Weer gróót nijs – bie ons in t loug!

Haarm en Gezientje Kroeze binnen van vekansie weerom. En dat nog wel binnen n week! Och, wie haren heur wel in t veuren vertellen wild dat t op n flottje uutdraaien zol. Wat Haarm en Gezientje wollen dat kon nooit ofte nimmer goud oflopen. Wel gaait nou nog op zo’n leeftied mit n tìnde op vekansie! Wel is nou zo gek om, as j’al tegen de zeuventeg lopen, nog in n’ol tìnde te kroepen en op de grond te sloapen.

Wie hebben heur genog woarschaauwd, doar het t nait aan legen.

“Haarm, mien jong, dat kaalft nooit goud òf. Doar pakken ie kolle bie, jong. Dat kinst dien Gezientje toch nait aandoun. Ie mit joen meer as twijhonderd pond elks, op n lochtmetras, stoef aan de grond. Da’s ain en aal natten en kolle. En der is niks wat zo slim optrekt as kolle, veuraal snachts. Wees toch wiezer man!”

Mor hou wie ook pruiten, t holp aalmoal gain spier. Wat Haarm zok ainmoal in de kop zet het, dat gaait deur. Doar het hai ja n kop veur. En wat hom in de kop zit, dat zit hom nait in zien tonen.

Haarm haar t aalmoal niks in de reken, van dij kolle, dij joe over de leden trekken kin. Hai en Gezientje wazzen aalbaaident zo gezond as n neude, der mekaaierde heur nog nait dat. En goie innemers wazzen ze ook. “Dat kin je toch wel aan mie zain, nait?” En Haarm streek zok mit baaide handen over zien dikke, volle lief hin. n Lief as n trom!

“Ik en Gezientje binnen echte schimmelmuiters. En schimmelmuiters kinnen wel n stötje velen, dij poest je mor nait zo ondersteboven. Nee hur, wie zellen ons doar best vernuvern. En dij lochtmetras, moak joe doar mor gain kopkraberij over. Dij pomp ik haard genog op, dat wie mit ons vaarhonderd pond de kont nait aan de grond kriegen.”

Wie zaggen t haile kemediespul zok al veur ons ogen ofspeulen.

Haarm en Gezientje op blode vouten, in heur nachtgoud, veur t lochtmetras in de tinde. Haarm mit zien lief as n trom loat zok t eerstes op knijen zakken en kropt noar t verste hörntje tou. En nou mout Gezientje mit heur swoare liggoam zok hail sekuur tegen hom aanvlijen, lepelsgewieze. In gedachten heuren wie dij baaident poesten en stìnnen.

Wie hebben glad meelieden mit t lochtmetras, dat dij twij van zokse dikke woepsters d’haile nacht op zok dulden mout.

Mor zo wied was t nog nait.

“Remetiek en kolle op t woater, dat krieg je der van!” ruipen wie nog n moal. Mor Haarm is n dikke aigenwieze, dat wait elk en ain wel bie ons op t dörp. Haarm is as ter op aankomt, zó wies en aigenwies dat hai kin zokzulf wet in de neuze spijen. En Gezientje is n goudhaals en ook n beetje onneuzel.

Aine dij zok de kop gek moaken loat en mit Haarm Kroeze in n tinde kropt op d’olle dag, dij mout ja wel wat onneuzel wezen.

Mor aal goud en wel, Haarm en Gezientje binnen verleden week ofraaisd, zo om en bie langste dag. d’Haile buurtschop het dij haaiden noaswaaid, noadat elk en ain heur nog n pozzie goie road mitgeven haar. Zo van: “Hest dien laange onderboksem toch wel bie die, Haarm?”

“En Gezientje, hest toch wel om joen braaiden borstrokken docht, nè?”

Alderdeegs overbuurman Bonno, dij aans zowat nooit n woord zegt, dij je mit n knieptange de woorden tou d’haals uuttrekken mouten, begon verdold over n waarme kruke aan de vouten.

Mor Haarm en Gezientje trokken zok nait veul van aal onze proatjes aan.

“Ik loop doar d’haile dag in mien swemboksempie en Gezientje in heur bikini, leuf dat mor gerust”, zee Haarm.

Wie wazzen der glad even stil van: Gezientje in n bikini! Doar vol ons de mond van open. Gezientje mit heur dikke, bulterge, kloeterge lief in n bikini!

Wie mozzen der wel even van sloeken.

Mor wie hebben net zo laank swaaid tot Haarm en Gezientje in heur gammele autochie de bochte om wazzen, noar Frankriek tou.

En nou binnen ze der al weer! Binnen n week! Wat zol der wel gebeurd wezen? Doar binnen wie aalmoal brandnijsgiereg noar.

Wie der vot mit n man of wat op òf. Zollen ze toch kolle pakt hebben?

“Gezientje is swoar gewond west!” zegt Haarm kerdoat.

Dat liekt ons n staark verhoal, omreden Gezientje zit in volle omvang én in volle glorie in heur kroakstoultje.

“d’Ingewanden hongen heur haalf uut t lief”, zegt Haarm as n kouslachter.

Da’s noatuurlek nait niks! Is joe dat overkomt en ie scheuren t leven der òf, den mag dat wel mit n rooie letter in d’aalmenak.

Nou wait elk en ain bie ons op t dörp dat Haarm geern bie vergrotens prat. n Nöchtern kaalf is bie Haarm al rad n woepsterd van n kou; en hai het nog nooit n rödde vongen dij klaainer was as n knien dij veur t slachten staait.

“Hou hebben ie dat wel veurmekoar kregen?” willen wie waiten.

“Goa ter den eerst mor even bie zitten”, zegt Gezientje, “t is n hail verhoal.” t Komt ter op dele dat Haarm en Gezientje swemmen wollen, in n daip meer, woaraarns in d’Haute Provence.

t Was doar verboden om te swemmen, mor van dij dingen trekt Haarm zok nooit wat van aan. Kört en goud: dou Haarm in zien swemboksempie en Gezientje in heur bikini der in plompt wazzen, mien laive tied, wat n boudel! Ies- en ieskold was t woater doar. Ze kregen zowat n stoeke van schrik. Haarm was der vot weer uutkropen. Mor veur en aleer Gezientje doar kans tou zag haar zai al kramp. Eerst in t aine bain en vot ter op ook nog in t aandere. En kramp in baaide bainen tougelieks is n gevoarlek ding. Den kin je nait veul meer begunnen.

“t Scheelde nait veul of ze was mie verzopen”, zegt Haarm. “Ik kon heur nog net berekken en mit ale martel n op wale scheuren. t Ging bie zien gat òf goud.

“Mor hest mie wet mit mien lief over n schaarbe staine reten”, jeuzelt Gezientje wat verongeliekt, “t leek ja wel ofst gek worden wast. Man, o man, wat dee mie dat zeer!”

“Heur haile lief lag open”, zegt Haarm, “d’ingewanden hongen der haalf uut. Ik kon mor zo aan dij kouschieten-gruine smurrie in heur daarms zain dat wie doags der véúr spinoazie eten haren.”

“Mos ze doar nait mit noar t zaikenhuus?” vroagen wie.

“Och nee man, ik heb de boudel weer n beetje terechte stöt en der n plaaister op plakt, over aal dij bulten en bobbels van Gezientje heur lief hìn.

Den zol t in n dag of wat wel weer in odder wezen. Gezientje is ja zo gezond as n neude.”

“Mor ik wol dou votdoadelk noar huus tou”, zegt Gezientje, “ik mog mie doar nait meer zain.” En zodounde binnen Haarm en Gezientje der nou al weer.

“Wil je t even zain?” vragt Gezientje. t Staait Haarm ducht ons mor zuneg aan dat Gezientje heur klaid omhoog dut en de panty noar ondern.

Doar zain wie Gezientje heur kolesoale, kloeterge lief. Wie stoan der mit de neuze boven op. t Is in ain woord: geweldeg!

Op t swoar gewonde lief van Gezientje zit n mooie, dreuge körste, n echte olderwetse rove. Haarm het geliek had: Gezientje is zo gezond as n neude!