Hou mos ik hier nou wel mit aan! Ik zol t in de vrede nait waiten. Dit was ja wel zo’n vrumd kwoaltje, zokswat haar ik nog nait eerder mitmoakt.
Geert Biebeltje zat bie mie op t spreekuur.
Geert Biebeltje, zo nuimde men hom bie ons op t dörp, omreden Geert zoveul van de Biebel òf wos en doar te pas en te onpas mit te koop luip. Wat of der ook gebeurde, Geert zag aaltied kans om de Biebel der bie te hoalen.
Zo ging t nou ook weer.
Geert dreumde de leste tied zowat ieder nacht.
En aalwegdeur dezulfde male dreum.
Geert dreumde: der gruide hom wat uut d’oren. Nait gewoon mor n beetje voeleghaid, nee, t leken wel swaarde kronkelge slangen van wel n meter laank.
Dat was nog wat, mor de leste doagen gruiden z’hom ook al uut de neuze en uut de mond.
Dat, Geert stikte der zowat in, in aal dij swaarde, schubbege slangen. En den was e vot wakker en noatied kon hai hoast nait weer in sloap komen.
Zo’n dreum mos wat beduden, mainde Geert. In de Biebel was dat ook zo.
Nebukadnezar haar ook ja dreumd van n dikke boom, doar de wereld vogeltjes n nust in baauwd haren. Dij boom mos omkapt worden en t was van dij gevolgen dat Nebukadnezar haar zeuven joar laank gras vreten mouten, as n kou. En hai haar deur t hoar keken as n modde deur de raaien, zo’n woeste kop mit hoar haar e kregen. En zien noagels aan handen en vouten wazzen wel meer as n haalf meter laank west.
Nee, zee Geert Biebeltje, zo’n dreum kreeg je nait veur niks. Der zat vervast wat achter.
Geert haar twij vroagen aan mie. En dij baaide vroagen heurden bie nkander, zee Geert, net as de tanden van n twijtande vörke.
Eerstens: wat betaikende dij dreum. En twijdens: hou kwam e der weer òf.
En Geert was ook al bie doomnee west.
Mor dij zag zok der n gat mit in de kop.
Doomnee von t meer wat veur d’huusdokter, haar e zegd. Lichtkaans dat ter wat voeleghaid in Geert zien kop zat, haar e onnaaierd.
Verdikke, dat was nog nait zo’n gek idee, von ik. Dij doomnee was n loze!
“Bekiek mie de boudel mor ais even goud vanbinnen”, zee Geert Biebeltje. “Ie hebben joen raive doar ja wel veur. Net zo as Doavid n kaddepul haar, dou e Goliath dij staine der mit in d’hazzens juig!”
Ik von t mor n aigenoardege vergelieken, mien raive en dij kaddepul.
Mor alléé, t was Geert Biebeltje, zo pruit hai aaltied ja. Ik scheen hom mit n lichie in d’oren.
“Goud wat voeleghaid zeker”, zee Geert votdoadelk. “Schoon is aans”, zee ik, aal houwel der gain biezunders te zain was.
“Den de neuze mor”, zee Geert.
Geert zien neuze was van binnen net as n aandermans neuze. t Schot ston nait schaif en poliepen zag ik ook nait zitten.
Dou dat kloar was scheurde Geert Biebeltje zien mond wiedwoagen open, kop in de nekke en d’ogen stief noar boven.
t Wazzen aal swaarde koezen en tanden, mor aander ongerechteghaid kon ik nait zain.
En dat dij koezen en tanden swaart wazzen, dat was ja gain biezunders. Geert haar aaltied n piebe of n sigare in de mond en den verkleurt joe de boudel wel ais n beetje. Dat was eerder n sieroad as n kwoale, von ik. En n swienekoopman zo as Geert Biebeltje zunder piebe of sigare, dat was ook ja gain swienekoopman, woar of nait.
Mor woar kwammen aal dij laange, kronkelge slangen in Geert zien dreum den wel heer. t Mos toch n oorzoak hebben.
Geert wos wel wizze dat ter wat voeleghaid in zien kop zitten mos. En ook al haar ik t nait haardop zegd, hai kon t aan mien neuze wel zain: t deugde doar laang nait bie hom.
Ik zol hom t mor Hek veur de kop zeggen en der nait wat om tou slikken: hai begon vervast te verrötten.
“Verrötten is t goie woord nait, Geert”, zee ik, “mor hest wel geliek. Ik dink dat dien dreum n woarschaauwen veur die is, dast de boudel wat opschonen moust. Aans zelst wel hailndaal in schuurzak komen. Mie ducht, soavends de mond mor goud spuilen mit kemillethee en veurdast op bèrre gaaist twij konjakkies, laifst Franse.”
“Franse konjak? Da’s duur goudje, nait?” zee Geert.
“Joa, mor t zuvert de boudel meroakel. Mor nait meer as twije, aans wordt t vergif.”
“Goud”, zee Geert. n Week of wat loater was e der weer.
“Ie wazzen der oardeg goud achter”, zee e, “ik heb gain slange meer zain. Dij kemillethee kin der ducht mie nou wel òf. En dij Franse konjak, kin dat gain gewone konjak worden? Dat goudje is mie duur genog!”
In loater joaren, as doomnee en ik ais om n proatje verlegen wazzen, den belden wie nkander voak even op. En den zeden wie nait: komst even n glassie bie mie drinken, of komst even n bok mit smoren, nee, den zeden wie allenneg mor: hest vannacht ook van dij laange, kronkelge slangen in d’oren had?
En den wozzen wie al hou loat of t was: den wazzen wie aan n poar Franse konjakkies tou, om de boudel wat op te schonen.
Net as Geert Biebeltje.
