Verdold, doar het n moes n gat in t zaachtboard beten, net boven mie.
Ik zai hom bewegen. Hai stekt zien kop deur t gat hìn. En hai vaalt ter uut ook!!
Net in de sukerpot. Ik dou mien haand der gaauw boven op. Zel ik hom in d’haand pakken? En den doodkniepen?
Ik duur best n leventege moes in d’haand pakken, n rödde nait.
Mor dooddrôkken? Achter t behang, doar is gain kunst bie. Mor zó, in mien blode haand? Ik pak t daaiertje toch mor uut de sukerpot. t Moeske kikt mie aan, mit zien kraalogies. Ik vuil zien hartje as n roazende tekeer goan, in mien haand.
Nee, dooddrôkken dou ik hom nait. Dat zol ook ja moord wezen. Ik loat hom mor lopen, op kougaange. Doar komen d’eerste bommenwaarpers al weerom. Gevoar is der nou veul minder.
Allain as der aine aanschoten is, den wil t nog wel ais gebeuren dat e omdele komt.
k Heb verdikke ja hoast nog niks aan mien huuswaark doan. Dat wordt n flortje morgen. Mor hopen dat ik gain beurt krieg.
Warachteg, aine van dij vlaigmesienen moakt n roar, stoekend geluud. Net of zien motor sputtert.
Och gunst, hai zel toch nait omdele komen?
Toch nait op ons boerderij?
Ik luster schaarp. Ik hol d’oam in. Nait op ons boerderij, asjeblieft! Ik heb dij moes toch ook net lopen loaten! Inains is der n haarde knal: t haile huus trilt ter van.
Ik stoef noar boeten. In t westen, richten Boareveld, doar is e dele komen. t Binnen doar aal vlammen. Ons voader is der ook al. In d’onderboksem. Begrodelk van dij jongkerels, zegt hai. As ze der nait op tied uutsprongen binnen, den binnen z’aalmoal dood.
Wie kieken noar t oosten: t is doar ain vuurzee. Doar binnen vervast wel meer as doezend dood, main ik. Den kin t nog wel uut: hier mor n stôk of vaar, vieve, doar wel meer as doezend.
Net goud!
Mor ons voader kikt ter wat zörgelk bie uut. Wat doun minsen mekoar toch wat aan, zegt hai. Houveel zollen der vanoavend wel weer nait omkomen wezen.
As ze der op tied uutsprongen binnen, den stoan dij Engelse piloten dommeet bie ons achter t huus. En den verstoppen wie ze, voader hè?
Dat dij röt Duutsers ze nait vinden zeilen. Dat haar ik beter nait zeggen kind.
t Is nait te hopen veur ons, mien jong, zegt ons voader. Der zit n vrumde klank in zien stem.
Ik wor der glad n beetje onrusteg van.
De koien toeten om t leven. Dij begriepen der niks van, van wat ter te doun is. Ze zellen mörgen wel veul minder melk geven. Weer n schoadepozzie. Koien binnen dom. Dat kinst mor zó aan heur ogen zain. Hitler het net zokse ogen. Mor dij is der vaals bie. Hitler is de grootste rötzak dij der bestaait. Mor ons keunegin is hom lekker ontkomen. Ze mozzen hom doodschoppen. Ik wol dat ik Hitler achter t behang haar, net as dij moes. Zol ik zo aine wel dooddrôkken kinnen, achter t behang? Ik dink van nait. Nou, den dou ik t gewoon mit de vaartande vörke, doar ons voader de swienen mit ofmist. Den is e der zó west.
Uut de locht dwirreln repen zulverpapier. Dij gooien d’Engelsen uut heur vlaigmesienen. Wie waiten nait woar of dat goud veur is. Gehaaimzinneg is t wel. Ons voader is al weer op bèrre goan. Ik mos t ook nait te loat moaken, zee e.
Hambörg staait nog goud in de brand. De vlammen leken stoefbie. Ik luster of ik t knittern heuren kin. Mor t is te wied vot.
As der n vlaigmesien op ons huus vaalt goan wie der aalmoal aan. Ale moezen ook. En de rötten ook. Dij huiven wie den nait meer te verzoepen. Mor dat kin den ook ja nait meer!
Heur ik doar wat bewegen achter de fledderbozzen? Stelt joe ais veur dat doar n Engelse piloot staait. Ik kin wel n beetje Engels. Ons voader nait. Ik bin d’ainegste bie ons in huus dij Engels kin. Den bin ik degene dij mit hom proaten mout. How do you do, dat zel ik tegen hom zeggen.
En den verstop ik hom achter in t vak, in schure. Doar is wat ruumte. Don t be afraid, zel ik ook zeggen. Dat betaikent: vrees niet.
Mor as de Duutsers hom vinden, den nemen z’hom mit. En den schaiten ze ons voader en mie dood, hier achter t huus, bie de misbulde.
Ofschoon, lichtkaans loaten ze mie lopen. Zai hebben t vervast nait deur dat ik Engels kin en dat ik ze verstopt heb.
Spannend is t wel.
Ik goa mor eerst op bèrre. Mörgen mor ais kieken of ik wat aluminium van dij vlaigmesien bie Boareveld mitpikken kin. Stelt joe ais veur dat doar nog n stôkkie van dij Engelse piloot aan vastzit.
Ik zit wat veur mie uut te kieken. Ik dink der over noa. t Is al zo’n vievenfatteg joar leden. Dij moezen, dij rötten, dij minsen.
En ons voader en ik achter t huus, in n wereld dij in de brand staait.
En ik begriep nou pas, nou pas veur t éérst, dat ik as kwoajong dij oavend d’haile tied dood en onhaail om mie tou had heb.
