t Was al loat, dij zummeroavend. t Dörp lag der al wat sloaperg bie. Geluden van overdag wazzen stoadegaan verstomd.
Hier en doar luit n vogel, dij t nait recht vinden kon, nog even wat van zok heuren en hail in de verte toette n kou kloagelk en swoarmoudeg.
Mor wieder was t stil.
Ale drokte van overdag, aal t gevlaig en t gerun, t was doan.
t Was of der n deurzichtege deken van stilleghaid en van vree over ons dörp hìnlegd wer. Net of der aine zegd haar: nou eerst mor n zetje tot joezulf komen, lu hur, nou mor eerst even tied nemen om d’haile boudel wat van joe òf te zetten.
Joa, docht ik, as dat mor kon, as dat mor meugelk was. Ook al leek t nou aalmoal stilleg en vredeg, ook al was aal t lewaai bedoard en verstomd, mien zörgen en prakkezoatsies van overdag, dij wazzen der nog en stonden levensgroot veur mie.
t Was nog mor n dik uur leden dat ze mie bie Bonne roupen haren.
k Zol der mor gain gras over gruien loaten, wer der bie zegd. Dat betaikende dat ik der op sprang hìn mos; en óók, dat t nait best leek.
Bonne woonde allain in n klaain aarbaidershuuske. Zien vraauw was al joaren leden uut tied komen: ik haar heur nait ains kind. En de baaide kinder woonden wied vot, dij zag je mor zo nou en den ais in t dorp.
Bie Bonne, doar mog ik aaltied geern even aanwuppen. Dat dee ik den ook: ainmoal in de week, dat was vaste prik, dronk ik n kop kovvie bie hom.
Bonne haar t aan t haart.
Bie t minste of geringste was e zo poesterg as wat. Hai kreeg der wel wat druppen en wat pillen veur, mor veul holp t nait.
Vannommerdag was ik ook nog bie hom west. Bonne zat op baanke, achter t huus.
Hai keek ter nait goud uut, was mie veul te plozzeg en te dienderg in t gezichte.
“t Zel wel nait zo laank meer duren”, zee e.
Hai haar zien baaide handen boven op zien handstok legd en zien kinne doar boven op.
“k Heb n goud leven had”, zee e.
Ik docht bie miezulf dat ol Bonne n stoer leven had haar en benoam de leste joaren wel slim ainzoam. t Was net of hai mien gedachten roaden kon. “Ainzoam heb ik mie nooit vuild”, zee e.
“De kinder en de klaainkinder schreven mie aaltied geregeld. En op zo’n braif kon ik weken teren. En de vraauw, och, dij is aiglieks nooit bie mie vot west.”
Ik wos nait wat ik doar op zeggen mos.
Ik keek hom ais aan. Bonne bleef noar t laand kieken. Zién ogen stonden muieg, mor goudeg.
“Ie hebben hier hail wat lopen doan”, zee e. “k Heb t aaltied slim op pries steld, dat zel ie wel begrepen hebben.”
Ik nikte. k Haar hom hoast verteld dat ook ik aaltied geern n zetje bie hom zitten mog.
Mor om d’ain of aander reden vuilde ik dat t beter was dat ik mie mor stil huil.
Bonne mos mor zeggen wat e nog kwiet wol.
Wie zatten doar mit ons baaiden op baanke achter t huus. n Koppeltje muzzen juchterden as wilden en boaiden zok in t mul zaand, n swaarde liester op t dak zong dat t n oard haar, net of der gain dood of verdrait op de wereld beston.
Mor Bonne bleef over t laand uutkieken, de kinne op zien baaide handen, op d’handstok.
“De vraauw is aaltied mit mie aan de proat bleven”, zee e. “Woar k ook was, in huus of achter in toene, ik kon heur morzó beroupen. Vanmörgen ruip ter n koekoek. En hou vrumd t ook is: ik wos in ainmoal dat Oaltje doar was, dat ze mie ruip. k Heb t nog nooit zo had, mor inains vuilde ik dat ze mie bie zok hebben wol. Ie zellen t wel n proat van niks vinden, mor ik heb t hail goud begrepen.”
t Gemoud was mie al vol schoten, dou Bonne zo pruit. “Nee”, zee ik, “ik dink dat t zo west het.”
Dou keek Bonne mie veur t eerst aan. Zien ogen wazzen de goudeghaid zulf. t Bleef stil tussen ons.
Deur de joaren hìn wazzen wie nog nooit zo dicht bie nkander west as dou.
Der hong wat van t haailegdom om ons tou.
Bonne, dij op t punt ston zien leste raaize te aanveerden en ik, dij hom tegen mien natuur in, schaiten loaten mos.
Wie hebben der nog n zetje zeten en dou hevve nkander d’haand langd.
Dou ik soavends de bosschop kreeg dat t nait best mit Bonne was, dou wos ik al in t veuren dat t oflopen zol. En dat bleek ook zo te wezen.
Wie hebben gain woord meer van hom had, de buren en ik nait. Mor aankeken het e ons nog wel.
t Was al loat, dij zummeroavend, dou ik noar huus tou luip. t Dörp lag der al wat sloaperg bie.
Geluden van overdag wazzen stoadegaan verstomd. Hier en doar luit n vogel, dij t nait recht vinden kon, nog even wat van zok heuren en in de verte toette n kou, haisterg en swoarmoudeg. Mor wieder was t stil. En dou, inains, ging der n koekoek aan t roupen, stoef bie.
Ik bleef stokstief stoan.
Da’s Bonne, docht ik, Bonne dij zien Oaltje weervonden het. Bonne dij nou veurgoud ofschaaid van mie nemt.
En hou vrumd t ook wezen mog, dou was der weer wat van t haailegdom van dij nommerdag om mie tou, dou Bonne en ik doar op baanke zeten haren, achter t huus.
t Was net of der n deurzichtege deken van stilleghaid en van vree over ons dörp kwam, t dörp woar Bonne en ik ook bie heurden.
