Ik wait nog dat ik as lutje jong zowat n doodschrik kreeg, dou meester op school ons vertelde dat de wereld n moal vergoan zol. t Was d’oavend der veur noorderlicht west: d’haile locht in t noorden vol van alerhaande kleuren. En t volk haar maind: de wereld vergaait, zien èndje is der heer!
Dou meester op school ons d’aander dag vruig of de wereld inderdoad n moal vergoan zol, dou was ik zowat d’ainegste in klazze, dij van nee ruip. Ik wait t nog goud.
Anneke Lubbers en Arie Mousker en aal d’aandern, dij wazzen al op de höchte, dat de wereld n moal vergoan zol. Ik nait. Dat beston ook nait, in mien ogen. Ik zai t aalmoal nog weer veur mie: wie zatten in daarde klazze en wie zellen n joar of aachte west hebben. Meester gaf d’aandern geliek: de wereld zol n moal vergoan, der zol gain splinter van overblieven, zee e.
Ik was der beroerd van. Ik kon der wel om liepen. De haile wereld zol der aangoan? Ons huus en mien nije fietse ook? En aal mien speulgoud ook? Ik haar der nog nooit bie stilstoan, dat ter ainmoal n ìnde aan komen zol. En dat beston ook nait in mien ogen: t ging mie braid noar t zin zo. Wildervank mog der den aangoan, nou goud, t wazzen doar ja toch aalmoal dikke opscheppers, mor Dale nait! Doar ston ons huus ja! De Dallen ook, zee meester vraid.
Dij rötmeester, k heb hom nooit lieden mogd.
Dou ik in huus was, heb ik ons voader der vot noar vroagd. Of t woar was dat de wereld n moal vergoan zol, dat meester ons dat verteld haar. Nait allain Wildervank, Dale ook.
Ik dink dat ons voader wel zain het, dat mie t oardeg hoog zat. En dat ik t doar nog nait aan tou haar. Hai streek mie ais over t hoar. En hai gaf mie geliek! Hier en doar zol der wel ais n stôkkie van de wereld vergoan, mor dat was mor n bietje, en ook nog wied vot, nait de muite weerd. En hail, hail veul loater lichtkaans Wildervank ook, mor den wazzen wie al zo old, den kon t ons niks meer schelen. Mor Dale nait, zee ons voader. Dale nait. Dale bleef aaltied bestoan.
Doar wer mie t oardeg makkelker van. En ik wol vot weer aan t speulen goan. Mor ons voader nam mie eerst nog even mit noar d’eerste kaambe van ons laand, achter de boerderij. De rogge ston der net boven. Hai gruif hail verzichteg en bedoard, der n poar roggekörrels uut. Wie laggen mit zien baaident op knijen der veur. Ik vuilde zien vrundschop, zien laifde. Kiek, zee e, dizze körrel hier in de grond, dat bin ik. En dizze gruine spiere, dat bist doe. Dizze körrel, hier in de grond, doar mout t aalmoal van komen. En dij gruine spiere, dij komt uut dij körrel, dij komt veur t licht. Dij wordt groter en groter, net zo laank tot dij óók weer n haileboel körrels in zien oar het. En den goan dij ook weer de grond in.
En zo gaait dat mor deur.
Hou beston t!
In zo’n lutje körreltje zit n haileboel kracht, zee ons voader. Nou, dat wos ik ook wel: ons voader was ja n grode, staarke kerel, dij zowat ales wos. Doar keek ik nait van op.
Mor zol zo’n lutje korreltje den net zoveul kracht hebben as hai? Hou komt dij kracht den in zo’n lutje körreltje, wol ik waiten. Dij het God der zulf indoan, zee ons voader. Doar was ik glad n beetje stil van. Ik wait nog dat ik dij körrel mit zien gruine spiere der aan, ais goud bekeek. t Was net of ik doar wat haailegs, wat van n groot gehaaim in mien haand haar. En dij körreltje haar God zulf dus ook in d’haand had!
Ik kin mie nait herinnern dat ik ooit dichter bie mien voader west heb as dou, doar op knijen, mit zien baaident, aan d’eerste kaambe achter t huus.
Over n dag of wat is t Poaske. t Nije leven broest de grond al weer uut. k Heb zulfs al weer n laiwerik heurd, dij hoog aan t blaauw te zingen ston. De veurjoarswind flottert mie speuls deur t hoar en t gruinlaand dragt zien bloumen al weer. t Wonder van t nije leven voltrekt zok. t Komt aalmoal weer veur t licht: uut n schieterg körreltje gruit zomor n vrizze, gruine spiere! Ook in ons gemoud.
Poaske, dat is de dag dat Kristus opstoan is uut de dood. Hou verschillend wie doar ook over dinken maggen, Poaske is veur elk en ain toch n nij begun.
Halleluja, mooiste dag van doagen
bliede zundag, Poaskedag!
Bie joen licht is dood zien macht versloagen
en verswindt zien riek opslag.
Veur mie is Poaske ook: even weer in gedachten op knijen liggen, mit ons voader, aan d’eerste kaambe achter de boerderij. Weer kieken noar n lutje korreltje mit n gruine spiere der aan, de grond weer roeken, de zunne vuilen.
Hail even dicht bie t gehaaim van t leven wezen, as t aalmoal weer veur t licht komt.
