Riekus de Wit haar t vanmörgen oardeg nuver te pakken. Riekus Rehoboth, onder dij noam is hai beter bie ons bekind. Ik dink dat as n vrumde bie ons op t dorp noar de heer H. de Wit vroagen zol, dat gainaine hom op glee helpen kon. Riekus woont noast Rehoboth, t evangelisoatsiegebaauw aan t Achterdaip. Doar mout Riekus touzicht op holden en hai dut dat mit zóveul overgoave, dat wie hom Riekus Rehoboth nuimd hebben. Zien vraauw Oabeltje hemmelt de boudel doar wat aan. Oabeltje Wiedgat, zeggen wie. n Beetje n roare noam is t wel: Oabeltje Wiedgat. Dat komt, Oabeltje het aaltied van dij aigenoardege, wiede, stieve rokken aan. Dij rokken hangen as n braide stolp boven Oabeltjes tripklompen: n boaien onderrok en n grieze flanellen rok mit swaarde boanen der overhìn. As je noar Oabeltjes wiede rokken kieken, den dink je dat doar hail wat onder zitten mout.

Mor doar verkikt men zok op. En ik kin t waiten, omreden ik heb Oabeltje al n poar moal onder handen had. Zunder dij rokken blift ter van Oabeltje nait meroakel veul over: den is t mor n moagere sprikke.

Oabeltje Wiedgat ston vanmörgen al vroug bie mie op stoebe. Of ik tóch mor even bie Riekus kieken wol. Hai haar noar heur dunken den wel gewoon griep, mor t was net of t vast zitten ging.

Al n dag of wat dikke koorze, dij mor nait ofsakken wol en zo dempeg en hiemerg op de borst: der zol toch gain longontsteken achter volkomen? Oaltje vertraauwde t aiglieks nait. En Riekus haar ook veul en veul minder te koop as aans.

Vot noa t spreekuur bin ik der mor even kieken goan. Riekus lag op bèrre te swaiten as n peerd, dij d’haile dag aan n twijscherege plouge scheurd het. Pedde op kop! In mien haile praktiek binnen der mor twije dij aaltied mit pedde op kop op bèrre liggen. En doar is Riekus Rehoboth aine van! d’Ol jong haar t goud te pakken, t Was bie longontsteken òf. Ik zol der mor n beetje pedecelide tegen aangooien, of hou dat goudje ook haiten mog, zee Riekus. Doar kon ik mit akkoord goan.

Ik kin der aans nait zo best tegen, as mien volk veur mie aangaait, wat pillen en poeiers betreft, mor van Riekus Rehoboth kin ik n beetje meer velen.

Dat Riekus veul minder sproakwoater hebben zot as aans, nee, doar haar Oabeltje zok in mishad. Hai mog den zo zaik as n hond wezen, hai pruit deur linnen en wollen hìn. Intied ik zien spoitje kloar muik revelde Riekus t haile reloas van zien grieperij òf. Net nou hai t nait wachten kon, nou greep dij griepduvel hom bie de steert.

“t Is gain pedecelide, mor penicilline Riekus,” zee ik bedoard en ik spoot hom t spul der in.

“Zo, penicilline, ” zee Riekus. Wat n stoere woorden gebruken ie toch aaltied. Mor ik kin óók n stoer woord. En ie waiten vervast nait wat dat betaikent. Rehoboth, wat betaikent dat?”

Nee, dat wos ik nait. En dou en doar het Riekus Rehoboth mie dij Rehoboth uut de douken doan. En ik von t zó mooi dat ik t hier in mien dagbouk opschrief.

„Ie hebben wel ais van Izak heurd, nait?” Dat haar ik noatuurlek wel. Izak was n oartsvoader, de zeun van Oabram. “Nou,” zee Riekus, “dij Izak was n hail verstandege kerel, joa, n aange­noam persoon. Nooit gain roezie of steukelderij.”

“Wat dat aangaait het Riekus n bult van hom weg,” zee Oabeltje. Riekus en Oabeltje keken der baaident zo eerlieks bie uut as wat.

“Mor hai luit zok wel bie de bok doun,” sputterde ik n beetje tegen, “deur zien aigen jong Jokkob nog wel. “Dat mog den zo wezen, mainde Riekus, mor Izak was toch n kereltje woar wie op dankdag wel even bie stil stoan moggen. En t was vandoage toch dankdag, woar of nait. En boetendat, op dij gladdekker van n Jokkob, doar haar Riekus t nait zo op begrepen. Dat was mor n miesgaster in zien ogen.

“Vertelt mie t ais, Riekus-jong.”

“Izak gruif zok n moal n pudde. n Pudde veur t vai. Wie geven ons koien aaltied woater uut n wieke, mor doar in t Jeudenlaand wazzen gain wieken. Doar mozzen ze putten groaven. Mor dou Izak dij pudde kloar haar, dou muiken de Filistijnen der roezie om. t Was héur pudde, zeden dij.

Izak wol der gain drokte om hebben en hai luit dij Filistijnen de pudde mor holden. Zo zol ik t ook doan hebben.

En hai gaf dij pudde n noam. “Roezie,” nuimde hai hom. Wat n kurendriever nait?” Riekus keek mie vol glorie aan, of e t zulf ommans had haar.

“Izak gruif dou n nije pudde. Mor de Filistijnen grepen hom dij ook weer òf.”

Izak luit ze ook datmoal mor weer stil geworden. Hai wol laiver de minste wezen as der roezie om moaken. En dij twijde pudde nuimde hai: “Hikhakkerij.”

Hou kwam e der op, hè! Wat n grappenmoaker, nait?” Riekus zol t vervast net zo doan hebben, docht ik. Izak ging dou n ìndje wiederop aan t groaven, n beetje achteròf, zeg mor, net as bie ons hier aan t Achterdaip. En dou luiten de Filistijnen hom mit vree. En Izak nuimde dij pudde: “Rehoboth.” Dat betaikent: de Here het ons de roemte geven. Geweldeg nait? Wat n kerel, dij Izak. En doar hebben ze mie nou noar vernuimd! n Erenoam!”

Ik kon der niks aan doun, mor ik von Riekus Rehoboth op dat aigenste ogenblik n alderoardegste kerel, joa, n laive jong, in aal zien ainvoudeghaid.

Riekus was ja de goudeghaid zulf. Zo as e mie doar mit zien koorzege ogen aankeek, zo zaik as n hond, mor zo monter en tevreden as wat: t was aal dankboarhaid. Dankboarhaid op dankdag!

Joa, Riekus Rehoboth liekt wel wat op dij Izak, hai het ter n bult van weg. Doar mout ik Oabeltje Wiedgat geliek aan geven. Al het dij Izak vervast nooit mit pedde op kop op bèrre legen!