Van de week komt ter n bundel mit honderd Grunneger gedichten uut. t Is t begunstegersgeschenk 1990 van t Grunneger Bouk.

Aine dij van honderd gedichten van verschaaiden Grunneger dichters n bundel moaken wil, het doar reken en verantwoorden van te doun. Dat heurt zo.

Woarom is t aine gedicht wél opnomen en t aandere nait?

Loat ik vot mor zeggen zo as t is: ik heb allain dij gedichten opnomen dij ik goud en mooi von. Da’s n persoonleke keuze.

Mor meer as honderd moggen t nait worden. Doar heb ik mie den ook aan holden, al vol dat lang nait tou. Dij de keur het, het ook de kwel!

Zó is dizze bundel tot stand komen.

‘Liesterkralen’ heb ik de bundel nuimd. Liesterkralen-Lijsterbessen.

Doar zit nait allain t woord ‘liester’ in, mor ook t woord ‘kralen’, twij woorden dij kleur en fleur aan t doaglieks leven geven. Boetendat von ik in t gedicht ‘Liesterkralen’ van Jelte Dijkstra de gloud en pronk dij mie aansprekt.

O liesterkralen in de stroaten

Wil vol joen fleur hier klinken loaten!

Ik kin paardie lu dij niks van gedichten hebben mouten. Doar binnen ze den wél mis in! Veur n bult Grunnegers is dichtkunst ‘gekhaid op riem!’

Dat begroot mie veur ze. n Goud gedicht het voak veul meer inhold as n laank verhoal. Ik geef joe doar n veurbeeld van.

Bie haarfstdag blast de roezeboezege wind de bomen koal. En dijzulfde wind zit de bloaren den as n haalfmale achternoa. Hai jagt ze over stroaten en plaainen, deur toenen en langs hegen. De bloaren vinden t prach teg: ze koppeltjeboiten van plezaaier en rollen, slap van t laggen, over nkander hin.

Net zo laank tot ze n rusteg stee vinden om, mui van t speulen, sloapen te goan.

Jelte Dijkstra beschrift dat zó:

Zai aal dij bloaren siddeln

en aan de riddel goan

net of zai nkander kiddeln

van t laggen liggen goan…

In vaar körde regeltjes geft de dichter hier aan, wat aans n hail verhoal worden mout. Voltaire zee t al: poëzie zegt méér en in minder woorden as proza.

As deur dit bundeltje de Grunneger dichtkunst veur n aantal Grunnegers wat dichterbie komt, den heb ik volop mien zin kregen.

t Het mie deugd doan dat Stichten t Grunneger Bouk bie gelegenhaid van heur 15-joareg bestoan dizze bundel as begunstegersgeschenk 1990 uutkozen het. Doar komt nog bie dat Het Grunneger Genootschop, dij in 1992 al 75 joar bestaait, dizze bundel gedichten aan ale schouten in ons pervinsie kedo doun zel.

Veur d’oardeghaid neem ik der n poar gedichten in dit episteltje van op.

d’Eerste is van Geert Diemer (1924).

Vortdreumen

O, o, wat bin ik kwoad.

Op Pa, mor ook op Moe.

Ik kwam n beetje loat: ze wazzen al aan t eten.

“Nou, dat kist wel vergeten.

Magst vort op bedde doe.”

t Holp niks wat ik ook zee:

ik kreeg gain stukkie brood.

Nou wil k ook nooit meer. Nee,

t zei ze beraauwen mörgen.

Doar zei ik wel veur zörgen

want strakkies bin ik dood.

Ik wait al hou of t gaait:

“Och, kind, eet nou toch wat.

Lust wel wat lekkers, nait?

Wist doe n zaacht kadetje?

Ik breng die t wel op bedje.

Hest d’hail dag ja niks had.”

Mor ik word zaik. Net goud.

En dokter wait gain road.

“Joen kind het t aan zien bloud.

Ik kin hier niks begunnen.

Mor gaauw der mit noar Grunnen,

want straks is t nog te loat.”

Den mit n voart noar d’Stad.

Professor komt der bie

en onderzöcht mie wat.

“Dit kind is ondervoederd

door vader en door moeder

zo as ik duidelk zie.”

Zo goa ik zachies dood

en Moeke schraift der om.

Mor Pabbe holdt zuk groot.

Hai zegt (ik kin t nog beuren):

“Hou kon dit nou toch gebeuren.

Wat wazzen wie toch dom.”

Den kom ik in n graft.

Heur spiet, dei komt te loat.

Ze worden lekker straft

dat ze zo lelek deden.

Zai zitten mooi beneden.

Ik lig hier boven. Kwoad.

De twijde is van Mevr. S.E. Evers-Geertsema (1899-1988).

Dij stilte

Zun begunde mooi te schienen

op dij loate zummerdag,

zodat t leek of d’haile wereld

weer van nijs te pronken lag.

Wind was stil en stil was t boeten,

was gain bladje dij bewoog;

lucht haar mooie blaauwe kleuren,

was zo wied, zo roem en hoog…

Luustern mos ik noa dij stilte

en t wer toun ook ‘stil in mie,

want doar kwam wat hail slim kostboars,

in dij stilte stoef veurbie…