Wie vinden Geert de Wit mor n dikke wiesneuze. Geert wait t aaltied nét even beter as n aander. Hai is zó wies en zó aigenwies, dat hai kin t gras hoast wazen heuren en, nog staarker, hai kin de wind waaien zain.

Heb ie t over joen knien, hou mooi dij al op t gewicht is, den is Geert zien knien zo dik as n jonge herdershond en nog dikker. En as ie veur t eerst nije eerdappeltjes uut joen toene eten hebben, den is t vervast al minstens drij weke leden dat Geert zien vrougen kraabd het.

Nee, der is nait veul oardeghaid aan hom.

Op n vergoadern het Geert de Wit ook aaltied t mondje veuraan. Hai kin joe doar sekuur vertellen hou de wereld innkander zit. En hai wait persies hou ons doomnee preken mout, wil dij nog n beetje volk onder zien geheur holden.

Wat ons börgemeester zo aal sloeren let en dat de wetholders gain knip veur de neuze weerd binnen, Geert wait t aalmoal.

t Is verdold net of hai snouken in t woater housten heuren kin. Dij Geert de Wit toch!

Nait dat wie t aalmoal veul in de reken hebben, wat Geert der zo aal uutkroamt, och gunst nee! As Geert aan t woord is den dinken wie aalmoal: “Gain woorden, mor doaden, Geert!”

Het Geert zien aigen jonges goud onder stuur? Dij doun toch mor woar ze zin in hebben? Staarker: dij gruien op veur gaalg en rad!

En Geert zien bedrief, staalt dij der zo florizant bie? En Sientje, Geert zien vraauw, is dij in n joar of wat tied gain ol slove worden?

Mor Geert de Wit trekt zok doar niks van aan. Hai prat as Brugman en hai prat veur t voaderlaand weg. Geert zei mörgen dit nog wel even doun en hai zel aankoom week dat nog wel even aan zied moaken, moak joe de borst mor nat jonges hur.

Joa hur. Geert de Wit komt ter hoogstpersoonlek aan!

Mor van Geert zien proaterij komt nooit wat terechte.

As ik Geert zo aangoan heur, den schut mie voak n old Chinees verhoal in t zin.

Op n mooie zummerdag koierden Confucius, Laotse en Bobddha deur t parredies. t Wazzen nait de eersten de besten, dij drije.

Vrouger, dou ze nog jonk wazzen, haren ze elks n godsdainst sticht, doar in Chinoa.

Honderddoezenden en nog ais honderddoezenden Chinezen wazzen der op ofkomen en haren zok bie ain van dij nije godsdainsten aansloten. Mor de leste tied zakte t òf. t Vuur was der uut. t Volk luit zok meer en meer de kop gek moaken deur t wereldse gedou en kreeg aal minder oog veur t hogere.

Dat ston de stichters van dij godsdainsten mor min aan. En zai besloten der mit zien drijent achter aan te goan: om te kieken of ze nait n man of wat vinden konden dij de boudel weer aan de loop kregen.

Noa n ommelaandse raaize kwammen zai hier onder op de wereld aan, midden op n zaanderge vlakte in Chinoa. Ainzoam en verloaten was t doar, in gain velden of wegen was der n mins te zain, naarns ston der n huus.

Confucius, Laotse en Boeddha wazzen der glad n beetje sneu van. En wat haren zai n dörst!

Gain wonder ook, t was ook ja slim dörsteg weer. Zunder eten, och, dat kin je wel n dag of wat volholden, mor zunder drinken, dat vaalt nait tou. Mor dou, inains, doar zaggen zai n olle man zitten, bie n woaterpudde.

“Wie mouten dij man mor om n slok woater vroagen,” zee Laotse en hai keek Boeddha der bie aan. “t Liekt mie tou dastoe d’aangewezen man doar veur bist. Ie munneken hebben t schooien ja in t bloud zitten.”

“Goud”, zee Boeddha en hai stevelde op d’olle man òf.

d’Olle man vruig: “Wel bistoe, mien jong?”

“Ik bin Boeddha”, zee dij, “en ik wil geern n drup woater van joe hebben.”

“O, bistoe Boeddha. Dij noam komt mie bekind veur. Den bistoe vervast d’oprichter van aine van ons godsdainsten. Staaist goud bie mie aanschreven, dat magst gerust waiten. En n slok woater zel ik die nait misgunnen. Mor eerst zelst antwoord geven op n vroage van mie, aans krigst gain drup.”

“Vroag mor op!” zee Boeddha.

“In joen godsdainst binnen ale minsen toch geliek, woar of nait?” vruig d’olle man. „Joa”, zee Boeddha, “zo is t persies.”

“Woarom hebben ze in joen kloosters den wèl rangen en standen?” zee d’olle man. “Der binnen doar abten, munneken en novieten. Dat komt toch nait mitnkander overain!”

Boeddha wos t nait en sjoeksjakte mismoudeg noar zien kammeroaden tou. Dou mos Laotse der mor op òf.

“Wel bistoe, mien jong?” vruig d’olle man.

“Ik bin Laotse” zee dij, “en ik wil geern n drup woater van joe hebben.”

“Den hestoe ook n godsdainst opricht”, zee d’olle man.

“Ik heb veul goie dingen over die heurd. Mor veur en aleer doe n slok woater van mie krigst zelst eerst antwoord geven op n vroage van mie.”

“Vroag mor op!” zee Laotse. “In joen godsdainst is sproake van n levenselixer. Dij doar van drinkt is onstaarvelk, woar of nait?”

“Zo is t persies!” zee Laotse.

“Woarom hest dien aigen voader der den nait wat van geven?” Laotse wos t nait en ook hai sjoeksjakte mismoudeg noar de baaide aandern tou. Dou mos Confucius der mor op òf.

“Wel bistoe mien jong?” vruig d’olle man.

“Ik bin Confucius”, zee dij, “en ik wil geern n stok woater van joe hebben.”

“Oh, bistoe Confucius. t Volk het mie verteld dastoe n haile wieze en verstandege kerel bist. En n slok woater zel ik die nait waaigern. Mor eerst zelst op n vroage van mie antwoord geven.”

“Vroag mor op”, zee Confucius.

“Leert joen godsdainst nait dat je hail ainvoudeg leven mouten, in t midden van joen gezin en femilie? Hou komst doe hier den wel verzaaild in dit onlaand, zunder dien aigen volk?”

Confucius wos t antwoord nait en ook hai sjoeksjakte mismoudeg noar zien baaide kammeroaden tou.

Boeddha, Laotse en Confucius overlegden hou zai t aanpakken mozzen. En goud overleg is t haalve waark. Dizze olle man, dat was n loze! Lichtkaans zol hai heur godsdainsten weer aan de loop kriegen kinnen. Wel wait!

Stelt joe ais veur dat dizze olle man hail Chinoa deurraaizen wol, wat zol der den weer n volk op heur godsdainsten ofkomen. En zai gingen mit zien drijent noar d’olle man tou en vruigen hom of hai der wat veur vuilde. d’Olle man mos der om laggen.

“Ik verneem wel dat ie gain idee hebben wel of ik bin”, zee e. “Kiek, mien bovenste gedailte is van vlees en bloud, mor mien onderste gedailte is van stain. Ik heb overaal verstand van, ik kin joe over ales n oordail geven, ik heb t mondje aaltied veuraan, mor ik kin zulf gain strospiere liek trekken.”

“Och gunst, net zo aine as Geert de Wit!” ruipen Boeddha, Laotse en Confucius dou tougelieks!