Ik zit in d’achterkoamer te schrieven. t Is al loat, der is zowat gain mìns meer bie t pad. Wat stil is t hier. Ale geluden van overdag binnen vot. t Geft mie n voldoan gevuil, om zo rusteg en in vree mien gedachten op t papier te zetten.
Den, inains, is der t brommen van n vlaigmesien. t Komt aal dichterbie. t Is n wat aigenoardeg geluud, net of zien motor stoekt. Zol t vlaigmesien meleur hebben? Ik luster of der ook n knal komt, of e mit n voart noar ondern dondern zei en in n zee van vuur uutnkander knappen. Net as in dij leste oorlogswinter…
Ik bin mien huuswaark aan t moaken, in d’keuken. Verdikkemie, wat hebben dij rötterge leroars ons weer n vracht opgeven. Ze konden wel gek wezen. t Wordt vervast wel twaalf uur, haalf aine, veur ik der deurhìn bin. As ik mor nait zo laank mit ons voader achter t huus stoan haar. Mor ja, t was ook ja wat biezunders.
Wel meer as n uur laank, achternkander deur, hebben bommenwaarpers over ons huus vlogen, noar t oosten tou. Wel doezend. d’Aine swaarm noa d’aandere kwam der aandoavern.
De boerderij trilde der van, van t swoare brommen van dij vlaigmesienen.
In t oosten was t aalmoal licht: aalmoal schienwaarpers. Dij schenen vanòf de grond felle lichtstrepen de tocht in. As ze n bommenwaarper te pakken haren, den kwam t ofweergeschut. Der wazzen ook riegen gekleurde koegels, dij in draf, achternkanderaan, omhoog schoten. En lichtkoegels. As lichtkoegels uutmekoar knappen, den geft dat n zee van licht.
Vanoavend hebben ze Hambörg te pakken had.
Wie waiten t aaltied persies woar dij vlaigmesienen hìn goan. Emden is dicht bie.
En Bremen ook. Mor Hambörg kinve ook hail best zain. Hannover is wat meer noar t zuden tou. Vanoavend was t Hamborg.
Zo’n geweldege vuurzee hebben wie nog nooit zain. Wie kinnen kraande der hier wel bie lezen, zee ons voader. En dat was ook zo.
Van Hambörg blift ducht mie nait veul over. t Is ain vuur, aal vuur doar.
Net goud.
As aal dij bommenwaarpers over ons hìn goan, den kniep ik hom wel n beetje.
Stelt joe ais veur dat zo’n piloot per ongelok net op de verkeerde knobbe drokt. Of dat hai zien bommen persee kwiet mout. As wie n bom boven op ons boerderij kriegen, den is der gain griepen meer tegen aan. d’Haile schure zit ja vol mit koren: ale vakken binnen aan de kop tou vol.
Ons voader is al op bèrre goan. Over n uur komen ze weerom, dij bommenwaarpers.
Den hebben ze gain bommen meer bie zok. Verdikkemie, wat n huuswaark heb ik vandoage toch! k Heb ter ook nait veul licht bie. Ain pitje mor. Dij brandt op koolzoadeulie. t Elektriek is ofsloten. Koolzoadeulie zit in n gloazen bakkie.
Ik moak mie der n poar lichies bie. n Plakkie van n körke, dat is t drievertje. En doar n stôkkie blik op. n Ketoentje der deur. Zo, nou heb ik oardeg meer licht. Zó wil t eerst wel weer.
Stil ais, der kropt ducht mie n moes achter t behang. As wie t koren in schure hebben, den barst t hier van de moezen. Ik kin zain woar hai kropt, t behang bobbelt ter n beetje van.
Ik loop ter op tonen noar tou.
Ik drok hom deur t behang hìn dood.
Net zo as ze dij rötmovven in Hambörg nou dood moaken.
Ik heur zien bonken kroaken. Zo moak ik hoast ieder oavend wel n poar moezen dood.
Eerder docht ik dat ze den verrötten zollen, achter t behang. En dat ter wel van stinken goan zol, in d’keuken. Mor ons moeke zee: ze verdreugden. Stinken zol ter in aals geval nait van. Moezen, da’s ongedaaierte. Rötten ook. Dij vervreten ons d’haile boudel.
Lest hebben ze mien zokken ook al te pakken had. Dat hebben moezen west, zee ons moeke.
Dat kon ze mor zó zain.
Rötten binnen aans wat mans. Lestdoags het ons voader nog aine verzopen, in n röddevale. Wat piepte t daaier, dou ons voader mit hom noar t daip luip. Net zo as dij Duutsers doar in Hambörg nou piepen zellen. Hai haar t best in de goaten, dij rödde, dat ons’ voader hom verzoepen zol. As ik eerlek bin: ik von t aiglieks nait zo mooi, dou dij rödde in doodsnood onder t woater aal hinneweer swom.
Net zo laank tot ter lochtbrobbeltjes noar boven kwammen. Dou e dood was het ons voader hom der uutgooid. d’Ol rödde lag dood op dam.
Ons voader luip al weer noar huus tou.
Mor dou begon dij rödde inains te kokhaalzen.
Ik ruip nog om ons voader, mor dij was al te wied vot. Dij rödde kwam weer bie. En hai naaide der nog tussen uut ook! Ons voader zee, ik haar hom doodtrappen mouten. Mor dat dus ik lang nait woagen. En aiglieks von ik t óók nog wel n beetje mooi, dat dij rödde t red haar.
Hai was ons baaident ja te loos òf west.
De euliepitjes flakkern.
Spoukachtege waggeltjes licht en schare glieden over t schot en laangs de beune.
In de verte heur ik t ofweergeschut.
(aandermoal wieder)
