Aine van de mooiste ogenblikken in mien kwoajongesleven van vrouger was, as wie de badde ofdraaien konden, om der n schip deur te loaten. Veuraal bie haarfstdag gingen der de wereld proamen mit eerappels deur t Oosterdaip hìn. Tegenswoordeg hebben ze doar vrachtauto’s veur, mor in mien kindertied ging t aalmoal nog mit proamen. Ast de badde ofdraaid haarst, din kreegst n sint van de schippersvraauw, dij aan t rouer ston. Proamen vol törf wazzen der ook. Elk en aine zorgde der sekuur veur dat hai bie winterdag genog brandstof in huus haar, genog eerappels onder de bedstee, n swientje op t hok en törf en aaierkolen achter in schure.

Din dust de winter wel weer aankomen zain, zo as ze bie ons in huus zeden. Din kon der nait veul meer mis goan! Mit zo’n sint gingen wie din noar ons slikwinkeltje tou. t Was aiglieks n krudenierswinkel, mor ze haren doar ook zuitgoud, slik zeg mor. Puutjes mit zwaart en wit, salmiak was dat, n stôkkie zuitholt en gelokstoffee’s. Achteròf dink ik wel ais, zo’n krudeniers- vraauw mout wel de pest in had hebben, as wie doar mit ons sint in d’haand heur winkeltje instapten. Mos zo’n vraauw uut heur drokke huusholden votlopen noar veuren tou. En dat veur ain sint! En de olderwetse winkelbèlle muik ook nog n lewaai veur tiene, as wie deure in- stoeven kwammen. Mor hou t ook was, wie hebben nooit vernomen dat heur t nait aanston as wie doar noar n sint gelok vruigen. Zai was aaltied zo vlogge as n dattien! n Sint gelok, dat ging zó. In n stopvlèzze zatten toffee’s mit n pepiertje der om tou. En bie n bepoald aantal van dij toffee’s zat n braifie bie in. Doar ston din op wast wonnen haarst. Mainsttieds n dingerais van niks, mor dat dee niks òf. Haarst wat wonnen, doar ging t om! En din wast glad uut de kedde. En ons krudeniersvraauw gunde t ons van haarten, dat konst mor zó aan heur zain. t Is aalmoal over en veurbie. Ons jeugd ligt achter ons, proamen mit eerappels en törf voaren der nait meer, dr binnen hoast gain lutje krudenierswinkeltjes en zeker gain slikwinkeltjes meer. Mor dr is tóch nog wat van vrouger over bleven, t Oosterdaip is dr nog wel en ale mooie broggen en battens ook nog. En wat net zo belangriek is, vrundelke winkelvraauwlu, joa, dij binnen der gelokkeg óók nog! En as zo’n winkeljuvver mie wat monter aantoalt, mit n lollechie of om mie mit n proatje over t weer, net zo vrundelk as dij krudeniersvraauw uut mien jonge joaren dat dee, och gunst, din is t net of ik doar weer veur n sint gelok kocht heb!