Lestdoags kwam der aine op mie òf mit n wonderlieke, vrumde vroage.

Hai wol waiten of Berend Botje n Grunneger west haar of n hail gewone Drìnt.

En of ik doar n waitenschoppelk antwoord op geven kon. Nait der zo mor n slag noar sloagen of mit de mut-se der noar gooien, nee, t mos hail sekuur waitenschoppelk onderbaauwd worden, zo as hai mit van dij nijmoodse proaterij zee.

Ik keek doar verwonderd van op.

Zo’n vroage, dij zol mie ja nooit in de kop opkomen wezen.

Van zien levensdoagen nait!

Hou kwam dij kerel der wel bie!

t Kwam van t olle laidje over Berend Botje, zee mien vroagensteller.

Berend Botje gong uut voaren mit zien bootje noar Zuudloaren, de weg was recht, de weg was krom, nooit kwam Berend Botje weerom.

En zodounde wol hai waiten of Berend Botje n Grunneger of n Drint west haar, dou hai mit zien bootje noar Zuudloaren voarde. Nou, doar kon ik hom wel antwoord op geven, dat was nait zo stoer.

En waitenschoppelk was t ook. Al von ik mien vroagensteller wel aine dij mit meulentjes luip.

Berend Botje kwam noamelk vrouger aaltied ainmoal sjoars bie mie op t spreekuur.

Nait voaker, mor ook nait minder.

En den haar hai aaltied van dij vrumde, aigenoardege kwoaltjes, woar ik nait goud mit uut de vouten kon. Leste moal, dou hai der was, heugt mie nog goud. Berend Botje haar weer last, wéér van zo ’n aigenoardege kwoale.

Berend haar last van n identiteitskrisis.

Och gunst, n identiteitskrisis! Nou vroag ik joe! n Identiteitskrisis! Hou mos ik doar wel mit aan. Doar haar ik ja gain spier verstand van.

Mit lief sere en kopsere, mit n verzakken of aambeien, mit sliem op de moage of lopende oren, of n loie pakkedaarm, kiek, doar kon ik mie hail nuver mit redden. En piene in d’oren, piene in de keel, ver kollens, dempeghaid, haardlieveghaid, open bainen, stainswellen en gaalstainen, doar wos ik ook wel road op.

Mor n identiteitskrisis? Nee!

Dat was ja n kwoale van niks. Zo’n kwoale, dij kreeg je allent mor van eelskeghaid.

Doar haar allain mor aine last van dij wat om t waark touslikte en nait op t iezer bieten wol.

Berend zol mor ais n week of wat fiks aan t eerdappelkraben goan, hai zol mor ais n zet veur t laand te rieten liggen, om n vracht eerdappels uut de grond te scheuren, van dij mooie, gelege, geve eerdappels.

Of aans zol hai mor n dag of wat n kaambe sukerbaiten optrekken.

Doar zol hai wel van opvrizzen!

En den zol hom de rogge gaauw genog jeuken, den zollen hom de vingers rad genog pippern.

En den kreeg hai vervast ook wel n gewone, fesounleke kwoale en nait zo’n plazerege identiteitskrisis, woar je joe d’ogen veur uut de kop schoamen mozzen. Doar kon ik hom wel börge veur stoan.

Berend keek mie vertoesd aan.

Wat was dat ja n haardhoed van n dokter.

Berend Botje kwam in de bainen en wol weer ofraaizen, wat sneu, mor wél midden in zien identiteitskrisis.

“Wacht even, Berend”, zee ik, “wacht even. Dizze konsult, da’s wél twijfiefteg, jong!

Tja, zo gaait dat nou ainmoal. Wie binnen hier per slot van reken nait in Chinoa, woar ze n dokter allain betoalen huiven as t holpen het.”

Berend was vot zo nareg as n swien.

“Och verrek toch om mie”, zee e. “Twijfiefteg? En ie binnen mie ja mit gain vinger aan west.

Gain dubbeltje, heur ie dat? Gain dubbeltje betoal ik joe der veur!”

“Bist vervast n Grunneger”, zee ik. “Zugst nou wel dast n echte Grunneger kniezebieter bist!”

En dou -hou was t meugelk- dou monterde Berend inains hailemoal op.

Hai haar zien identiteit weerom kregen!

En zó, zunder dat ik t zulf deur haar, zó heb ik Berend Botje genezen van zien identiteitskrisis, wat of dat den ook wezen mog.

Berend Botje raaisde weer òf. k Heb hom nooit weer zain.

Mor hou t ook is, zó heb ik, as gewoon huusdokter, waitenschoppelk bewezen en t ook waitenschoppelk nijmoods onderbaauwd, dat Berend Botje n rasechte Grunneger was.

En t het n geweldege stöt in t veuren west veur t waitenschoppelk onderwies aan t Akkedemie in Stad!