t Was op zo ’n miesderge winterdag, dou de winter nail recht winter wezen wol en t veujoar nog wied vot was, dou t aalmoal wat triesterg om mie tou leek en t ook vanbinnen in t gemoud glad wat neerslachteg touging, t was op zo ’n grienderge morgen dat Dubbelde Det op klompen bie ons t haim opstapte.

Dubbelde Det was n wonderliek vraauwmins, zo’n joar of datteg, woar wie bie ons op t dörp mor n beetje vrumd tegen aankeken.

Derkje, dat was heur aigliekse noam, Derkje van t Achterdaip.

Mor sunt joar en dag nuimden wie heur Det, Dubbelde Det, omreden bie Det ging t aalmoal dubbelop; nait allain van pestuur, mor ook wat heur noatuur aanging. Dubbelde Det was wel n kop groter as de grootste kerel bie ons op t dörp. En in de bredte duurde zai zok ook wel zain loaten.

Nee, Dubbelde Det, dij kon je mor nait zo ain, twij, drij ondersteboven poesten. En ook wat Dets noatuur aanbelangde, doar kon je wel bouken over vol schrieven. As n aander gewoon n beetje lol leg was, den was Det vervast al fiks uut de kedde, hailndaal op hobbel. Dubbelop zogezegd.

En wat bie n aander gewoon wat neerslachteghaid was, den bluide der bie Dubbelde Det vot n abominoabele depressie; den wol Det zok t laifst votdoadelk aan d’hoanebaalken ophangen, t Ging bie Dubbelde Det aalmoal dubbelop. Zai zat of boven op beune of onder in d’aaskedobbe, zeg mor.

Ofschoon ik verwachten dee dat Dets libbe mit dit triesterge weer wel op t daarde knoopsgat hangen zot, pakte t datmoal hail aans uut.

Heur volle, ronde gezichte glom as n ekkel, nait allain deur ale natteghaid van t miggelge weer, mor óók en veuraal van n inwendeg plezaaier.

Det was dij mórgen goud te pas, dat kon ik mor zó zain. “Kom der mor even in Det, de vraauw het net t kovviewoater opzet.” Det schopte heur klompen op stoebe uut: t leken wel n poar roeiboten.

Men kon der hoast wel t Zuudloarder meer mit over voaren.

,,k Wol joe wat vertellen”, zee Det, dou zai t gat sakken loaten haar op de braide baanke in ons veurkoamer, “mor ie mouten mie beloven dat ie der d’eerste tied mit gain mins over proaten zellen, hur!”

De vraauw en ik nikten geheurzoam.

“t Gaait veurlopeg gainaine wat aan.”

Wat n gehaaimzinneghaid ja! Zol Det n vrijer aan t taauw hebben?

“Ik heb noar Veronica schreven”, zee Det, “noar de Pin-up-klub!”

De vraauw verslook zok zowat in heur kovvie. “Noar de Pin-up-klub?” vruig zai stomverwonderd. “Joa”, zee Det trankiel, “ik wait nait of ie doar wel ais noar kieken, t zel wel nait. Mor ik wel hur, ik wel!”

“Ik heb t wel ais n moal zain”, zee ik verzichteg, mit ain oge mien vraauw schaif aanloerend, “mor ik von der nait veul aan, as k eerlek wezen mout.”

“Dat klopt”, zee Det, “t is mor n eelsk gedou. Aal dij wichter, aalmoal zowat t zulfde, aalmoal ain pot nat. Doarom heb ik n week of wat leden Veronica n braif schreven, dat ik ook wel ais mitdoun wol.

En den zollen heur d’ogen wel uut de kop rollen van verboazen. Joa, dat heb ik heur schreven. Mit mien moaten der bie.

Boven aan de braif heb ik ook n slagzin zet. Men mout zokzulf ja wat aanrékomdaaiern: “Mit dubbelde Det, dubbelde Pret!”

Hou knapt joe dij veur de kop? n Dag of wat noatied haar k al n braif weerom. Of ik de weke der op mor ais komen wol.”

“Bist ter toch nait hin west, Det?” vruig de vraauw ongeleuveg.

“Wizze wel”, zee Det. “En zai wazzen doar net zo wies as wat mit mie. t Is aalmoal filmd.”

“Net as dij aander wichter?” vruig ik onneuzel.

“Beter”, zee Det, “veul beter! Kiek mor!”

Det grobbelde in heur tassie en huil der n stoapel foto’s uut.

“Dij heb ik vergees van heur kregen”, zee Det, “zó bliede wazzen ze doar dat ik mitdoun wol.”

Ik bin nait bleu uutvalen, mor wat Det ons doar zain luit, dat was nait kinderachteg. En verdold, boven Det heur geweldege, blode liggoam ston ieder keer n boge mit Det heur aigen spreukje: “Met Det, dubbele pret!”

“Ik mos mie ook aal mit tonge om de mond touslikken”, zee Det, “en miezulf mit d’haand over t lief hinstrieken en zo. Mor ik heb dij jonges doar even goud induzzeld: zokse eelske fratsen en fiebelekwinten, doar dut n Grunneger wicht nait aan mit. Ze maggen mie bekieken zo as ik bin, mor zunder aal dij flaauwe kul.”

“n Beetje mit t gat op en dele wuppen, dat hest toch wel doan?” vruig ik, “dat doun dij aander wichter ook ja aaltied.”

“Ik mainde dat ie der hoast nooit noar keken!” zee Det.

“Och, n hail enkeld moal.” Ik heurde de vraauw nou haardop laggen.

“Dast dat woagen dust, Det”, zee ze, “mor t binnen wel mooie foto’s, doar nait om.”

“Joa”, zee Det, “flatteus nait? Dat zeden ze doar bie Veronica ook: flatteus.

Mor z’hebben mie eerst wel n bult smeerseltjes op t liggoam klaaid.

Doar is t hail flatteus van worden, wat dat den ook wezen mag.”

“Wenneer komt t op televisie?” wol de vraauw nog waiten.   

“In meert”, zee Det, tevreden en voldoan.

Dou Det weer votklonterd was op heur roeiboten van klompen, keken de vraauw en ik nkander ais aan.

“Ik begriep de Wereld nait meer”, zee ze. “Stel die ais veur, Dubbelde Det bie ons van t Achterdaip in de Pin-up-klub! Dat Det zo gek was, ik kin mie t nait begriepen.”

“t Wordt vervast n hail biezundere dag veur ons dorp”, zee ik. “En Dubbelde Det duurt zok best zain loaten, wel dubbeld en dwaars.”

En dou ik wat loater toene inluip, t miesderge winterweer in, woar de winter nait recht winter wezen wol, dou was t toch net of ik, hail in de verte, t veujoar aankomen vuilde.