De zunne was net onder en t dörp muik aanstalten om sloapen te goan. n Poar kikkers kwakten in n sloot welterusten tegen nkander, de bloumen haren net de leste bladjes dichtvollen en luiten heur koppies al hangen. Vogeltjes stakken snoaveltjes in de veren op rogge en wazzen zó vertrokken.
In de verte jankte n hond n moal of wat, mor dat kwam omreden hai dreumde, want der gebeurde naarns wat biezunders.
Langsoamaan wer t donker en stil.
Hoog aan de tocht stonden de steerntjes der al weer en de moane keek t aalmoal in goudelkhaid aan.
Widde damp trok in laange, dunne slieren over t gruinlaand en dwaars deur bomen en stroeken hin, gehaaimzinneg en spoukachteg. Bie n boerderij, dij wat achteròf ston, kroop de dook langs d’hoageldoorn hege, woar n swaarde liester in te bruiden zat. t Daaier vuilde zok ainzoam en verloaten. Hier zat ze nou, midden in t veld, in t boare van de nacht, hailemoal allain.
Wel wait woar heur kerel weer uuthong.
“Blifst toch wel mooi op dien aaiertjes zitten, hè?” haar e nog vroagd, veurdat hai votvlogen was. En zai, otte dij ze was, haar nikkopt. En nou zat ze zok te verbieten in dizze slovve boudel. Wat duurde de nacht laank… Aanderdoagsmörgens, al veur dag en daauw, kwam t mannechie der aan vlaigen, mit n wurm in de snoavel. “Zo, doar was ik weer,” zee e, zo monter as wat, “hest nog n beetje sloapen vannacht?” Mor t vraauwchie was zo nareg as n swien. “Woar hest de haile nacht wel zeten!’ ruip ze. “Mie hier mor allent zitten loaten en doe aan de riddel! Astoe n beetje n kerel wast, den bleefst snachts hier bie mie. Mor nee, meneer mout zo neudeg vot, meneer het gain zit in t gat!”
“Hol die toch stil, wat scheelt die wel. Hest nait zain dat ik die net nog n wurm brocht heb?” ruip t mannechie verbalderd.
Mor de vraauw bleef stoens veur zok uutkieken. t Mannechie vloog eerst mor weer vot. Zó was der ja gain oardeghaid aan.
Man, man, hou kon t wicht toch zó nareg wezen. t Leek hoast net as bie de mìnsen, dij konden ook zo op nkander foetern en bandiezen. En dij sluigen mekoar der voak ook nog bie.
Haar e lest nait zain dat n man zien vraauw oftroevelde, dat t nait mooi meer was? En woarom dee e dat? Dij baaide mìnsen haren t goud, elke dag zat eten en drinken, n mooi huus doar z’in woonden. En den toch aal roezie moaken?
Zo wied zol t bie heur nait komen. Och, hai begreep t wel zo’n beetje. Vattien doage aalwegdeur op t nust zitten, dat vol ook nait tou noatuurlek. As de aaichies eerst mor uutkwammen en de jongen der wazzen, den zol t wel gaauw weer overbetern. Doar haar hai van t winter nog n bouk over lezen. Doar ston in dat t mouderschop de vraauwlu aaltied vot weer op regel brocht. Den haren ze t veul te drok mit de kinder en den wazzen z’inains haile laif en zörgzoam. Nou, hai zol t mor rusteg òfwachten, t was n klountje dat vanzulf ofluip. n Dag of wat loater, dou de aaiertjes uutkomen wazzen, dou kreeg e t drok. De vraauw mog nog nait van t nust òf en hai mos mor zörgen dat ter genog te vreten was. Van smörgens vroug tot soavends loat vloog hai aal mor hinneweer mit roepen en wurms: der was glad gain zat geven aan.
Dou de vraauw loater ook wat mithelpen kon wer t even wat makkelker. Mor de jongen, t leek wel of ze nait zat konden.
Benoam aine, dij vrat aaltied as n wolf, zo verhongerd was dij. n Beetje n vrumd kind was t wel. t Was ook groter as d’aandern en t gruide ook veul hoarder. t Nust begon sikkom al te klaain te worden. Mor de baaide swaarde Hesters zetten deur. Aigenoardeg dat ter noa n week mor ain jong meer over was. Woar dij aandern zo gaauw bleven wazzen? d’Ollu haren gain tied om doar stil bie te stoan, zo drok haren ze t mit t vouern van dij aine.
Zulf wazzen z’al zo moager as latten worden, mor t jonkje gruide as kool.
t Was noa n week of wat al veul groter as zien voader en moeke, wel twijmoal zo groot. En dou was t zo wied dat t jong zok wel allent redden kon. t Was op n oavend loat dat e votvloog. De baaide swaarde liesters zatten dicht tegen nkander aan, hoamel, kleumsk en mui. De zunne was net onder en t dörp muik aanstalten om sloapen te goan. n Poar kikkers kwakten in n sloot welterusten en in de verte jankte n hond n moal of wat. Mor langsoamaan wer t donker en stil. Hoog aan de locht stonden de steerntjes der al weer en de moane keek goudelk omdele. Widde damp trok in laange, dunne slieren over t gruinlaand en dwaars deur bomen en stroeken hìn. Bie n boerderij, dij wat achteròf ston, zatten de baaide swaarde liesters as n poar ol mìnsen bie mekoar. As n poar ol aarbaidersmìnsen, dij de jong leren loaten haren en der zulf zowat bie omkomen wazzen.
“Wat hebben wie n pokkeln doan,” zee zai, “k bin doodop en schoon òf.”
“Mor wie hebben t veurnkander kregen,” zee hai, “en wat n vörrelk en flink kind is t worden!”
Vlak veurdat hai wegdodderde bedocht hai nog dat in t bouk mor de haalve woarhaid ston, dat t veur voaders gelieke goud net zo was as veur moekes, niks minder.
Wied vot in t veld, achter gehaaimzinnege en spoukachtege slieren widde damp, ruip n jonge koekoek, dij t leven in de muide vloog.
