Jans de Groot mos wel in n goie hoed zitten.

Aans was der vervast ieder moal dikke swellerij bie komen. Mor t ging aaltied net goud, wonderboarliek goud. Jans was, zo kin je t gerust stellen, vaste klant bie mie. Nait mit alerhande kwoaltjes of zo, nee, Jans kwam hail gewoon mit zien vingers, of beter: mit zien handen.

Dij kwammen hom geregeld in t mesien.

Jans was noamelk mit de veuruutgang mitgoan. Dee hai t eerst aalmoal nog mit n poar peerden op zien boerderij, nou was t zo wied dat ter n trekker en wat nijmoodse mesienen op batterij komen wazzen.

Men mout ja mit zien tied mitgoan.

Mor dat kostte n kabbe geld.

Kristjoan Piepenbakker nog aan tou, wat kostte joe dat n kabbe geld!

En of Jans nou wat klonterg was of zok gain tied gunde om t waark n beetje bedoard-aan te doun, dat wait ik nait, mor t was wél zo dat hai geregeld mit zien vingers in t mesien zat.

En den kwam Jans der aanschontjen, n rooie buusdouk om zien kepodde haand tou.

As je allain dij buusdouk al zaggen, den was t doezend wonder dat ter nooit gain swellerij biekwam. t Was n voele, glidderge labbe.

En dat nait allain van t bloud!

Dij buusdouk zat ja nait aaltied waarkeloos in Jans zien buutse, dij was zo nou en den ook volop in bedrief. As joe de neuze vol zit, den mout ter ruumte moakt worden.

En doar was Jans nait kinderachteg in.

De moage draaide joe der van om.

Nee, Jans de Groot mos wel in n goie hoed zitten. As ik bedoard de boudel bekeek, den zee Jans steevast: “Kristjoan Piepenbakker, dat is n beste gulbe, nait? Doar mout je ducht mie wel mit nale en droad bie. Mit n poar krammechies zel je hier wel nait volstoan kinnen. Kristjoan Piepenbakker nog aan tou!”

d’Aine moal lag d’haand van boven tot aan de vinger tou open, n aander moal haar hai n tobbe van n vinger verspeuld.

“De boudel kört mie oardeg in, Kristjoan Piepenbakker en gain ìnde!” zee Jans den.

Aalhouwel ik wos dat Jans de Groot nait slim haitkilleg was, verdoofde ik hom t spul toch voak mor even.

Jans von zokswat overbodeg, naarns veur neudeg. “Trek t hoedje mor even weer bienkander, den is t zó weer dichte.”

“Ie mouten toch wat verzichteger wezen, De Groot”, zee ik den, “dommeet verspeul je nog n poar vingers.”

“Doar heb ie geliek aan,” mainde Jans, “ik zel der op verdocht wezen: véur zichteg en van achter blind!” En den laagde Jans de Groot zok de buutse uut, as t even duurde veur en aleer ik zien grap begreep.

Ik zai hom doar nog zitten… t Is niks as kop en kont. Zien dikke lief schudt van t laggen, zien pedde staait hom schaif op de kop. En hai holdt n poar vingers liek veur zok uut, woar t bloud van ofdrupt.

En om de hoaverklap mor ‘Kristjoan Piepenbakker’ roupen.

“Dut joe dat nait slim zeer, de Groot?”

“Och nee man, dat mag gain noam hebben. t Jeukt mie n beetje, da’s aal.”

Wie zollen tegenswoordeg zeggen dat Jans zien drumpel veur piene goud hoog ligt, hoger as bie de mainsten. “Ie binnen n haardhoed, hur! Mor aander moal mout je der toch mor gain buusdouk meer om tou doun. Dij glidderghaid is nait zo goud veur t zuvern.”

“Ie kinnen t kriegen zo as ie t hebben willen”, zegt Jans de Groot. Jans het t haile spul nait zoveul in de reken. As Jans loater weer ais mit de vingers in t mesien zeten haar, den kwam hai der zó mit aan, zunder buusdouk of labbe der om tou.

En den kon ik hom persies noasporen van de blouddruppen. Op stoebe, deur de gaange, de wachtkoamer in, tot in de spreekkoamer, aalmoal blouddruppen. Doar wazzen ze bie mie in huus nait hail wies mit -n swieneboudel ja-, mor t was in aals geval beter as zo ’n glidderge rooie buusdouk der om tou!

Van de week luip ik op Promenoade in Veendam. Inains n geroup achter mie: “Kristjoan Piepenbakker nog aan tou, as dat ons ol-dokter nait is!”

t Was hom! Jans de Groot! Glad n oardeghaid.

Hai dee as op kommando zien baaide handen omhoog. Ik zag t vot: der wazzen welgeteld nog vief vingers en twij doemen over!

“Véur nait zichteg genog west en achter wél blind?” vruig ik.

“Wait je t nog?” ruip Jans, zo monter as wat, “den hèje toch nog wat van mie leerd, Kristjoan Piepenbakker nog aan tou!”