As de noam Nikolientje vaalt, den is t net of der inains de wereld lichies in mie aangoan. Of ale bloumen in toene nog mooier en fleureger te bluien stoan as veurtied. Zeg t woord Nikolientje en de swoarste gedienen worden open trokken en t zunlicht stroomt as n zee mien koamer in, dat je der mit d’ogen van knippern mouten. Dat was in mien jongestied al zo en t is aaltied zo bleven.

Wel haar vrouger op school van ale wichter t mooiste klaidje aan? Persies: Nikolientje en aans gainent! En aan wel aans as aan Nikolientje gaf je joen dikste gloazen knikker of joen nijste siddeltobbe!

Zo bliede as Nikolientje doar mit was, blieder, nóg blieder kon hoast nait.

As wie wat moois of wat biezunders haren, den was t vervast veur heur. In ons ogen leek t mooiste en t duurste nog mor zuneg goud genog veur Nikolientje te wezen. Mit heur laggie en heur koeltjes in de wangen kon zai ons as kwoajonges wel om de vinger wuilen. Nikolientje was n pronksteertje mit n grode widde strikke in t hoar en mit bloumen op heur klaidje. Hou t meugelk was, dat begreep gainaine. Zó braid haren Nikolientjes ollu t nou ook weer nait. Mor heur moeke haar gold in de vingers, zo as ze zeden. Van n olle labbe kon dij t mooiste goud moaken en van ofgeval nog n sieroad.

n Beetje onneuzel was Nikolientje ook, mor doar moggen wie heur nog laiver om lieden. Zo as dat moal, dou meester op school ons vruig of wie ook kovvie- of theekoppies in huus haren woar n noam op ston: pabbe of moeke, of opa en opoe.

Hou t zo te pas kwam, dat wait ik nait meer. t Was ducht mie in dij tied wat in de mode om zokse koppies in huus te hebben.

Der stokken n poar kinder de vinger op. Dij haren ain zo’n koppie in huus. Mor Nikolientje was ons aalmoal weer ais de boas. Zai haren wel tien koppies in huus woar wat op ston, zee ze. Doar brak ons de klombe van. Wat ter den wel op ston, wol meester waiten.

Drije mit Hotel Veenlust der op, drije mit Hotel De Nederlanden der op en alderdeegs vare mit Stationsrestauratie der op, luit Nikolientje ons waiten.

Dij laiverd!

Meester pruit ter mor gaauw over hin en wie as kinder begrepen t mor zo haalf en haalf. Mor bie ons in huus muiken ze ons in n haandomdraai wat lozer.

En t gekke was dat wie Nikolientje der nooit op aankeken hebben. Zai bleef veur ons t nu vers te en t laifste wichie van d’haile school.

Nikolientje huil van mooi. Da’s aaltied zo bleven. Mor aine dij van mooi holdt en t nait aal te braid het, mor wel n gat in d’haand, zo aine is aiglieks in dizze tied mor zuneg vertraauwd om lös te lopen.

Ie kinnen tegenswoordeg d’haalve wereld ja op ofbetoalen kopen.

Zo is t dij alderlaifs te stumper van n Nikolientje ook vergoan.

Wat n aander haar, dat mos Nikolientje hoogstnoodzainde votdoadelk óók hebben. t Stak heur in d’ogen. Buurman n dikke Mercedes? Nikolientje wol t nait minder.

n Dure bontjaze, n videorecorder, n veul te duur huus, de broene mos t mor trekken, al kon hai t nog nait haalf. Zó as n aander t dee, zo dee Nikolientje t ook en veuraal nait minder.

 En zó is t komen dat Nikolientje en heur man al twijmoal feliet verkloard binnen. Mor opgewekt en bliede, joa, da ’s Nikolientje der aaltied wel onder bleven, al mag ze ook honderdmoal wat onneuzel overkomen.

As ik Nikolientje zai, den schut mie steevast t verhoal van de baaide ezeltjes weer in t zin.

Der was ais n ezeldriever mit twij ezeltjes: n waark-ezel en n tuutjefloiters-ezel. d’Aine ezel druig n groot pak mit sponzen en d’aandere mos n stoapel zakken mit zolt op zien rogge torren.

Dij ezel mit de sponzen haar t nait stoer. Hai sprong der net zo vlogge en maaldaarten over as n aimerke. Hai zag ale vogeltjes vlaigen: n echte zailtje zunder zörge, net as Nikolientje.

d’Aander ezel luip mor te poesten en te stìnnen onder zien swoare vracht. t Was pokkeln en knooien.

Zo luipen ze n hail ìnde vot. Over baargen en deur doalen, net zo laank tot ze in t langen leste veur n braid woater te stoan kwammen. Doar mozzen ze deurhin. En dou kwam t op de knieperd aan! d’Ezeldriever zöchde n vloot stee op en juig d’ezel mit de pakken zolt op d’rôgge der t eerstes in. Dij was zó waarm en swaiterg worden van aal dat gesjaauw, dat hai luip vot noar n stee tou woar t veul daiper was. t Vrizze woater was hom glad mooi tou. Wat kon hai zok hier lekker poltern!

En t was ook net of de pakken zolt aal lichter begonnen te wegen.

Dou hai op d’aander wale aankomen was, haar hai t grootste dail van t zolt al verspeuld.

d’Ezel mit de sponzen keek vol ofgunst noar zien pazzipant.

Wat was dij doar ja mooi aan t swemmen. En wat leek t woater doar helder en schoon. En hai wol niks minder wezen.

Dat zodounde, hai sprong óók kop over haals in t daipe!

Dat kuulde hom vanzulf. Binnen de körtste tied wazzen de sponzen zo swoar as lood. t Ging bie zien gat òf goud, aans was hai der nog bie om haals komen ook!

Zo zai je dat je nooit teveul noar n aander kieken mouten. En dou hom in gain geval noa! t Is nou te loat veur Nikolientje: op heur leeftied kin ze nait meer mit handen omkeerd worden. Nikolientje zel blieven zo as ze aaltied west het. Mor hou t ook is: as de noam Nikolientje vaalt, den is t net of der inains de wereld lichies in mie aangoan. Al lopen der ook n poar ezeltjes om heur tou.