d’Auto glee langsoam de klinkerstroade in en bleef dichtbie t schoolplaain stoan, aan d’overkaande van de weg. Veurzichteg ging t, hoast schaauw.

Net of de woagen baange was dat n aander wat van hom vernemen zol.

De man draaide t roampie omdele en keek. Lewaaiege geluden van speulende, juchternde kinder sluigen in golven over de weg noar hom tou. t Muik hom onwizze en schichteg.

Hai keek of der ook n kind wat apaart ston, opzied bie t hek, dij nait mit d’aandern mitspeulen mog.

Mor dat zol wel nait. Robin was hail aans as haizulf vrouger. Robin luit zok de keze nait van t brood eten. In dat opzicht haar hai n bult van zien moeke weg. Zol hai t woagen om noar t hek van t schoolplaain tou te lopen? Lichtkaans dat hai den n glimp van Robin te zain kreeg. Mor zol Robin t wel mooi vinden as zien voader doar bie t hek ston? As de jong hom in de goaten kreeg teminzent.

Mainste kaans dat hai zok veur hom schoamen zol. d’Aander kinder wazzen vast al op de höchte dat hai t huus uutzet was. En dat Robin en zien moeke zok hail best zunder hom redden konden.

Stelt joe ais veur dat z’aalmoal om hom tou stoan gingen en mit hoge, gierende geluden hom uutsliepten. Net as vrouger.

“Geert Kroeze het t verspeuld! Sliep uut! Sliep uut! Geert Kroeze is n ozzekop!”

Hai zag de vraide, wilde gezichten van zien klasse om hom tou op en dele goan. Doezelk wer hai der van. Woar mos hai zok wel baargen!

“Wat is dat hier?” Meester kwam der over tou. “Geert Kroeze kin nait tegen zien verlais, meester hur! Hai begunt vot te liepen as hai n poar knikkers verspeult.”

t Was nait woar west. t Ging hom nait om dij poar loezege knikkers.

t Was omdat ze aaltied over hom heer zatten, hom dag in, dag uut pluigen en van streek muiken. Hom mozzen ze aaltied te groazen nemen, al ston hai ook wat biezied.

“Beter van die ofbieten, Geert!” zee meester.

Sommen moaken, dat was t stoerste op school. De toavel van zeuven, en nog stoerder, de toavel van negen, hai kon zok nait begriepen dat d’aander kinder dij mor zo opdreunen konden.

Hai begon der glad van te stuttern. “Stutterbek, Geert Stutterbek!”

Nee, hai ging toch mor nait stoef bie t hek stoan. Beter dat Robin en d’aandern hom nait zaggen. Hai bleef mor mooi in d’auto zitten. Lichtkaans kon hai uut de verte nog n glimp van hom opvangen.

“Bist net n schoap”, haar Gré zegd. “En op n schoap bin je gaauw uutkeken. Dij blèrren ook aaltied t zulfde deuntje.”

t Was in t begun toch wel goud west mit heur baaident, mit Gré en hom. Veuraal dou Robin geboren was. Stoapelgek wazzen ze der mit west, Gré net zo goud as hai. Gré was aan t leren goan. Dat huf nait van hom. Mor Gré von t beter.

Men kon nooit waiten wat of der nog gebeuren zol. Ze wol zok zulf loater redden kinnen.

Logopediste was ze worden. n Haile studie!

Van hom haar t nait hufd. Hai verdainde ja genog as pleegsman in de baauw, meer as genog. Ze konden der beter nog n poar kinder bienemen. Of aans eerst mor aine. Gré haar hom aankeken of ze woater branden zag. Nee, n slove wol hai nait van heur moaken, hou kwam ze der wel bie! As hai hail gewoon n mooi huusholdentje hebben wol, doarom was hai den toch nog gain ozzekop! En dat Gré meer verdainde as hai, wat kon hai der aan doun! Leren haar ja nooit zien staarkste punt west, dat wos Gré toch net zo goud as hai.

Over zien staarke punten wol zai t mor nait hebben, den was ze gaauw uutproat.

“Slome donder”, haar Gré zegd. Hai zol mor n veurbeeld nemen aan Harry de Grooth. Doar zat meer pit in. Dij wos woar e over pruit en hou e t aanpakken mos!

“Loat die toch nait aaltied zo op de kop zitten!” Zien moeke haar hom wat meeliedeg aankeken, mor ook mit wat vranterghald in heur ogen. “Biet toch beter van die òf, bist ja al tien joar! En ast aan de libbe trekst, den worden d’aander kinder nog veul pesteger. n Jong schraift nait, dij haauwgt van zok òf! Timmer der mor op! Wol ik aaltied maanje minst wezen!”

“Zo is ons Geert nait. Ons Geert het n zaachte inborst, t is n golden jong.

Moust hom zokse dingen nait inschunen!” Voader haar hom beter begrepen. “Ons Geert, doar zit gain ondeugd in!” haar voader nog zegd.

“Ze haar n slot op sloapkoamerdeure hebben wild. Hai mog beneden sloapen. Harry was der zowat dag en nacht.

“Onneuzele Geert” zee Harry. Harry was spiegoloog. “Psycholoog” zee Harry.

“Moak mor dast votkomst en zuik die n aander kosthuus op!” haar Gré zegd. Harry zol bie heur intrekken. En Robin den?

Kon hai Robin groot brengen? Zo’n sloom en onneuzel kereltje as Geert Kroeze, mainde dij dat hai n jong as Robin opvouden kon?

Docht hai dat zai der n timmermaantje of n metseloar van hebben wol?

Ze wol hom wiezer hebben! Nee hur, t kind bleef bie heur! Dat was ook in t belang van Robin zulf. Hai was verreweg t beste òf bie Harry en heur.

Aiglieks haar Gré doar ook nog geliek aan. Robin was hom nou al de boas, al meer as n joar haar hai gain stuur meer over hom.

Mor kreeg hai Robin den nooit meer te zain?

“Rie mor n moalbie t schoolplaain langs, den zelst wel zain hou tiereg hai doar aan t speulen is,” haar Gré zegd. Harry haar hom nog n tik veur t gat geven. Uut gekhaid vanzulf!

Deure was mit n dons achter hom dicht sloagen.

De belle ging. t Speulketaaier was oflopen. De kinder begonnen aalmoal op schooldeure òf te lopen. Robin zol der ook wel bie wezen. Gré haar groot geliek. De jong was zo tiereg as wat, dij bleef nait opzied bie t hek stoan.

Langzoam, hoast schaauw, glee d’auto de klinkerstroade uut en verdween om de bochte.