n Aigenwieze, dat vonden ze hom aalmoal, dij Jan Pot, n dikke aigenwieze. Hai bölkte van t geld. En doar gedruig hai zok den ook noar.
Mor mit n kelekte huf je nooit bie hom aankomen, den zoltjede hai joe òf. Veur zokswat haar e niks over, den wol hai n dubbeltje nog wel deurbieten.
Mor t laifst wèl mit aal zien geld de boas speulen over d’haile boudel!
En zo as hai deur t dörp luip: aaltied mit n slag in de rogge, staail en stief, net of hai n bezzemstdk deursloken haar.
Jan Pot, zee t volk. Jan Pot von zien kadde net zo dik as n aandermans kou. En hai kon zukzulf wel in de neuze spijen van wiezeghaid. Nou, as dat nait dudelk is, den wait ik t ook nait meer!
Kwoajonges haren ook n verssie op hom moakt. Dij zongen ze den zaggies as Jan Pot der langs kwam, zó, dat hai t net nait heuren kon.
“Rust mien ziel. Jan Pot is keunenk, haile wereld zien gebied!”
Dat was n beetje spotten vanzulf. En dat nog wel in zo’n kerks dorp as onzent. Mor vot, as t over Jan Pot ging, den kon t wel n beetje lieden.
Op t spreekuur zag ik hom nooit, t Was hom vervast te min om tussen t gewone volk in te zitten. En omreden hai nait in t zaikenfonds zat, mainde Jan Pot, kon e gerust dokter bie zok aan huus komen loaten, doar betuil hai hom ja veur.
Op n mörgen ging de telefoon: of ik om elf uur even bie Jan Pot langskomen kon. Ik vot zo flaauw as n porre: wat verbeeldde dij kerel zok wel.
Mor ik zee tegen miezulf: bedoar die wat, jong, astoe loater t rekentje schrifst, den kinst hom de boksem dege uutstubben, den zei hai die t dubbeld en dwaars betoalen. Om elf uur zowat was ik der.
Jan Pot zien doeme dee hom zeer, gloepend zeer. Hai huil hom Hek omhoog, n ìndje veur zok uut, as aine dij n toost uutbrengt.
“Doeme klokt mie ook wat,” zee e.
“Fiet,” zee ik, “doar mout je wel mit noar t zaikenhuus tou. Doar moaken ze joe den even veur weg.”
“Hou weg?” vruig Jan Pot.
“Even onder narcose. En den trekken ze joe n gummibaandje deur de doeme hìn. Dij mout ter n dag of vieve in zitten blieven.”
“n Gummi-baandje?” vruig Jan Pot verwonderd. Hai bluis zok tegen de doeme aan, zó zeer dee t hom.
“Joa,” zee ik, zunder der bie noa te dinken, “n soort weckringe.”
Ik kon aan Jan Pot zien neuze wel zain dat hai t doar nog nait aan tou haar. t Gat was te groot tussen wat hai von dat ter gebeuren mos: n poar pillechies om t spul weer op regel te kriegen, en wat ik hom in t veuruutzicht stelde.
En t woord weckringe haar ter ook nait beter op moakt, begreep ik wel.
“Rie dommeet mor even bie mie langs, den dou ik joe n braif veur de spezioalist mit.”
Mor Jan Pot gooide de kont tegen de krubbe: hai dee t nait!
“As joe t aan de bonke komt, den bin je nog wieder van huus,” zee ik nog, veur k votging. “Over n uur of wat koom ie der wel aanzetten, dat geef ik joe op n braifie.”
Mor aal wel der soavends kwam, gain Jan Pot. Pas tegen mörgentied, tegen n uur of vieve, ston e op stoebe. Zien doeme druig hai hoog en wied veur zok uut, as n relekwie.
“Ik kin t nait laanger uutholden,” zee e, “dou mie de braif mor mit.”
“Den zel ik hom wel eerst even schrieven mouten,” mainde ik, “kom der mor even in.”
Ik schreef de braif veur de spezioalist.
“k Zol der mor tegen n uur of haalf aachte wezen,” zee ik nog, “den helpen ze joe nog wel even veur d’aandere operoatsies aan.”
“Gain sproake van,” ruip Jan Pot, “ik goa der vot mit hìn. En helpen zellen ze mie direkt. Doar stoa ik joe börge veur. Da’s heur bestoan ja. En ik betoal ze der ook ja goud veur.”
“Dij t dut mout t waiten,” zee ik wat vranterg. “Mor mout wel aine mit joe mit. As ze joe wegmoakt hebben, den is t nait vertraauwd dat ie achter t stuur zitten.”
“De jonges mouten melken, dij kinnen nait bie de boerderij vot.”
En Jan Pot was deure al uut.
“Rust mien ziel. Jan Pot is keunenk,
haile wereld zien gebied!” bromde ik in miezulf.
Aanderdoags kwam Jan Pot der weer aan, veur t spreekuur aan! Hai haar n gummibaandje deur de doeme kregen. Spezioalist haar hom de keuze loaten: of ieder dag zien doeme even in t zaikenhuus zain laten, of ieder dag even noar mie tou, om te kieken of de bonke goud bleef. Jan Pot haar míe kozen: dat was vervast oardeg goudkoper as in t zaikenhuus, docht hai. Doar was ik veur miezulf nog nait zo zeker van: aine dij boeten t spreekuur om kwam, dat was dubbel tarief. En mit veul proatjes der bie: drijdubbel.
Mor hou t ook zat mit Jan Pot zien doeme: ik heb t ter goud mit had, ik kin t nait aans zeggen.
En ieder bod as Jan Pot mit zien doeme bie mie in t sodoawoater zat, vief doage achternkander, heb ik stillechies veur mie hin t verssie van de kwoajonges opzegd, mit n regeltje der bie:
“Rust mien ziel. Jan Pot is keunenk,
haile wereld zien gebied.
Mor wat n zegen is zien fiet!’
