t Was midden in de nacht dou Popko Blaauw bie mie op stoebe ston. Popko hoogst persoonlek! n Grode, braide, vaarkantege Goliath, zo ston hai doar. n Bere van n kerel, dij je mor nait zo ain, twij, drij ompoesten konden. Popko kwam aaltied wat onverschilleg over. Wat roeg en wat raauw, net of hom t aalmoal nait veul schelen kon. Ik von hom voak ook wat dommeg.

Zo as hai mie nou net tou t bèrre uutbeld haar, dat leek ja naarns noar. Doeme op schelle, drijmoal achternkander bellen, den tien tellen wachten en den weer drijmoal bellen. Weer tien tellen wachten en den weer drijmoal doeme der op. En zo mor deur. t Haile huus ston der zowat van op stelten.

“n Beetje minder kon ook wel, Popko”, zee ik wat nareg, dou k op slovven bie deure kwam.

“lk kiek aal tied mor noar miezulf”, zee Popko, “der heurt hail wat tou om mie t nust uut te kriegen. Ik docht: “t Zel d’ol pilledraaier wel net zo vergoan.”

t Zulvern licht van de moane streek hom vrundelk om zien dikke, montere kop. Echt kwoad worden op Popko, dat kon ik aiglieks nooit. Doar was hai net even te doedelkopachteg veur.

“Is t zo wied mit Martje?”

“Joa”, zee Popko, “t is al n mooi zetje aan de gang. Mor dou t mor kaalm aan, t duurt ducht mie nog wel even. t Zit mie nog veul te hoog. Ie maggen bliede wezen dat ik joe der nait eerder uuthoald heb. Martje wol mie gusteroavend al noar joe tou had hebben. Zai is der goud nareg om dat ik der nou pas achteraan wol.”

“Om d’houveul tied het ze den weeën?”

“Twije in de menuut” zee Popko: “Mor t is nog nait zo wied, hur. Ik heb doar n goie kiek op. t Is net as bie n kou. Doar mouten de banden ook eerst wat van zakken, wat minder spans worden, veur en aleer t kaalf der aanzetten komt. Dou t mor kaalm-aan!”

“Man, man, wat scheelt die wel! Ik kom der votdoadelk aan!” ruip ik verniend tegen Popko, dij al weer ofraaisde. Verdikkemie, twij vloagen binnen de menuut, dat was mie gek genog.

Dij Popko was n dikke aigenwieze. En ook nog n onwieze!

Popko mog den n bult verstand van koien en schoapen hebben, op Martje heur bevalen haar hai zok dik verkeken. Ik was doar nog mor goud en wel binnen deure, of t kind kwam der al aanzetten. Mor vroag mie nait van hou!

Der was gain griepen tegen aan. Mien laive tied, wat n dik kind. Wel n pond of tiene. Net zo aine as Popko. En dat d’eerste! Martje mos wel aan ale kaanten inscheurd wezen.

t Kind schraifde gelokkeg goud deur: t brulde t uut, men kon t wel twij kaampen wied heuren.

Popko ston der mit de neuze boven op. Hai zag vot dat doar n jongkie te sparreln lag. “Te spinhakken”, zee Popko.

“Bie n kou heb ik laiver n veerskaalf”, zee e, “mor hier heb ik laiver n boltje. Meroakel, Martje hur!”

“Och loop wat schieten”, zee Martje vaals. t Was dudelk genog: der was dij nacht hail wat hik- hakkerij tussen dij baaident west. En t was Popko zien schuld. Hai haar mie veul eerder ophoalen mouten. Mor Popko, mit zien goie kiek op kaalver en lammer, wol t lang gain woord hebben dat hai mie te loat roupen haar.

“Aans haar ie hier d’haalve nacht der bie opzitten mouten. Weest mie mor dankboar!”

Martje heur gezichte ston zo swaart as de nacht. Eerst dou zai t kind op d’aarm haar, trok t wat bie. t Was aalmoal zo rad goan, dat wie haren gain kans zain om ons wiek zuster nog aan d’hakken te komen. Zodounde mos ik mie der allain mit redden.

t Kind mos eerst aan d’unster. Martje ston der op dat dat gebeurde. Van Popko huf t nait, dij kon t zó wel zain: tien pond, schoon aan d’hoake.

Verdold, t was zo: tien pond, op de kop òf.

De noageboorte was der nogal vlot. “t Voel”, zee Popko doar tegen.

“Stop dij mor even onder de grond, Popko.” t Kind mos wat goud aan hebben. Veur aine dij zokswat nait zo in t slag het en boetendes nog n knovvelkont is, is dat n hail gedounte. Mor goud, ik kreeg t zo’n beetje veurmekoar. n Waarme kruke in de waige: t kind was even loater zo tevreden as wat.

En dou mos de boudel hecht worden. Mit nale en droad.

“t Is even n beetje n fien gevuil, Martje hur.” Vieftien hechtens mozzen der in.

Martje gaf gain kik.

Dou t zowat kloar was loerde Martje wat overzied. Popko ston as n ol dodderd tou te kieken. Ik zag t aankomen! Der kwam wat!

“Naai mie t haile spul mor dicht dokter”, ruip Martje inains, “den overkomt mie zowat nait weer!”

“Goud”, zee ik bedoard.

Popko kwam n tree dichterbie.

“Ik woarschaauw joe!” zee e.

Ik zag dat Popko en Martje nkander aankeken: der kwam al weer n beetje glans in heur ogen, de vranterghaid trok vot.

t Zol ook tied worden: n stamholder van tien pond, dij kreeg je nait aaldoage.

“Rak de boudel hier ais n beetje op, Popko”, kommandaaierde Martje.

“Goud mien wicht”, zee Popko en hoogst persoonlek grobbelde hai as n groafmesien mit zien grode handen de rommel bienkander.

n Ogenblik loater bleef e in gedachten bie de waige stoan.

“Nog n joar of wat, mien jong, den kinst mit mie aan t koien melken goan”, zee e, zo eerlieks as wat.

“Och, doe haalfmale”, zee Martje.

Mor aan heur ogen kon ik zain dat t weer hailemoal goud was.

Dit verhoal staait in t boukje: ‘Fuut, fuut, laange bainen en gain kuut’, dij van de week uutkomt bie Dekker en Huisman. n Mooi Sunterkloaskedo!