haar Sjonnie onnaaierd. Doar mozzen ze nog n joar of wat mit wachten.

t Zol aans wel t mooiste wezen dat ter beston!

Zai mit zo’n lutje poppie op d’aarm! Den huf ze ook nait meer veur haalve doagen noar de winkel tou. En den huf ze ook nait meer doun wat n aander heur opdruig.

Den zol ze smörgens t lutje wicht in t badje doun en heur móói goud aantrekken. Zo wied was t nog nait, haar Sjonnie zegd. Ze mos eerst mor zain dat ze van dij pillen ofkwam. Dij pillen dij heur zo rusteg muiken. Te rusteg, von Sjonnie.

Mor zunder dij pillen kreeg ze ja gain oge dicht.

Den heurde ze dat tikken van de chef zien ringe tegen t roam van t maggezien. En as der tikt wer, den was dat n kommando. Doar kon je joe nait aan onttrekken, dat beston nait.

En doar mog je ook nait over proaten. Gain woord mog je doar over lösloaten! As ze der mor n kik over gaf, den zol der haiI wat slims gebeuren. Dat haar oom Knelus heur goud induzzeld!

Deure zat op slöt, gusteroavond.

Sjonnie was der wel, zien mooie, nije woagen ston veur t huus. Zai haar mit heur ringe tegen t veurkoamerglas tikt, n moal of wat. Sjonnie haar heur deure nait open doan. Nog nait.

Zai haar wacht, tegen deurposte aan. Sjonnie zol heur der wel zó inloaten. Nóg voaker tegen t roam aan tikken haar ze nait woagen dust. As der tikt wer, den mos je aiglieks geheurzoamen. Doar kwam je nait onderuut, dat heurde der zo bie.

Bie oom Knelus en ook n poar moal bie oom Jannus. En loater bie de winkelchef vanzulf.

Nog voaker tikken, nee, dat dus ze nait woagen. Den zol t ja net wezen of zai Sjonnie n kommando gaf. En dat zol d’omgekeerde wereld wezen.

Dit is Yvonne, haar Sjonnie zegd. Wie hebben al n zetje wat mit ons baaident. En ik trek vanoavond nog bie heur in. Zai zol der wel niks van vernomen hebben, doar was ze te sloom veur. En ook nait pitteg genog. Zai was ja overaal en aaltied te loat mit. Ze was noar boven tou goan. Van sloapen was nait veul komen. Mörgenvroug mos ze nog nije pillen hoalen; deur dizzent was ze zowat hin.

“Dij vraauw is vervast aan de drugs”, zee de man in de widde jaze en schoof heur op n brancard de zaikenwoagen in.

Zai heurde t wel, mor der wat op zeggen, doar haar zai gain macht tou. Wat gaf t ook.

De man in t wit dee d’achterdeure van de zaikenwoagen dicht en op slöt. Zien ringe tikde even tegen t roam aan.

Mor dat was nait ekspres. Dat betaikende nait wat!