Stelt joe ais veur, ie mouten bie ons op t dörp noar n zekere Wubs tou en ie waiten nait persies woar de man woont. En, nog ingewikkelder, ie waiten zien veurletter ook nait. Den heb ie de boudel goud in toeze zitten. Den zel gainaine joe op glee helpen kinnen.

t Barst hier ja van de Wubsen. Wie komen der glad in om, in aal dij Wubsen.

Mor as ie hail touvalleg zien veurletter wel waiten zollen en dat is den de ‘t’ van tiene, den is t nog n haile toer om joe op t goie stee te kriegen.

1. Wubsen, doar hebben wie ook meer as n haandvol van.

Wie hebben n Trienko en n Tekke, wie hebben n Tinus, dij aiglieks Aalbertinus hait en da’s zo te reken den n A. Wubs.

Doar staait tegenover dat ter ook n Dorus Wubs is. En da’s as ter op aankomt wél n T, omreden Doms zien deftege noam is Theodorus.

Nee, den binve der mitnkander nog lang nait uut.

Mor goud, wie zellen joe t wat makkelker moaken. Stelt joe ais veur dat ie bie n Tjakko Wubs wezen mouten. Tjakko, da’s óók ja n T. Wubs. Welkse Tjakko main ie, wordt joe den votdoadelk vroagd. Wie hebben der noamelk drije van!

Der is n Tjakko Wubs dij rintnaaiert, n olle versleten boer, woonachteg aan t Achterdaip. En as ie den zeggen dat de Tjakko Wubs dij ie zuiken zo om en bie de fatteg joar is, kiek, den komen wie al dichterbie. Den blieven der nog mor twije over. De aine Tjakko woont in n ol kwinde van zien ollu. En dizze Tjakko het van zien leven nog nooit n strospiere Hek trokken.

Drup swait, zo nuimen ze hom. Mor den wel loi swait. En d’aandere Tjakko woont bie t klaain draaichie en dij het n boontje op t postketoor.

As ie den zeggen dat ie n Wubs hebben mouten dij op t postketoor aarbaidt, den roupen wie om t haardste dat ie ons dat votdoadelk verteld haren most.

Den haar der nait zoveul tou heurd om joe op t goie stee te kriegen.

Mor goud, ie binnen nou woar ie wezen willen: bie Tjakko van t klaain draaichie.

De noam klaain draaichie het niks uutstoande mit Tjakko zien persoon.

Tjakko is hailndaal gain draaierge kerel, gain weerhoantje op n toren.

t Is meer n ploatsaanduden, n geogroafische aanwiezen zeg mor. t Klaain draaichie is t lutje battentje over t Oosterdaip. Doar kin je mit de woagen nait over, allain mor mit fietse. Stoef bie t klaain draaichie woont Tjakko Wubs en zodounde is hai Tjakko van t klaain draaichie.

As t ter op aankomt is Tjakko n hail eerliekse kerel. Niks op aan te maarken. Nait dat Tjakko zok over de kop aarbaidt, och gunst nee, Tjakko is ja n echte ambtenoar. En n echte ambtenoar waarkt zok nait over de kop. Mor t is beslist nait zo dat Tjakko op stoule te sloapen zit, doar binnen wie wel wizze van.

Tjakko is degelk, goud degelk, mor wel ais wat aal te bedoard.

En woarom Geert Slik den t aaltied op hom veurzain het, dat begriepen wie ook nait. t Is nait zo zeer uut kwoadens, dat Geert dat dut, och nee, t is meer wat taargerij. Geert is nou ainmoal n pestkop. As t aits kin het hai Tjakko bie t bain. Wie vinden Tjakko van t klaain draaichie aalmoal n hail adinleke jong, en t is naarns om, mor Geert Slik, nou dat mout neudeg zo wezen.

Geert mag eerst wel noar zokzulf kieken, veurdat hai Tjakko bie de bok dut.

Zit Tjakko aalgedureg smoordoen bie Steven Stofnust in t café? Nou den!

Geert Slik zol mor n veurbeeld aan hom nemen!

Mor Geert kin t nait loaten. Net as verleden zundag. As ie nog even lied hebben willen wie joe dat even uut de douken doun, veur en aleer ie noar Tjakko ofraaizen.

Ie mouten waiten Tjakko Wubs is djoaken bie ons worden. Wie hebben der alderdeegs om stemd. Kandidoatenlieste veur djoakens ston Tjakko’s noam ook op.

1. Wubs ston der. Mit (kl.dr.) tussen hoakies der achter. Zo dudelk as wat, elk en ain wos dat dit Tjakko van t klaain draaichie was.

En omdat wie Tjakko n hail adinleke en eerliekse jong vinden, doarom hebben wie zowat aalmoal op hom stemd. Op T. Wubs (kl.dr.).

t Kwam Tjakko der ducht ons nait op aan, om djoaken te wezen. Mor affijn, as t volk joe nou zo geern in djoakenbaanke zitten zain wil, den is t stoer om nee te zeggen. Dat zodounde is Tjakko ons nije djoaken. Zundag het hai veur t eerst mit de bule lopen. Achteròf haren wie ons ofvroagen mouten wat Geert Slik zo vroug bie ons kerk ie te zuiken haar. Wied veur t volk te lopen begon was hai der al.

En aans komt hai aaltied mit leste snikke!

Mor wie haren toch nait veurzain dat Geert mit n scheermessie t noadje van t buultje lös moaken zol! Net nait hailemoal lös, mor zo hier en doar n stekie. Dat t geld der deurhin zakken zol as de bule zowat haalf vol was.

Dij dikke lummel van n Geert Slik! Aaltied en overaai het hai Tjakko Wubs op korrel.

t Is verdold sekuur zo goan as Geert Slik t in zin haar. Tjakko weerde zok as n volleerd djoaken mit dij laange stok mit t ferwailen buultje der aan Veur d’eerste moal en den zo kwiek en kregel dij stok hantaaiern, nuver hur!

t Oog wil ook wat en Tjakko is n schiere jong, hail nog gain dik lief en zo.

Dou hai Geert Slik de bule onder de neuze huil, smeet dij der mit n bats tougelieks tien rieksdoalders in. Vieventwinteg gulden, dij wol Geert der wel aan woagen. Mor tien rieksdoalders wegen der nogal in!

De bule bôrst open en t geld stroomde der mit n boge uut, net as kovvie uut n kroantjespot.

Handenvol dubbeltjes en kwartjes, guldens en rieksdoalders kletterden op d’holten vlouer as n hoagelbuie op n zinken dakgeude.

Kerkvolk laagde haardop, mor boven ales uut klonk t buldernd stemgeluud van Geert Slik: Ha, Ha, Ha! Tjakko van t klaain draaichie ston verbaldered en verblaaid noar zien kepodde bule te kieken, mit n vuurrode kop, van schrik en alteroatsie.

Hou mos hai hier nou wel mit aan!

Hai ston net op t punt om zok op knijen zakken te loaten en aal t zulvergeld weer op te zuiken, dou hai t gezichte van Geert Slik in de smiezen kreeg: ain en aal vreugde en viktorie!

Dou draaide Tjakko zok verniend op d’hakken om en stevelde mit n voart op zien stee of in t djoakenbaanke.

Mouten ie bie dizze Tjakko wezen? Ie kinnen hom dinkelk nou wel vinden: stoef bie t klaain draaichie.

Mor as wie joe n road geven muggen: proat mor nait over zien kepodde bule.

Tjakko het de schrik nog in de bainen!