Van de week ston der aine bie mie op stoebe mit n verzuik. Hai haar n gedichtje vonden over n schuddeldouk. t Ston in n olle kraande, dij op beune onder de dreuge bonen legen haar. Mor t gedichtje was in t Drints schreven. En of ik dij wel even veur hom in t Grunnegers overzetten kon. Pebaaiern wol ik t wel, woarom ook nait.

Mor dat vol mie nog lang nait tou. En dou ik doar zo mit aan de loop was, dou gingen mien gedachten, hoast as vanzulf, noar vrouger tou.

Zo’n schuddeldouk was in mien kinderjoaren n belangriek woapen in t huusholden. Doar mos hail wat mit gebeuren. Zodounde binnen der ook n poar spreekwoorden en gezegdes over schuddeldouken ontstoan.

Hai is zo slap as n schuddeldouk.

Ze kinnen hom mit n schuddeldouk d’haals wel uutsnieden.

Mode mout volgd worden, al zel schuddeldouk ook op de kop.

En as je aine wat ploagen wollen: Merie paas op, kadde vret die schuddeldouk op.

Veur mie is n schuddeldouk aaltied n ding van gezelleghaid bleven. t Bloumkede swilk op toavel, t theebred der midden op. Op dij theebred stonden koppies en schuddeltjes, n klontjepot der bie mit t lepelvoassie. En den n geel petrolielichie mit n gruine emeleerden kovviepot smörgens. Mit n kovviezefie, om t kovviedik tegen te holden.

Snommerdoags haren wie n waxinelichie mit n gele theepot, ook emeleerd. En den n theezefie vanzulf. Noast dij theebred lag steevaast ons schuddeldouk. Dij heurde der gewoon bie. Zunder zo’n schuddeldouk kon t huusholden nait draaien. Ik gooide nog n bageltje in t potkaggeltje, of wat aaierkolen. Gezelleg was dat. En den muik ik mien handen even schoon aan dij schuddeldouk. Mor kom aan, ik zel joe nou t vertoalde gedichtje over dij schuddeldouk lezen loaten. Wel t oorspronkelk in t Drints schreven het, wait ik nait. Ik heb t nogal vrij vertoald.

De schuddeldouk

Mit n schuddeldouk ging ter vrouger wel ais roar heer,

t was mit zo’n ding voak ain gegleer en gesmeer.

Zo’n roege boudel zel t jonkvolk tegenswoordeg verdraiten,

mor d’oldern, joa hur, dij willen t aalmoal nog haile best waiten.

Ik wil joe vandoage t ains goud uut de douken doun

woar n schuddeldouk goud veur was, mor wel mit fesoun!

t Begunde smörgens vroug al, mit t waark bie de heerd,

den was dij schuddeldouk vot meroakel veul weerd.

Joen handen wazzen groeterg en voel den, van aaske en rout,

en zunder n schuddeldouk, nee, den kwam t ja nait goud.

Kovviepot röddeld’al en de melkers kwammen weer:

schuddeldouk vlot deur de koppies hin: kloar was meneer!

Kinder sprongen van t bèrre òf ook opoe ston op,

en aalmoal gaauw even de schuddeldouk om de kop.

t Jonkvolk noar school tou -is t onder joen neuze goud glad?-

schuddeldouk even der langs en zai kwammen netjes op pad.

Smiddoags kwam boer thuus, nog mizz’aan zien handen,

zien piebe slim voel, wol nait best meer branden,

even onder de pombe, den was t dikste der òf, mor nog nat,

t schuddeldouk dreugde dij groetjeboudel wel wat.

Jan kwam uut school, haar n bloudneuze kregen,

van Hinderkie mos je n flot modder ofvegen,

Kloas dij haar n dooie moes in zien haand:

de schuddeldouk muik t aalmoal netjes aan kaant.

Fai toch, de muggen haren overaal stippies op doan,

doar mos de schuddeldouk ook even overhìn goan.

Manlu wazzen mit t eten n borrel gewoon:

schuddeldouk vloog deur de glassies en t was aalmoal weer schoon.

Kreeg je den soavends verziede of zo’n dag as nijjoar,

mit n schuddeldouk ston je den d’haile tied kloar.

Potten en pannen ofwassen, zo as elk wel wait,

mien laive tied, wat was t ofwaswoater den hait.

Poesten en bloazen tegen schuddeldouk aan, nait te min,

zodat men véúr t ofdreugen hom goud uutvringen kin.

Doomnee op huusbezuik; veur zo’n hoge meneer

mos t mooiste van t mooiste vanzulf der wel heer.

De zundoagse koppies, dij konden wat stovveg voak wezen,

ook dizze kwoale kon n schuddeldouk makkelk genezen.

Zo ging t aal mor deur, tot soavends noa t eten,

stoulen begleerd, ook dij nait vergeten!

Begunde t poppie te reren, de luier voel en propvol,

veur n schuddeldouk gaf zokswat ekstroa veul lol.

Kinder wollen nait luustern, manlu paasden nait op?

Elk kreeg vlot n fleer mit n schuddeldouk over de kop.

Bie winterdag -wie konden t van kòlle nait kloaren-

den was t schuddeldouk aan de toavel vastvroren.

Zó binve mit t schuddeldouk d’haile dag nou deur goan,

en as men op bèrre lag, den was t waark ook ja doan.

t Schuddeldouk snachts, stille op t swilk, bedoard en gerust,

tot aanderdoagsmörgens, den dee hai t waark weer mit lust!

Doe schuddeldouk, op moekes toavelbred, mien laive tied,

nooit of te nimmer wil ik die weer kwiet!