Van de week mos ik even bie overbuurman Sipko wezen. Postloper haar Sipko zien post per ongelok bie mie in braivenbuzze wupt. Zodounde kwam ik den bie Sipko over de vlouer.

t Was ducht mie veur d’eerste moal dat ik bie Sipko in huus kwam. Ik loop hom deure gewoonlek nait uut d’hengen, omreden ik vin Sipko Sputter mor n vrumde kerel, woar ik nait zo best mit proaten kin. Sipko zien veurroad aan woorden is nait groot. En as dij wel groot wezen mog, den moakt hai der in aals geval gain gebruuk van.

Ik heb, in d’loop van aal dij joaren dat wie hier wonen nog mor twije of drije van hom heurd. Joa en nee, en den ook nog hail spoarzoam. Meer woorden zegt Sipko nait. Allain bie t komen en bie t votgoan, den gebruukt Sipko zien daarde en lest woord: moije! En den hevve t had.

Nou, mit zó aine kin ik nait best aan de proat blieven.

Mor goud, ik brocht hom den van de week zien post. Sipko was drok in de weer mit n olle verroaste wasoaker. Dij zat volpropt mit ofdroagen goud.

n Olle kestuutsiekoorn bokseem zat ter in, n verleten pedde, n stel verschimmelde schounen en n poar kepodde, laange onderboksems, dij vrouger vervast wit west wazzen, mor dat kon je der nait meer aan zain.

Sipko dee zien ofdroagen goud nait vot: men kon ja nooit waiten of t nog weer ais te pas komen zol. t Ging ainmoal in dij verroeste, emeleerden wasoaker. Dij ston in zien douche. Doar ston nog veul meer rommel in.

n Fietspombe, n kiste  mit doahlioaknollen, n schobbe, n vaartande vorke mit n haarke en n zak vol houdervreten.

“Moak ie nooit gebruuk van joen douche?” vruig ik. t Vol mie der uut, zunder dat ik der bie noadocht. Ik zag votdoadelk aan Sipko zien kop: dit was ja wel zo’n domme vroage, doar gaf hai gain antwoord op, dat was hom te min.

Sipko nikde even dou ik hom zien post toulangde. Dat betaikende: bedankt. Mor hai zee t nait.

Hou zol Sipko zok den wél wassen? Hai zag der aaltied goud schoon en geve uut; n voeltje was t nait. En inains bedocht ik: verdold, Sipko kon nog wel ais, net as in vrouger tieden, gewoon ainmoal in de week in tobbe goan!

Doar leek mie t net n kereltje veur.

“Of goan ie nog net as vrouger ainmoal in de week in tobbe?”

Ik haar Sipko nog nooit laggen zain. Mor dou gebeurde t! Der voltrok zok wat biezunders: hai laagde voluut. En hai zee zien eerste woord: “Joa!”

Aan zien ogen zag ik dat hai den ain van de mooiste ogenblikken van d’haile weke belefde. Op zoaterdagoavend in tobbe mit lekker waarm woater der in.

En den mor poltern en haaistern.

Inains hong der rond dij stoenze Sipko Sputter n glans van waarmte en tevredenhaid, dij mie onweerstoanboar mittrok noar mien kinderjoaren tou, noar de ceremonie op zoaterdagoavend bie ons in keuken van t boerderijchie.

Ik mos zulf ook weer in tobbe. Nee, ik zit ter al weer in!

De kokosmatten binnen oprold tegen t schot aan. Allain t broenachtege balatum is liggen bleven.

Achter mie gaait t potkaggeltje as n wilde tekeer.

Ons moeke het ter n poar baggeltjes ekstroa bie indoan. Aans zollen de kinder ja kòlle pakken kinnen, as ze doar in heur blode poepertjes stoan.

Bruier en ik maggen omstebeurt in tobbe.

Wie mouten der aaltied om lötten wel der t eerstes in mag. Dij op zien beurt wachten mout staait stoef bie d’haide kaggelpiebe.

“Paas op, hur, dast nait mit dien liefie tegen dij gloeiende kaggelpiebe aankomst!” zegt ons moeke.

Ik wil der nog geern n beetje waarme woater bie in hebben. Ons moeke gut ter nog n zakkedeltje hait woater bie in. De vlammen schaiten hoog boven de potkaggel uut. Gezelleg is dat. Mor ook  n beetje gehaaimzinneg. Dij duvelse vlammen, net tongen van n soatan.

Lekker waarm is t woater nou.

“Nou bin ik aan de beurt, hur!” ropt bruier.

“Nog nait!” roup ik weerom, “nog ain menuut!”

Bruier begunt te tellen: “Aine, twije, drije…”

As hai bie fiefteg aankomen is, steek ik ain vinger liek omhoog en knies n beetje schaif tegen hom, om hom te taargen. ‘Ons Jan pist ter in, moeke hur!” ropt bruier votdoadelk.

“Lokst! Niks van aan! Bist ja n kounavvel!”

t Is wél woar. Mor hou kin hai dat ooit bewiezen! En boetendes, bruier dut t ook aaltied, as hai t eerstes in mag. Dat het hai mie zulf n moal in vertraauwen verteld. Zol ik den minder wezen?

Bruier mag der nou in. Ons moeke dreugt mie òf, stoef bie de kaggelpiebe.

“Paas op dast nait mit dien liefie  tegen d’haide kaggelpiebe aankomst, hur!”

Och gunst, doar huift zai nait baange veur te wezen. Ons moeke zugt ja aaltied beren op de weg. Ieder mörgen, as wie noar school tou goan, kriegen wie dezulfde preek mit. Wie kinnen t al uut de kop.

“Uutkieken veur traain en nait bie de wieke komen, hur!”

t Is nou al zo wied komen dat wie t zulf al zeggen, as  wie op fietse springen.

“Uutkieken veur traain”, roup ik. “En nait bie de wieke komen”, ropt bruier.

En den sjezen wie as haalfmalen t loantje òf.

Wie zitten ja ieder dag bie de wieke. En wie leggen ook voak n staintje op t spoor. Doar moakt traain poeier van, as e der overhìn ridt. Ons moeke zol t mor ais waiten. Ons voader wait t wel. Dij dee t vrouger zulf ook.

De waarmte van dij kaggelpiebe, noast de tobbe, ik vuilde t weer.

Mor t was aiglieks veul en veul meer. t Was de waarmte van ons kinderjoaren, bie ons ollu op t boerderijchie.

Ainvoudeg was t, mor zuver en goud.

Ik zag aan Sipko Sputter zien gezichte dat hai t vrouger net zo had haar.

“In tobbe zitten is t mooiste dat ter is”, zee ik.

“Joa, zo is t mor net!” zee Sipko. Verdold, hai sprak zien veurroad woorden aan! n Tobbe van vrouger, dij kin wat lös moaken! Wat kin dij wat lös moaken!

Begrodelk dat voader en moeke dit verhoaltje nait meer lezen kinnen.

t Zol heur aans vervast goud doan hebben.