1985 Nije moud en nije kracht
(n verhoal veur oljoarsdag) Mit kerstdoagen en mit old en nij worden der veul bosschoppen en goie wìnsen over ons uutstreud. Des te veurnoamer de lu binnen, des te mooier de woorden. Doar is niks op tegen vanzulf, dat heurt ter ja bie. Dat t aalmoal wat beter goan mag en van goie veurnemens en […]
1985 Van n olle, soeterge keerze
(n kerstverhoal) De winter van twijensesteg op drijensesteg was aine van de strengsten dij wie de leste joaren had hebben. t Vroor dat t knapte en de oostenwind, dij duchteg bluis, muik t aalmoal nog veul slimmer, t Laand was haard bevroren en de snij was op bulten jagd, nait allain op de loanen van […]
1985 Barreld en Lene
“Wolst nog n kop kovvie hebben, Barreld?” “Joa wicht, tap mie nog mor aine in. Ie kinnen der ja veul beter van pizzen as van n körssie brood”, zee Barreld. “Of as van n pak spiekers”, mainde Lene, “en ook as van n aarm vol heu.” Dat proatje heb ik joarenlaank ieder moand aanheuren mouten, […]
1985 Kromme Jurrie (2)
Ik heb heur troanen òfwisked mit mien buusdouk en dou, o God, as ik ter aan dink den kin k nog wel schraiven, dou greep ze mien baaide handen en ruip: “O Jurrie, was ik toch mor mit die traauwd, wastóe mien man mor.” Ik trok heur stief tegen mie aan, t haart bonkte mie […]
1985 Kromme Jurrie (1)
Mìnsen verwaarken zaikte en ongemak slim ongeliek. Der binnen gounent dij der nooit mit kloar komen, t Zit ze boven in de kop en ale proaterij draait mor om ain ding: om de kwoale! Mor aandern doun net of zo’n zaikte n biekomsteg- haid is, wel n lastege biekomsteghaid, woar dokter heur, as t aits […]
1985 Jan Snorrewup
Jan Snorrewup! Ik dink nog voak n moal aan hom. As de boudel mie tegenlopt, of as k wat neerslachteg bin, of as t spul mie nait loent, joa, den staait Jan Snorrewup voak weer levensgroot veur mie. En den zeg ik tegen miezulf: kerel man, moak die toch nait zo drok, wat kin die […]
1985 n Old laidje veur en grode kinder
Dou ik lest noar maarkt tou ging heb ik mie n hìnne kocht. Ale lu dij vruigen mie houdat mien hìnne haitte: Kraaieraaier hìnnechie zo hait mien lutje hìnnechie. Dou ik lest noar maarkt tou ging wol k ook wel geern n hoantje hebben. A Ie lu dij vruigen mie houdat mien hoantje haitte: Kukelekoan […]
1985 In de waarmte van t licht
Vrumd stil is t achter t huus. Stroeken en sparrebomen, mit zulverachteg-widde nusten van dikke spinwebben der aan en der in, stoan triesterg in t sprille mörnlicht te wachten op de dingen dij de nije dag brengen zel. Ze stoan der mor nait zó, nee, z’hebben n nacht achter zok, n nacht woar z’allain in […]
1985 Thee
Nait dat dat t veurnoamste in t leven is, noatuurlek nait. Mor ik wos wel dat ze bie Stovver in huus geern n beetje veuruut kraben wollen in de wereld. En Stovver Stevens stutterde. k Zel t joe mor vot in ainmoal zeggen: hai stutterde en goud slim ook! Hai kreeg der gain woord fersounlek […]
1985 Lene
“Goidag”, zee Lene, dou zai t spreekkoamer inschommeln kwam, “t is weer zo wied mit mie. k Bin weer zo mui as n hond, k zel t wel weer mit t bloud hebben.” Zai zedde eerst n grode bosschoppenmadde hail sekuur schuuns veur t stoule op de grond en ging dou omslachteg zitten. “Fai, fai, […]