Nou brekt mie toch de klombe! Doar zol k nou aal mien levensdoagen nooit om docht hebben: dat Mans Moatje nog ais op de moderne toer goan zol! t Lief dut joe van t laggen der ja zeer van. Dij stoense, narege Mans Moatje.

En mout je hom nou toch ais zain!

Mans hait noatuurlek nait van Moatje. Zien noam is Mans Mak, hail gewoon Mans Mak. Mor omreden Mans geern jenever lust, t laifst uut n glas woar je mit baaide ogen in zain kinnen én omreden Mans gain moat roamen kin, doarom nuimen wie hom Mans Moatje. Aiglieks mos hai den Mans Zeuvenmoatjes haiten: veur minder as zeuven moatjes draank het Mans nog nooit taikend.

Der binnen ook gounent dij hom Mans Mousstommel nuimen. Woar dij noam heer komt, dat wait gainaine. Dij doesterd van n Mans mag overaai op lieken, mor nait op n mousstommel. Loatve dij noam den ook mor gaauw vergeten en t op Mans Moatje holden.

Mans is al n joar of wat wedeman. Dat Mans nog wel ais weer n vraauw bie zok over dele zain wol, doar hebben wie tot aan nou tou nooit wat van vernomen. Mans klontert as n roege boaskerel deur t leven hin, as aine dij t aalmoal nait veul bommen kin. Mor sunt n week of wat het Mans weer n vraauw bie zok over de vlouer. En nait zo mor n deursnee-vraauwsperoon, om de drommel nait! n Juvvertje hur, n echte stadse madam! En nuver! Eerlieks woar, n pracht eksemploar. Ie slikken joe der van om de mond!

Hou Mans dij op de kop tikt het, hou hai doar de vingers achter kreeg, mag Joost waiten. Mans stapt nou al n dag of wat as n stoterse hoane deur t dörp, om ons d’ogen uut te steken. Wel haar hom dat uut de maauwe schud!

Fien, zo hait t vraauwmins. t Zel wel Fientje wezen, mor Mans nuimt heur van Fien. En woarom zollen wie den kinderachteg wezen en heur Fientje nuimen?

Doarom zeggen wie ook van Fien. Fien nuimt Mans: Harmannus. Mor dat zeggen wie nait. Wie binnen nait gek! Stelt joe veur: wie Harmannus tegen Mans zeggen! Fien is dubbelop fien. Van zokzulf is zai n Fienvandroad. Fien Fienvandroad.

Mit zo’n noam zel t joe gain nij doun dat Fien fien floiten en mooi proaten kin. Dat kin Fien den ook. Fien prat hooghoarlemmerdieks. Eelsk, vinden wie dat, dikke aanstellerij. Wat het dat nou veur nut, da’s ja naarns veur neudeg.

Fien komt van Oskerd en in Oskerd proaten ze net zo goud Grunnegers as wie hier. En wat zel Mans Moatje doar vrumd tegen aankieken! Van Mans binnen wie, aan nou tou, allain mor kerelachtege, roege toal gewoon. Wat Mans ons vertelt, doar is gain woord Frans bie. Nee, Fien heur gerevel en Mans zien proaterij, dat paast as n klinke op n kraaienust, mainen wie.

As dat mor nait eerst slikken en zaben is en loater bieten en kraben wordt, om voader Cats in zien: De gansche Staat des Houwelicks, aan te hoalen.

Mor nee hur; griep joe mor even stief aan joen stoule vast: Mans krigt al net zo’n gekke proaterij over zok as Fien. Om t ais olderwets te zeggen: haalf stront, haalf regenwoater.

Mans het, ducht ons, vervast n slag van de meulenrou had.

Wie hebben t ons al n dag of wat verbeeld, dat Mans Moatje t in de kop sloagen is. Gustermörgen, dou Fien even op fietse vol mos, ruip Mans heur noa: “Moest gain paraplu metnemen, Fien? Krijgst ducht mij aans n dikke gobbe op kop!” Nou, aine dij zo prat lopt mit meulentjes. Hou is t in de vrede meugelk dat Mans Moatje zokse toal uutkroamen kin. Hai mout ja wel hailndaal op hobbel wezen.

Gusteroavend het ons dorp n hail kemediespul mitmoakt. Zo nou en den hebben wie n insproak­oavend van de gemainte. En de gemainte is zo gek om t aalmoal te betoalen. De stroade zel wat braider moakt worden en ook wat verlegd, der zel n fietspad noast komen en n tegelpad. En hier en doar mout ter n parkeerhoaventje komen. Zokswat kin noatuurlek mor nait zó gebeuren, doar mout eerst duchteg over mitproat worden. Nait dat dij proaterij veul om hakken het, och gunst nee, t gebeurt toch zo as d’hoge heren t willen. Zo het t aaltied al west en zo zel t ook wel blieven. En da’s ducht mie ook mor beter: zo ’n vergoadern is mainst kekelderij. Mor n insproakoavend heurt ter nou ainmoal bie, al is t ook veur de sjeu! Wie zatten aalmoal bie Steven Stofnust in t café.

Achter n zeupie vanzulf. Op zo’n insproakoavend mout je joe nait verdreugen loaten, aans hol je t nait vol. En wat is mie nou n insproakoavend zunder sproakwoater. Zunder sproakwoater gain uutsproak op n oavend van insproak, woar of nait!

Mans en Fien wazzen der ook. Net twij töddeldoeven. Fien bestelde zok n Spa-rood. Mans ston in twievel, mor t ging toch op n gewoon borreltje aan.

En Mans haar ook n poar vroagen aan d’hoge heren. Nait dat hom t aans n donder schelen kon, van dij weg en zo, mor Mans zien ‘relatie’, zo as Mans zee, Mans zien ‘relatie’ wou t naadje van de kouze weten, benaam over die parkeerhavens.

Daar mozzen, as t aits kon, twee auto’s op staan kunnen, omreden zij hadden aalbeident één auto.”

“Eel goed zegd, Harmannus”, zee Fien en keek hom verliefdereg aan.

Wie rolden hoast van ons stoule òf van t laggen, dou dij roege Mans Moatje zo aan t plazen was. Aine van d’hoge heren schreef t op. Ik zag t aan zien meneuvels: pepier is geduldeg.

“Mijn tweede vrage is mie even ontschoten”, ruip Mans, “die haal ik nog even in de petto. As wij wat wijder bennen kom ik daar op trugge.”

En hai bestelde zok vot twij nije borreltjes.

Dou kreeg Derk Schevot t woord, t was ducht mie mainst om Mans op stang te joagen, dat hai begon net as hom te proaten, óók as n haalfmale. “Ik doe t ook maar op zijn O lands”, zee Derk,  “benaam omreden wij bennen hier ja in deftig gezelschap van Fijn Fijnvandraad. Zij zou ons aans ja eel niet verstaan kinnen.”

En zó ging t dij haile oavend deur. k Heb nooit waiten dat ter bie ons op t dörp zoveul kwiebuzzen touhuilen. Mans was in tied al oardeg aan de pimpel goan. En hai mos der net zo haard om laggen as wie, om dij haalfmale proaterij. Ik zag t mor zo: dij borreltjes deden Mans goud. Hai kwam weer mit zien baaide bainen op de grond te stoan.

En Fien? Fien zat allain mor mooi te wezen. Aal t manluvolk slikde zok om de mond. t Luip al tegen sloetenstied dou Mans Stofnust opdracht gaf om ons aalmoal nog n verterentje te geven. “Op mien reken”, zee Mans. Mor Fien Fienvandroad, dij zok d’haile oavend mit glimogies inwendeg vernuverd haar, ruip: “Nee hur, op mien reken! k Heb in gain tiedstieden zoveul plezaaier had as vanoavend. En Hooghoarlemmerdieks, dat zel ie nait meer van mie heuren!” En van stonden òf aan was Fien Fienvandroad aine van ons aigen volk.

Mor dat zo’n nuver wicht as Fien Fienvandroad bie n stovvel as Mans Moatje introkken is, doar kin ik mit mien verstand nait bie!