1990 Kloar is Kees en t kind hait Wopke!
Ie maggen t gerust waiten. Hille Molemoa doar zat veur n huusdokter n bult onderhold aan. Wat heb ik in aal dij joaren wat bie heur ofsjaauwd!
Mor, dat mout ik joe der vot bie vertellen, nooit mit verdrait of tegenzin.
Eerder net aansom! As ik veur t ain of aander kwoaltje noar heur tou mos, nee hur, doar huf ik nooit tegen aan zain.
Hille kwam nooit of te nimmer op t spreekuur. Dat kon zai lang nait wachten, mit zo’n hok vol kinder. En omreden ik voak genog bie heur veur t huus langs ree, was t van weerskaanten veul makkelker as ik even bie héúr aanwupte, mainde Hille. Doar kon ik in mitgoan. t Zol veur heur huusholden ook n regelrechte ramp wezen as Hille van de bainen kwam.
Onder aal dij kinder haar Hille wel wat leden. En zodounde zat ter n bult onderhold aan heur. Mor n oardeghaid om doar hin te goan, joa, dat was t wel.
Bie Hille ging t aaltied volgens vaste regels en petronen. En mit n bult spreukjes, taimkes en gezegdes. In ain woord: t was ieder bod weer n oaventuur! t Begon al bie d’achterdeure. Doar brak je joe zowat de bainen over de klompen, dij inter de twinter veur drumpel laggen. Dij klompen schoof ik den mainsttieds even veur de wizzeghaid mit ain voude uut zied. t Was mie in t begun n poar moal overkomen dat ik op de weeromraaize mien nekke der zowat over broken haar. Bie t swienhok langs – wat n stinkerij en wat n muggeboudel! Even kieken of t swientje zok nog in de jirre vernuverde en den mor op Hille in t rommeltje van heur keuken òf. t Was doar slichtweg n huusholden van Jan Stain.
Hou kon t ook aans: de Molemoa’s haren t nait braid; en den ook nog n hok vol kinder.
Hille lee aan n stôk of wat kwoaltjes, dij zai zulf nait zoveul in de reken haar, uutgezonderd heur hoge blouddrok. Dij mos ik goud in de smiezen holden, von Hille. Heur moeke haar t zulfde had en dij was van t aine ogenblik op t aandere dood valen. En doar wol zai t laifst even veuraan wezen.
Zodounde rekende Hille der op dat ik ainmoal in de moand heur blouddrok opmeten kwam. Nait in t wilde weg, nee, doar was n vast tiedstip veur. Wie haren akkoortjed dat t blouddrokmeten op de leste wonsdag van de moand gebeuren mos. En zó was t older gewoonte worden dat ik elkse leste wonsdagmörgen van de moand tegen elf uur bie Hille Molemoa in t keukentje mien doktersplicht dee. Ie konden de klókke der op geliek zetten.
Hille was op t oge n poterd; n steveg vraauwspersoon mit aarms as poaskestoeten en bainen as woagentoeten, mit riekelk veul vet aan zok.
Heur overgewicht zei wel debet west hebben aan n dail van Hille heur kwoaltjes en wizze aan heur plozzeghaid. Mor om der n pond of fiefteg òf te kriegen, dat hebben Hille en ik nooit veurmekoar kregen. Zo wied hebben wie t nait schopt. Wie hebben ter wel voak over had, mor t is nooit tot doadzoaken komen.
As ik den de keuken instappen kwam greep Hille in ain vege t staingoud van toavel òf, veegde t swilk mit n schuddeldouk schoon en zedde zok op stoute in postuur, ain dikke, blode aarm op t swilk, noast t theebred. “Zelve nou mor n begun moaken om Thentje Evers uut t voagevuur te beden?” Doar begon de ceremónie aaltied mit. t Was Hille heur vaste taimke, veur en aleer ik mit t blouddrokmeten van leer trekken zol.
Ik draaide den d’aarmbaand van t blouddrokapperoat om Hille heur aarm tou.
t Ding kon der mor zuneg meer om. “Binnen twij meugelkheden”, onnaaierde Hille den, “óf joen baandje krimpt, óf mien aarm dijt wat uut!”
“Loatve t mor op t leste holden, Hille”, zee ik den. Mor den begon Hille toch wat tegen te sputtern. Aine dij zó pokkeln mos, mit n nust kinder, dag uut, dag in aan t aarbaiden en aan t knooien, zol zo aine nait goud wat in de litsen hebben mouten? Aans kwam je ja van de bainen! En wel mos de boude! hier den berokken! Ik luit Hille den mor n beetje geworden, t Leek mie ook
n onmeugelkhaid tou om zo aine as Hille op dieet te zetten. En zo was Hille ook ja nait groot worden. Om vereg te blieven mos je der goud wat invlijen, ik kon heur nog meer vertellen.
As Hille vernam dat zai wat aan t deurdroaven was, of ze nog in draf noar Batjeveloat tou mos, den kwam der: “Joa dokter, t is nait aaltied poei-poei, t is ook wel ais kats-kats.”
Was t blouddrokmeten achter de rôgge, den kwam der n kop kovvie op batterij.
t Zel joe dudelk wezen dat ik nait bie ieder en elk kovviedrinken kon.
Doar was gain begunnen aan: as je nait op slag verdocht wazzen, den wer je n Popke Nathaals van kovvie en thee. Mor bie Hille kon ik der nait underuut.
“Ie kinnen mie nait mit de kovvie zitten loaten, hur. k Heb ter n ekstroa loodje om joe bie indoan.” En den kwam t spreukje van Hille, doar zai mie aaltied mit beproaten kom.
“Tou Sietse, de wereld is rond!”
En mits kletterde zai mien koppie aan de kop tou vol uut de gruine emeleerden kovviekanne, dij op kookkaggel te pruddeln ston.
‘Vot ten mor.” Zunder n kop kovvie kon Hille nooit goud aan de proat komen, den haar zai n dreug stee in d’haals. En mit zo’n dreug stee kon zai heur zörgen en verdraitelkheden nait kwiet. En aan wel mos zai t aans vertellen.
Hinderk, heur man, knooide zok zowat dood op t laand, van de vrouge mörgen tot aan de loade oavend tou. Dij kon den gain gemier meer aan de kop velen.
Zó huil Hille mie ieder bod we! meer as n haalf uur aan de proat. Ik zat voak genog op knipnoagels om vot te komen.
“Op ain bain kin je nait lopen, hur!”
Doar kwam t twijde koppie kovvie al aan. En as ik dij den veul te hait deursloken haar en in de bainen kwam, verdikke, den haar Hille voak n kwoaltje vergeten, doar ik hoogstnoodzainde nog even noar kieken mos: n stainswelle op n maal stee, of smaarteg onder de borsten, of n liekdoorn en zokswat.
As dat aalmoal hail sekuur en degelk ofwaarkt was, den mog ik weer ofraaizen.
En den, joa den kwam steevast Hille heur leste taimke, net as t Amen noa n kerkdainst: “Kloar is Kees en t kind hait Wopke!”
Ik heur Hille t nog zeggen.
En as ik de schure deurluip, langs t swienhok, woar t swien zok aaltied nog in de jirre vernuverde, den was mie t roem tou in t gemoud.
Woarom? Och, ik haar t gevuil dat ik op d’ain of aander menaaier n beetje meer veur Hille betaikende as aine dij der allain mor veur heur kwoaltjes was. Ik wos ook dat Hille zok al weer op aander moand spitste, de leste wonsdagmörgen om elf uur.
Zo ging ik ieder keer weer welgemoud bie Hille vot. Mor bie d’achterdeure was t voak al weer over, as ik ondanks aal mien veurzörgsmoatregels, mie de bainen zowat brak over dij vracht klompen!