Nee, veul veraanderd is t hier nait. t Huus staait ter nog net zo doeknekt bie as vrouger; t zulfde dichte bos van hoge, swaarde sparrebomen der stoef boven op en der om tou; as n koppeltje woakhonden, liekt t wel. t Is net of t huus in donkerte, in swoarmoudeghaid votkropen is.
Laange lappen van slovvege spinwebben hangen neerslachteg noast t tegelpad.
Aal ogenblikken drupt ter wat natteghaid op de grond.
n Troanendal, joa, n troanendal, dat is t hier!
Ik heur hom t nog zeggen: ol Gienus.
Och, Gienus is ja al joaren dood, mor nou ik zien huus weer zai, nou is t net of k hom zó weer proaten heur.
Gienus het vandoage last van de knijen.
Gain wonder, Gienus is ja al staf-old. En d’ol jong het hail wat knooien doan. Dij knijen hebben wat te lieden had! En nou het hai der last van. Nee, gain klaain beetje, verschrikkelk!
“Wat zeg ik? Verschrikkelek!”
Gienus kin gain stap meer lopen, gain voude meer verzetten!
Dat e mie deure net open doan het, dat hai as n hoaze veur mie aan luip noar d’keuken tou, dat is Gienus even vergeten.
Zinkens in de knijen, dat is n ramp, dat is n regelrechte ramp. Mit zien knijen is t verspeuld, dij zitten vol zene-woater.
En zene-woater het mit zenen te moaken. En zenen, dij zitten joe in d’hazzens. En as je t aan d’hazzens hebben, den kin je t wel vergeten.
Den gript de vergankelkhaid tou. n Mìns is ja n vergankelk wezen. Net as t gras, zo körtstondeg, zegt Gienus. Joa, net as t gras, zo körtstondeg is ons leven, woar of nait.
Gienus is n beetje versloafd aan biebelteksten.
Gienus is óók n ol jeuzelgat. En hai dikt t aaltied aan. Gienus gaait ter daip deur en hai tilt ter swoar aan. t Wordt hom pas wat makkelker as ik der óók swoar aan tillen goa.
Ik til der den ook even swoar aan, aan zien kwoaltjes: ik trek mien haile kop vol kroezen en vollen.
Hou ik dizze kwoale dink te keraaiern, wil Gienus waiten.
Gienus zegt nooit van genezen, hai het t aaltied over keraaiern.
En hai zegt ook nait van dokter, mor van geneesheer. Gienus is slim olderwets, hai het nog mit Noach in d’aark west.
En hou dinkt dizze geneesheer zien longontsteken te keraaiern? Gienus is den bot mieterg in d’hoed van verkollens en zit bie toavel te poesten en te stìnnen. Hai kin ja sikkom gain oam meer kriegen. En zunder oam goa je dood, nee, den bin je al zowat dood. En den is t gebeurd, zegt Gienus, net as mit n bloume op t veld. As de wind doar overhìn gaait, zegt Gienus, “den knakt haar steel, haar schoonheid gaat verloren.’
“Psaalm 103?” main ik.
“Vers 7,” zegt Gienus.
Dat is Gienus zien laifste psaalm, doar zweert hai bie. n Psaalm van vergankelkhaid.
Men kent en vindt haar standplaats zelfs niet meer, zegt Gienus.
n Troanendal, geneesheer. En aans nait.
Ik vin t ook n bedruifde boudel.
En hou keraaiert dizze geneesheer zien dieree? Gienus lopt ja zowat leeg, hai mout vanbinnen stoadegaan al wel hailemoal verdreugd wezen. t Is doar ain dorre vlakte der, woestijnen, zegt Gienus. Ik wor der aiglieks al nait aans meer van. Aal dij kloaglaidern van Jeremioa kin ik al uut de kop.
Wat zol t ook. Dit gejeuzel duurt mor n ketaaier.
Zo het t aaltied al west, zo zel t ook wel blieven.
Ik schrief n resept, ik geef wat road.
En den is t kloar.
Den begunnen wie aan t twijde dail van de ceremonie. Gienus draait den om as t blad van n boom. t Is net of de zunne zok toch nog kans zugt om deur dij donkere sparrebomen hìn te komen, of der inains de wereld kraaltjes van daauw glìnstern aan dij laange lappen slovvege spinwebben.
Der wordt n kraande openvollen en op t toavelklaid legd. Gienus gooit der n poar beste handenvol grondneuten op, uut n pude.
Loat joe nait nuigen, geneesheer, zegt Gienus, neem van t vette der aarde.
Wie doppen ons grondneuten uut. Gienus is gek op grondneuten. Ieder dag gaait ter n pude vol aan. Gienus et nait slim fesounlek.
Hai smakt en hai sputtert.
Hai smit n haandjevol uutdopte grondneuten mit n boge in de mond en kaauwt ter wel tienmoal op.
En bie elkse kaauw gaait zien mond wiedwoagen open.
Zo as Gienus et, nee, dat verdaint gain schoonhaidspries.
Ik dink dat Gienus zien schoonhaid hier al verloren het. Hai huift nait meer wachten tot de wind over t veld gaait.
Och, wat dut t ook òf. Gienus is Gienus, as e jeuzelt en óók as e smakt en sputtert. n Mìns mag den n vergankelk wezen wezen, mor zo laank as e der is, mout hai zok nait verkommern loa- ten, zegt Gienus.
Noa n ketaaier binnen ale grondneuten soldoat moakt. n Haalf uur kost mie t ieder moal, bie Gienus. n Ketaaier jeuzelderij, n ketaaier grondneuten. t Kon minder.
Nee, veul veraanderd is t hier nait.
t Huus liekt nog votstopt in t donkere, swoarmoudege sparrebos.
Mor in de spinwebben vaalt inains n stroaltje zunlicht op troontjes van daauw.
Net as bie Gienus.
t Is net of ik t krakken van zien grondneuten heur.
