t Boerderijchie lag persies in d’elboge van t daip: net veur t huus muik de wieke n bochte, t veld in. t Lag der zo vredeg en vaaileg as wat.
As je doar wezen mozzen, den luip je eerst over n loantje hìn, tussen twij broene riegen van beukenhegen deur. Dat gaf joe aaltied al n waarm gevuil, net of je noar n vertraauwd stee tou gingen. t Was of dij baaide broene beukenhegen aal de kwoaieghaid van de wiede wereld tegen huilen, net of doar op t loontje t riek van vredeghaid en goudeghaid begon.
As je den deur d’achterdeure noar binnen lopen wazzen, over de vrougere koustaal hìn, woar gain kou meer op ston, bie de groube langs, t kaarnhuus deur, noar t keuken tou, den von je doar ol Sievertje. En den was je op t stee woar je wezen mozzen.
Ol Sievertje was aaltied in t keuken aan t reddern. Koppies en schuddels ofwassen, kovvie zetten, t swilk op toavel mit schuddeldouk lopiesweg ofwissen, even de panne op stookkaggel omruiern en den eerst weer even t gat aan stoul: der mos hoogst noodziende wat mit de pappegoaie beproat worden.
Ol Sievertje pruit hail wat òf mit heur pappegoaie. Ik wait wel wizze dat zai aal heur gedachten, aal heur gevuilens aan hom vertelde.
En dij pappegoaie gaf doar den aaltied hail getraauw en hail sekuur antwoord op.
Nait dat ik der ooit n woord van begreep, dat nait, mor ol Sievertje verston hom persies.
En as heur t ais nait hailemoal aanston, wat dij pappegoaie zee, nou, den kreeg t daaier n hail indringend kollezie van heur, den wer hom de woarhaid goud induzzeld: Sievertje mit t vingertje omhoog, stoef veur de kaauwe.
Ainmoal in de moand ging ik noar Sievertje tou: de blouddrok meten. Dat was n belevenis op zokzulf. As ik doar den tegen n uur of haalf twaalm aanzetten kwam, aaltied de leste wonsdag van de moand, den was doar n vaste ceremonie veur.
Ik luip den eerst tussen dij baaide broene beukenhegen deur, over t smale loantje noar t boerderijchie van ol Sievertje tou.
Ale kwoaieghaid van de wereld, ale vranterghaid bleef den achter mie liggen: t riek van vredeghaid en goudeghaid begon hier.
d’Achterdeure deur, t koustaal over, woar gain kou meer ston, langs de groube, t kaarnhuus deur, noar t keuken tou: doar was Sievertje.
Ik was den in ainmoal in n hail aandere wereld, in n hail bedoarde wereld.
Ol Sievertje zat al op mie te wachten, in heur kroakstoultje. Mien koppie ston al kloar: Sievertje tapte hom vot vol mit haide, dampende kovvie. Der kwam n klontje in: t knitterde even. As de kovvie op was, den struupte Sievertje heur maauwe hail bedoard en hail sekuur noar boven en vlijde heur aarm op toavel. “Dij is veur joe”, zee ze den. Ik dee mien waark.
“Te hoog of te leeg?” vruig Sievertje aaltied, as t blouddrok meten doan was.
“Oardeg nuver”, zee ik den.
“Hest t heurd, ol jong?” zee Sievertje den vot tegen heur pappegoaie, “hest t heurd? t Is weer oardeg nuver mit mie!”
De pappegoaie gaf den n schraauwerg geluud, dat heuren en zain joe hoast verging, as n echte schraibek. “Hai is der bliede om”, zee Sievertje den tegen mie. “En hai vindt dat ie nog n koppie kovvie verdaind hebben.” Sievertje vot weer aan t reddern.
“Joa, joa, moak mor aait zo’n gebeer”, zee ze den tegen de pappegoaie, as dij zok weer heuren luit, “ik dou hom t koppie wel aan de kop tou vol.”
Sievertje laagde den wat tegen mie: “d’Ol jong zugt ales, der ontgaait hom niks.”
“Ie hebben der n boel aansproak aan”, mainde ik voak.
“Zo is t!” zee Sievertje den.
Op n moal, in t lest van julimoand, ging ik weer welgemoud noar Sievertje tou. Wat lag t boerderijchie der vredeg bie, net in d’elboge van t daip.
De baaide broene beukenhegen wazzen dichtgruid en vol: alderdeegs de wind kon der nait meer deur.
Ik luip noar t waarme, vertraauwde steechie van Sievertje tou. Gain wonder dat bie Sievertje de goudeghaid zulf woont, docht ik nog, aal t kwoaie van de wereld komt nooit deur dizze dichte hegen hìn.
Mor bie Sievertje was t datmoal hail aans as aans. Zai zat wat mistroosteg te kieken en mien kovviekoppie ston nog nait kloar. En dat was in aal dij joaren nog nooit gebeurd.
“Is der wat biezunders?” vruig ik.
Sievertje wees noar de kaauwe. Der lag n kuzzenslobe over hìn.
“Is e dood?” vruig ik.
“Veul slimmer”, zee Sievertje, “veul slimmer.’
“Wat is der den mit?’
“Ik duurf joe t hoast nait zeggen”, zee Sievertje, “t is glad schoamachteg.”
Ik wer brandnijsgiereg.
“Hai vlökt”, zee Sievertje,“mien pappegoaie vlökt!” En zai luit zok versloagen op stoule zakken.
Dat was wat veur Sievertje: zai was ja zo kerks astemoat, hail slim otterdoks. En den n pappegoaie hebben dij vlökt!
“Wel het hom dat den wel leerd?” wol ik waiten. “Ik schoam mie d’ogen uut de kop”, zee Sievertje. “k Wil joe t wel zeggen, mor den mout ie mie beloven dat ie der mit gain mìns over proaten zellen.”
Dat beloofde ik heur.
“Mien opoe-zegger het hier lest n week bie mie west”, zee ze, “en dij het hom t leerd.”
“Wat zegt e den?” vruig ik.
Sievertje dee de kuzzenslobe van de kaauwe òf. “Vergémie”, ruip de pappegoaie, zo dudelk as wat.
“Nou heur ie t zulf”, zee Sievertje, “ik schoam mie dood.”
Ik kon mie mor zuneg goud holden.
“Ik dou hom mor vot”, zee Sievertje mit n snokkend geluud in heur stem, “zo’n vlökbaist kin ik hier nait hebben.”
“Vergémie”, ruip de pappegoaie.
“Dat is ja gain vlökken”, zee ik, “hai vragt ja allend mor of ie hom vergeven willen wat e misdoan het. Op zokzulf vin ik dat aiglieks hail kristelk. Doar kinnen hail wat lu nog n veurbeeld aan nemen.”
Sievertje keek mie verwonderd aan.
“Doar heb ik nog gain ogenblik bie stilstoan”, zee ze. Zai monterde glad wat op.
t Duurde mor even of ik haar mien koppie kovvie te pakken, de blouddrok opmeten en mien twijde koppie kovvie noar binnen sloken.
In dij körde tied haar de pappegoaie wel tien moal van ‘vergémie’ roupen.
“Joa, joa, ik vergeef die t, ol jong”, zee Sievertje. “Bliede dat ie mie wat lozer moakt hebben. Nou dou ik hom toch mor nait meer vot.”
En zo het dij otterdokse Sievertje der vree mit kregen dat heur pappegoaie zo’n vlökbaist worden was.
