t Was op n lije veujoarsdag dat ik bie Engel Diekhuus t loontje langs luip, over t battentje hìn, noar zien huus tou.

Rondom heer t haile stee lag n riejoale, braide sloot vol gruine kreuze vredeg te dreumen. t Leek net of Engel Diekhuus zien huus t vaailegste stee van d’haile wereld was, net of dij sloot as n beschaarmheer zien aarm om t huus toulegd haar. Gain duvel of dood kon joe hier berekken, zo’n soort gevuil kreeg je der hoast van. En allain over t battentje kon men der komen.

Och, aiglieks was t mor n hail gewoon huus, as men t op de keper beschaauwde, mor deur t lutje torentje, dij der veur op ston, leek t glad n veurnoame boudel, net n kestailtje.

Engel haar t spul ook aal tied goud in de vaarve zitten. En den zien toene! Bie zummerdag was t ain zee van bloumen, dat t leek net n schilderij, woar je wel uren noar kieken konden. Joa, Engel Diekhuus zien huus gaf joe t idee dat ter gain dood of verdaarf op de wereld beston, zó mooi en zuver was t doar.

Mor t was op dij aigenste lije veujoarsdag dat Engel Diekhuus dood achter toavel in keuken zat, in zien raaiten stoute. n Homstôk roggenbrood lag smeerd op t swilk en t kappie van t aai was der oftikt.

In dij sekonde, net dou hai aan zien aai begunnen zot, was t licht van Engel Diekhuus veurgoud uutgoan, van t aine ogenblik op t aandere. Ik kon mor zó zain dat hai der zulf niks van vernomen haar.

Ik wer der glad n beetje roar van. Wat n tegenstriedeghaid: net luip ik nog deur Engel zien toene hìn, bie de krookjes en de snijklokjes langs, woar hai aaltied noakende wiefkes tegen zee, ain en aal fleureghaid, en nou ston ik op t stee, woar de dood zopas as n gloeperd tousloagen haar.

“Wie binnen mor even bie hom kieken goan”, zeden de noabers. “d’Ol man het d’haile dag nait veur t licht west. En dat was ja wel zó ongewoon, dat wie dochten vot, t mos doar vervast nait hailemoal in odder wezen. Mor dat hai dood in stoule zitten zol, man, man, wat hevve doar ja n schrik van kregen. t Is aans wel n makkelke dood, zo te zain.”

Ik docht aan verleden week, dou k nog even bie Engel Diekhuus aanwupt was. Poesterg haar e west. En hiemerg op de borst. Nee, Engel haar ter nait braid meer veurstoan had. “Aan d’aine kaande wol k mor dat ik vot was”, haar hai zegd, “en aan d’aander kaande zai ik doar slim tegen aan. n Mins het t ja nait veur t zeggen, mor as t aan mie lag kwam ik in mien sloap uut tied. Dat zol pas n mooie dood wezen.”

“Vin je der nait veul meer aan, Diekhuus? Mor ie wonen hier ja nog zo mooi. En wat staait joen toene der weer fleureg bie!” haar ik verzichteg wat tegensputterd. En dou en doar haar dij ol slove van n Engel Diekhuus mie t aalmoal uut de douken doan, hou t zat mit zien huus en mit zien toene.

“t Is nou n joar of vief tien leden dat de vraauw en ik dit huus betrokken hebben. Wie haren ons der hail wat van veursteld. t Huus leek ja net n kestailtje. En wat wazzen wie der wies mit! Van gekkeghaid nuimden wie nkander: groaf en groavin. Groaf Engel en groavin Geesje!

En wie zollen, mit ons baaident, de vraauw en ik, van ons toene n parredies moaken, n bloumeparredies. Kerel man, wat haren wie ons doar op spitst! Hou t worden mos, dat haren wie al op n groot pepier uuttaikend.

Mor wie woonden hier nog gain drij weke, dou de vraauw inains uut tied kwam. Zó mor. As n weerlochtslag was zai vot!

Ik heb t doar slim stoer mit had. Haile stoer, meer as ik zeggen kin.

Mor dou der n tied overhìn goan was, dou bin ik toch mor mit ons toentje aan de loop goan. Nait dat ik doar op mien allaintjes nou zoveul oardeghaid aan haar, och gunst nee, t was meer om mien vraauw.

Ik heb aaltied t gevuil had dat zai doar boven de boudel hier onder goud in de goaten huil. Joa, t is dinkelk n roar gezegde, mor as ik zo mit mien bloumpiederij aan de gang was, as ter aalmoal vol kleur en fleur bie ston, den was t net of de vraauw mie even d’haand op mien aarm legde.

En zo bin ik aaltied mit heur aan de proat bleven. t Was net of ze der toch nog bie was, mien groavin.”

Engel Diekhuus haar even daip oam hoald, veur hai wieder goan was.

Ik was der stil van worden. Dat haar ik nooit achter hom zöcht.

“De leste tied bin ik oardeg minder worden, aal mor minder. Doar kinnen ie mit joen pillen en druppen ook ja nait véúr wezen. Wat uut t stro zetten, nee, dat is der nait meer bie. Ik bin schoon òf. Ik vin dat ik hier in toene mien plicht en vliet méér as doan heb. Om eerlek te wezen, ik wil nou noar de vraauw tou. Mag je doar aiglieks wel om beden, dat t gaauw oflopen is?” haar Engel mie nog vroagd.

Ik was even riddersloagen west, mor dou was mie t in t zin schoten dat Paulus zulf doar óók om vroagd haar.

“Aankoom week is t biddag”, haar Engel Diekhuus zegd, “en den hoop ik dat mien gebed verheurd wordt. Staait ter nait schreven dat God zien kinder t in sloap geft wat Hai neudeg vindt?”

Doar mos ik aan dinken dou k even loater langs de bloumenweelde luip, over t battentje hìn. Ik keek nog even achterom.

Rondom heer lag de braide sloot vol gruine kreuze vredeg te dreumen.

t Lutje torentje boven veur op t huus ston in t zunlicht te blik kern, net of der gain dood of verdaarf op de wereld beston. Mor t was toch aans as aans. Der was meer. t Was net of der nou wat gehaaimzinnegs, wat van n aandere wereld om t huus tou hong, nou Engel Diekhuus der nait meer was.

Net of der van dij gele en blaauwe krookjes en de spierwidde noakende wiefkes n waarme glans ofstroalde. En dou begreep ik hou Engel Diekhuus deur dij bloumkederij aaltied mit zien vraauw aan de proat bleven was en hou zai aalgedureg heur haand op zien aarm leggen kon.

Vandoage is t wéér biddag veur gewas en aarbaid. Zodounde docht ik aan ol Engel Diekhuus, aan de waarmte dij om hom was. Op zo’n dag as vandoage hopen wie, dat t ook dit joar aalmoal weer belokken mag. d’Aine beedt doarom en n aander staait doar even bie stil. Ik stoa in gedachten weer op t battentje veur t kestailtje. Ik zai hou Engel Diekhuus deur zien bloumtoentje kropt. t Is al joaren leden. Ik zai hom weer in zien raaiten stoule zitten, achter t aai mit t kappie der al òf. En den is t net of ik hom over dood en graf hin psaalm 127 opzeggen heur:

Al stoan ie op veur dag en daauw

en waark ie den ook nog zo haard

is t stoer verdainde brood joen paart

al knooi ie ook aan oavend tou,

dat helpt gain spier, God geft zien kind

in sloap, aal wat Hai neudeg vindt.