t Was n waarme zummernommerdag dat ik deur t veld noar Haarm Hoazelhof touluip. De rogge ston geel en riep aan weerskaanten van t loontje, n poar iemen snuiden, nou en den even brommend, aan de botterbloumen. Slootswale, noast mie, was n widde zee van kezebloumen, stil en veurnoam.
Hoog aan de locht ston n laiwerik te zingen. Wat n vree, wat n zuverhaid was t hier! Ik luip over de loane: drij grieze sporen in t mulzaand en twij smale gruine boanen van gras der tussen in, liekuut, liekaan, tot aan t huus van Haarm Hoazelhof tou. Twij gruine strepen gras, sekuur noast en bie nkander, net as Haarm en zien jong.
Zó zag n loane der aaltied uut en zó was t goud. Odder en regel mout ter wezen.
n Koppeltje petriezen runde veur mie aan, stil, swiegsoam.
Aal t geluud van t dorp, t was der nait meer. Kon t aaltied mor zo wezen, was t aaltied mor zo vredeg.
Ik wol hoast wel even zitten goan, in t waarme gras. Even n ogenblik tied veur miezulf nemen, even dicht bie dizze wondere wereld blieven, n klaain zetje in dizze zuverhaid, in dit haailegdom wezen.
Nait noar t verdrait van Haarm Hoazelhof tou, t verdrait woar ik mie gain road mit wos. Wat haar ik hom te baiden. Hou kon ik hom mithelpen om der weer over hin te komen. Ik zol t nait waiten.
Haarm en zien jong woonden mit zien baaident in n lutje aarbaidershuus. De jong was op t febriek aan t waark en Haarm dee t huusholden en de toene. Veul noten op zang, nee, dat haren dij haaiden nait. Haarm was al joaren wedeman en de jong zat gain vraauwluvlais aan. Zai konden zok zó hail nuver redden, zai haren t zo mooi as wat.
Mor n week of wat leden was de jong doodjagd deur n vrachtauto.
Haarm, dij nooit veul pruit, zee nou hailemoal niks meer. Hai zat mainst wat benulloos veur zok uut te kieken, net of hom d’haile boudel niks meer aan gelegen lag. Ik wos mie der aiglieks gain road mit. t Ainegste wat ik doun kon was, om d’aander dag der even hin te goan, even bie Haarm zitten te goan. t Was wel nait veul biezunders en ook nait veul deegs, mor wat mos men aans doun. Haarm zol in aals geval t gevuil hebben dat hai der nait allain veur ston. Troost kon ik hom ja nait geven.
En ik was aiglieks ook wat benaauwd dat Haarm zokzulf te noa komen zol. Dat kon ik mie ook nog wel hail goud begriepen, as e dat doun zol. Zien leven was ja kepot en t was hom nait meer de muite weerd. Mor n stoere gang noar Haarm Hoazelhof tou, joa, dat was t ieder bod weer.
Ik luip langs t huus, noar d’achterdeure tou. Haarm zat op n stoule noast de regenpudde, in schare van d’ol schaive pereboom.
Zien handen haar e op zien baaide knijen liggen en hai keek over t laand hin, zunder wat te zain. Zien gezichte ston oldsk en verdraitelk. Der wazzen nog mor n poar grieze spieren hoar op zien kop. Dij haar ik nog nooit zain: Haarm haar aans aaltied n pedde op. En dat hai dij nou nait op haar, dat was gain goud taiken, op d’ain of aander menaaier vuilde ik dat t gain goud taiken was. Wat n verlammende triesterghaid hong der om hom tou.
“Goidag Hoazelhof,” zee ik en ging op de regenpudde zitten. Haarm Hoazelhof nikte even, zunder mie aan te kieken. Ik wol dat hai mor wat zee, dat e mor wat kluig of opstandeg was. Mor nee, Haarm Hoazelhof zee niks.
“Stoer hè, Hoazelhof?”
t Bleef n haile zet stil. De waarmte, de vree van zonet, ze wazzen der nait meer. De kolle van de regenpudde trok mie deur de leden. Dou kwam Haarm Hoazelhof inains in de bainen en ging in huus.
Ik bleef mor zitten. Even loater was hai der weer. Hai haar zien trekharmonikoa bie zok. Hail bedoard, wat klonterg, dee e de raimen om de scholders en muik t slöt lös.
Dou ging e weer op zien stoute zitten en keek n haile zet stief veur zok uut. Ik vuilde mie over en teveul. Dou, inains, begon e te speulen, n laid dij ik nait kon. Mor t was of ale verdraitelkhaid, ale wensteghaid van n ol boerenaarbaider der in zatten.
Wat haar ik n meelieden mit d’ol jong. Mor t slimste was dat ik hom nait berekken kon. Zo dicht bie en toch zo wied vot. Dou was t inains doan.
“Dat laid speulde ik aaltied veur de jong,” zee e, “dat von e mooi.”
Hai dee t harmonikoa weer op slöt.
“t Wordt ter ja nait aans van, mor zunder mien trekharmonikoa, nee, den zag ik mie der gain gat meer in.” Kerel man, wat wer mie t doar n bult makkelker van. Verdikke, hai redt t toch nog, docht ik, zien trekharmonikoa sleept hom der deur hin. Ik keek noar de roggekaampen: t loantje mit de baaide gruine boanen gras der op lag vredeg noast n wid
