“Wat hest wel, man, ligst ja aal te vrözzeln en te wuilen in t bèrre, ligst ja gain ogenblik stil. Wat hest wel?”

Trientje wer der glad n beetje nareg van, omreden zai kreeg ja zó gain wenk in d’ogen.

“Liefsere”, stènde ik, “n aibelse liefsere. k Heb net n gevuil of ik barsten zei. Mien lief is net n trom.”

“Dien aigen schuld. Den haarst mor nait zoveul eten mouten. Konst ja gewoon nait zat. t Leek net ofst bie mie aal tied op d’hongerkaambe lopen moust. Net ofst dien kans schoon zagst om der nou ais n goie loage in te vlijen. Ik zag t mor zó aan Gé: Nou, nou, docht zai, dat is óók n goie innemer, da’s n echte schimmelmuiter.

En doust al zowat zat wast dou hest nóg twij homstokken roggenbrood mit leverworst der inpropt, dou Gé mit dij olderwets lekkere leverworst op batterij kwam. En doar kinst ja nait tegen, dat waitst ja wel. Leverworst, roggenbrood en draank in kombinoatsie, dat ligt die ja al joaren veul te swoar op de moage.

Nee hur, dien aigen schuld.”

En Trientje gooide zok op d’aander zied.

“Drije”, zee ik, “drij homstokken heb ik had.” Verdikkemie, dat haar ik nait doun mouten.

Overdag wazzen wie bie Piet en Gé op nijjoarsverziede west. t Zol al eerder west hebben, mor t was der aal nait van komen.

Mor vandoage was t aangoan.

Piet was vrouger lappiekoopman bie ons op t dorp. Mor Piet von, hai haar der nait genog aarmslag. Daarom was hai vervoaren, noar Stad tou. En doar haar hai t meroakel aan de loop kregen. n Winkel mit n noam, meneertje, n winkel mit n noam, dij klonk as n klokke!

Verleden joar haar hai de boudel verkocht en der n mooie sint aan overholden.

Piet en Gé leefden nou stil, in n mooi, nij huus, dij Piet zulf zetten loaten haar.

Trientje en ik, wie wozzen nait woar wie kieken mozzen. Wat n grode, deftege boudel!

En schoon! Men kom der wel van de grond eten.

En stoulen en kaasten, aalmoal t mooiste van t mooiste! As wie nait waiten haren dat Piet en Gé hier woonden, den haren wie der hoast nait in dust. Den was t ons nèt even te defteg west.

Mor Piet en Gé wazzen d’ainvoudeghaid zulf bleven. En hartelk, ze wollen n aander van ales wel tou.

“Gé en ik hebben wat meleur had”, zee Piet. Gé mit heur asthmoa en ik mit n dikke tone. Dij wer hailemoal blaauw. En n piene!

Man, man, wat dee mie dat zeer. In t zaikenhuus hebben ze mie de bloudvoaten oprekt en schoon spuild. t Is nou aal weer in odder. Doarom mouten wie ter vandoage mor ais van nemen.”

“Joa, vandoage goan wie aan t dikdakken, hur”, zee goudege Gé, “ie binnen hier ja in zo’n zet nait west!” Wie begonnen mit thee. Ik dee mie der n zuitje in. Van zo’n zuitje wor je nait zo dik as van suker. Mor dik wor je noatuurlek we! van n appeltoarde. En wizze van Gé heur appeltoarde.

Wie kregen der elks n stok van, wel twij voesten dik. Mit n dikke klodder slagroom der op.

“Ik neem aan dat joe niks mekaaiert”, zee Gé.

Ik stopte mien deussie mit zuitjes mor weer in de buutse. Zuitjes om dun te worden, dij heurden der hier nait bie.

Bie t twijde koppie thee kregen wie n pleverkouk. “Nou mor wat aans”, zee Piet, “nou mor wat pittegers.” Wie kregen n beste borrel.

“Da’s goud veur de bloudvoaten, nait?” vruig Piet.

“Joa”, zee ik, “den lopt joe t bloud der beter deur.”

“Den vot nog mor aine”, zee Piet, “as t toch maist meedsien is. En op ain bain kinve nait lopen.” Vrachten keze en worst sleepte Gé aan.

“Nou nog mor aine om t òf te leren”, zee Piet. “Kom Trientje, nou mouve mor weer op huus aan”, zee ik, dou wie de boudel aan zied haren.

“Komt ons mor ais noa. Ie mouten t mor weer ais ophoalen.”

“Nee hur”, zee Gé, “wie hebben op joe rekend mit t brood-eten.”

“k Heb van ales aansleept”, zee Piet. “En doar kin je ons nait mit zitten loaten”, kwam Gé der ‘ overhìn.

t Brood-eten, dat was op zokzulf al n dikdakkerij. En as je mit n man of wat bie toavel zitten en as t gezelleg is, den eet je veul meer as aans. Plakken keze, van dij lekkere noagelkeze en reven keze en wat van n schinkeltje en aander slachterij, och gunst, meroakel hur! n Tuudaai der bie en n poar kantoorskoppen mit melk! Man, man, ik koegelde zowat ondersteboven.

Wel zes plakken stoede heb ik had, as t nait meer is.

“Och gunst”, zee Gé inains, “nou heb ik t lekkerste nog vergeten! Wat bin ik toch n kou! Nou loat ik dij olderwetse leverworst nog in de keuken stoan. Dij leverworst, dij komt doar bie joe uut de buurt.”

“Ik kin nait meer”, poestte Trientje.

“Och man, zo’n plakkie leverworst op n homstok roggenbrood, doar slikst die ja van om de mond”, zee Gé.

“Loat die nait nuigen, jong hur”, zee Piet. En hai klaaide zok zo ’n dikke loage leverworst op zien roggenbrood, dat ik kon mie nait meer bedappern.

Twij homstokken roggenbrood mit leverworst heb ik doar börgemeester moakt en dou Trientje en Gé even in de keuken wazzen, óók nog n daarde.

Dou t doan was, was ik zo dik as n tieke.

“Mit zowat mout je mor nait aan de daarde wereld dinken”, zee Gé. “Ainmoal sjoars mag wie ter wel ais van nemen”, zee Piet.

En dat was ook zo. Ik kon Piet en Gé goud genog om te waiten dat zai gain kniepstuvers wazzen as t op n kelekte veur de daarde wereld aankwam.

“Nou nog n kop kovvie, veurdat ie weer ofraaizen”, zee Gé. Hou ik dij mokka-punde der nog deur kregen heb, doar wait ik niks meer van.

Ik kon sikkom nait achter t stuur komen, dou wie noar huus zollen. En bie ieder koeltje in de weg dee t lief mie der zeer van.

En Trientje en ik haren ons op nijjoarsdag nog zó veurnomen om elks n vieftien pond òf te valen! Och mien laive tied, doar bie Piet en Gé wazzen der wel vieve biekomen!