t Was n olderwetse winter. t Vroor dat t knapte en de roezeboezege wind ging as n wilde tekeer. Bie de weg wazzen t aal snijbulten. Der was aiglieks gain deurkomen aan. Midden in t dörp, doar ging t nog wel zo’n beetje. Mor de loanen achteruut, nee, der was gain begunnen aan, doar mos je wel lopens op òf. t Leek ja de Noordpool wel.

En der zat nog veul meer snij in de locht.

Mit aal dat gedou was t loat worden. k Was den ook bliede dat ik soavends tegen n uur of tiene t waark aan zied haar. Zo mui as n hond haar ik mie net in mien stoule nuzzeld. Man, man, wat n dag!

Ik loerde ais noar de telefoon. As dat ding zok vannacht nou mor stil huil! Mor k haar t nog mor net docht, of t rötding begon al te rinkeln.

Verdikkemie, ook dat nog.

“Mit dokter? Joa? Mit vrouw Rieks. Joa, k mout joe van nood wel bellen, t Lopt ducht mie òf mit d’ol boas. k Heb d’haile dag al op t punt stoan om joe te bellen. Mor der was veur joe ja gain deurkomen aan. Nait dat je nou komen mouten, mor as Hinderk uut tied komt, wat mout ik den doun?”

Ol-Annechie pruit zó drook en zó jachteg, dat ik vernam vot wel dat t nait best leek mit Hinderk Rieks. “Ik kom der nog wel even aanzetten.” Wat mos ik aans!

“Mor ie kinnen der mit de woagen nait deurkomen, hur, t is hier ain snijboudel en de loane zit ook dicht.”

Slim happeg was ik der nait op, om doar lopens hìn te goan. t Was ook ja n aldernoarst ìnde vot.

Mor om ol-Annechie der allain veur zitten te loaten, nee, dat kon óók nait. k Haar slim veul meebeden mit miezulf, dou ik doar, op oljoarsoavend nog wel, deur de snijbulten hìn baggerde. “Doar gaait e weer veur niks, is Frans Rozier nait fiks?” bromde ik in miezulf, zo as ik dat van mien voader leerd haar, as hai de moud ter inholden wol.

d’Haarde wind juig mie vloagen fiene snij nietsk en liek in t gezichte. Wat n geklonter en gedou was t hier ja. En ik was al zo mui as n hond. n Poar moal koegelde ik nog ondersteboven as mie t aine bain in de snij vastzitten bleef. Mien kovvertje mit doktersraive was hailemoal wit deur de snijjacht.

n Haile zet loater trok ik bie de Rieksen d’achterdeure open. Der lag n dik pak snij tegenaan.

Ol-Annechie kwam mie al in de muide.

“Och, och, och, dat je der nog deur duzzen! Mor k bin bliede dat je der binnen.”

“Hou is t mit d’ol boas?” vruig ik heur.

“t Is al gebeurd”, zee Annechie. Ze was nou hail rusteg. “n Haalf uur leden, dou was t inains oflopen.“

Ik luip mit Annechie mit, noar de veurkoamer. Hinderk lag doar in t ledikant van t Gruine Kruus. Hai was al n zet stief zaik west en t verstand was ook minder worden. Annechien haar wel waiten dat hai nait weer beter worden zol. Hinderk luip al tegen de negenteg, Annechie was wat jonger.

Ol Hinderk lag der vredeg bie. Annechie streek hom even over t gezichte.

“Zo ist beter, ol-jong”, zee ze, “zo is t beter. Nou hest dien rust.”

t Was doodstil doar in de veurkoamer. Annechie haar de klokke stil zet. Boeten benterde de störm om t huus tou en bonkte tegen de roeten aan. “Bliede dat je nog even komen binnen”, zee Annechie. “Heb ie de kinder al beld?” vruig ik.

“Nee”, zee Annechie, “de kinder moggen hom nait lieden. Dij kwammen hier nooit meer. Ie waiten t ja wel, dit was mien twijde man. Wat de kinder ook van hom zeden, t was toch n goie man.”

t Meelieden mit miezulf was in ainmoal over. Ik von t maal dat Annechie hier vannacht allain in huus blieven mos, bie heur man dij dood was.

“Wat mout ter nou gebeuren?” vruig Annechie.

“Nou niks meer. t Lopt ja al tegen twaalf uur. Mörgenvroug, belt den de begravvenisondernemer mor.”

“Den zet ik ons eerst n pot kovvie”, zee Annechie, “ie mouten eerst mor even weer wat op verhoal komen.” Wie gingen in de keuken zitten. t Was net of de störm nog meer opstak. Annechie pookte de kaggel goud op. Wat was t hier lekker waarm. Ik wer der goudeg van, zó goudeg.

“Mien laive tied, ie binnen ja schoon op, man! Dout joen jaze en schounen mor uut en schait mor even in de bedstee. As joe de sloap even over de leden trekt, den binje der straks zó weer”, zee Annechie. Ik kon mie der nait meer tegen verzetten. Even liggen, joa, dat was t ainegste wat ik nog begeerde. d’Haile wereld mog mie òfstolen worden, as ik mor even in Annechies bedstee liggen mog. Ik heurde nog hou zai drok aan t reddern was.

t Was al licht dou ik wakker wer. k Mos eerst even goud noadinken woar k was.

“Zó, binje der weer?” vruig Annechie.

Der ston n lampetkanne mit woater en n komme op toavel. n Stôkkie zunlichtzaibe lag der noast. Ik wos mie.

“En nou even fiks wat in de moage”, zee Annechie. “Binnen ie wel op bèrre west?” vruig ik.

“Nait op bèrre”, zee Annechie, “k heb hier in stoule n beetje dodderd. Van sloapen was ja toch niks komen. Zo as ie d’haile nacht snorkt hebben, doar kreeg je ja gain oge bie dicht.”

Zai greep de lampetkanne en de komme vot en zedde der roggenbrood en stoede veur in t stee.

“Nou goan wie gezelleg broodeten mit zien baaident. k Heb ze bie joe in huus al beld, gusteroavend, dat ie hier in sloap valen wazzen. Ongerust zellen ze doar nait wezen.”

“Kinnen ie t wel aan, vrouw Rieks?” vruig ik, “dat je nou zo allain binnen?”

“Joawel”, zee Annechie, “mor allain bin ik nait, hur. Der is Aine dij aaltied bie mie is.”

En zai wees mit de vinger noar boven. “En den kin je t óók aan as joen man dood in de veurkoamer ligt.” Noa t brood-eten wol ik weer opstappen.

“Dou t mor kaalm-aan”, zee Annechie. “Ie hebben t nog wel aan tied. k Heb boer Wilzing beld dat hai hier om acht uur mit n trekker wezen mout. k Wil t nait lieden dat ie der nog weer n moal deurbinzeln mouten.”

Om acht uur persies ston boer Wilzing mit n trekker bie Annechie tegen t huus.

Ik luip d’achterdeure uut.

“Dokter”, zee Annechie, “veur ik t vergeet: veul zegen in t nijjoar!”

Ze keek mie aan, zo eerlieks en zo laif as wat.

Dou heb ik heur even stief, haile stief, tegen mie aandrôkt.