Wat was t n golden dag! De zunne scheen deur t spreekkoamerroam en speulde op t schriefburo mit mien papperazzen. d’Onderzuikbaanke en t verchroomde toaveltje, de glasploaten mit mien raive der op, de widde kaaste mit instruminten, de stoule veur t buro, t lag aalmoal in t zunlicht te boaien. t Leek of ales veul lichter, veul makkelker was as aans.

Der zat ook hoast gain volk in de wachtkoamer. Nee, t zol gain swoare dag worden. Der wazzen ook nait veul slim zaiken in de praktiek. Zó kon ik t nog wel n zetje volholden.

Aine van de leste klanten van dij mörgen was Sietse de Boer. Ik haar hom net n spoitje geven, veur t bloud. Sietse kwam ainmoal in de moand; doar was ik zó kloar mit.

“Houveul zitten der nog in de wachtkoamer, Sietse?”

“Nog aine”, zee Sietse, “Mientje Maaijer.”

t Was net of de zunne inains wat minder glans kreeg. Verdikkemie, Mientje Maaijer nog wel. Wiedlopeg en braidsproakeg!

“En doar bin je nog we! even mit aan de loop”, zee Sietse der over hin, “dij mekaaiert van ales.

Dat het ze mie net zulf verteld. Dij het n swelle aan aine van de knijhammen, zai maint dat t schot in de neuze heur wat schaif staait, z’het wintertonen en dat bie zummerdag. En den het zai ook nog last van zeubranden en van sliem op de moage.”

“Ho mor, Sietse”, zee ik, “ik vroag heur t zulf wel.”

 Sietse laagde wat: “Ie mouten joe der mor mit redden.” En hai raaisde weer òf. Doar was Mientje al. In volle glorie: twijhonderdpond, schoon aan d’hoake. En nog gain fatteg joar!

d’Haile spreekkoamer teek inains aan de kop tou vol. „Wat scheelt ter aan, Mientje?”

“Hail wat”, zee Mientje. “Ik kom hier ja hoast nooit. En as ik hier kom, den is t ook de muite weerd. As t nait de muite weerd was, den zol ik mie d’ogen uut de kop schoamen. Ie hébben van dat volk: aal klapscheet stoan ze bie dokter op stoebe, om t minste of geringste. Ie zellen doar ook wel ais goud flaauw van wezen, ducht mie.”

“Wat scheelt ter aan, Mientje?”

Mientje frommelde wat in heur bosschoppenmadde en huil der n rooie buusdouk uut.

“k Bin de leste tied aal zo verkollens en snötterg. Nee, doar kom ik nait veur, hur. Da’s mie nait de muite weerd.”Mientje snoof zok uut, mit veul lewaai.

“Komt ter nog wat van, Mientje?”

„O joa, noatuurlek. Ie hebben nog meer te doun vanzulf. Dokters hebben t aaltied drok. Te drok en dokter, doar zitten ja dezulfde letters in, ha, ha, ha. Loos van mie, nait?”

Wat n reudelkoare, dij Mientje Maaijer.

Och, der zat gain kwoad bie. Men kwam allain nait weer van heur òf. Mor zo drok as vandoage haar ik heur nog nooit mitmoakt.

“En nou der mit veur n droad, Mientje!”

“As t den wezen mout, vot den mor. Eerstens: ik bin de leste tied zo doezelk en zo flaauw as n porre. Twijdens: ik kin aaldeur weI eten en toch vaal ik wat òf. En daardens: ik heb jeuk op n hail maal stee. Ie zellen t wel begriepen, noar ik aanneem. k Heb mien woater vast mitnomen.”

Mientje grobbelde weer in heur bosschoppenmadde en huil der n grode vlezze uut.

Dat ofvalen van Mientje haar ik niks in de reken. t Was ain dikke kloede. Heur kolesoale gat bommelde aan weerskaanten over de stoule hin.

Mientje frommelde wat ongedureg mit heur buusdouk. “Woar ik aiglieks om kom: ik bin ducht mie in d’overgang. Slim vroug is t wél. Bie ons moeke was t net zo. Mien nichte Sievertje het t hail aans: dij lopt ieder moal zowat leeg. Nee, den heb ik t laiver zo.” Verbeeldde ik mie t, was Mientje wat zeenachteg? Was heur libbe wat trilderg?

“Ik zel t woater even noakieken, Mientje. En den magst doe die intied wel uuttrekken.”

In t aptaik keek ik t woater noa op suker.

Mor der zat niks in. Haar k ook weI docht. Hou old was Mientje ook weer? Aacht-negendatteg, om dij gooi. Ik onderzöcht Mientje even loater. Dou t kloar was mog Mientje zok weer aantrekken, t Duurde aal mit aal nogal even veur Mientje weer veur t buro zat.

“Der is n lutje Maaijertje op komst, Mientje mien wicht. Bist al zowat vaar maand hin!”

Wat of der dou mit Mientje gebeurde, dat zel ik mien haile leven nait weer vergeten.

Heur volle, ronde gezichte wer roder en roder; heur ogen, wied open, luipen vol troanen. Heur gezichte vertrok, zunder geluud, langzoam, heur mond, heur wangen, t Ging zo langzoam, dat ik mie der gain road mit wos. Was ze nou bliede of was ze versloagen. Haarm en Mientje wazzen ja al n joar of tiene traauwd.

Der kwam mor gain geluud. De troanen luipen Mientje over de wangen hin. Ze luit ze mor lopen. Ze bleef mie mor aankieken, t Was mie der glad ongemakkelk van. Ik wol dat ze mor wat zee. Nog gain tien menuten leden wol ik dat Mientje zok ais n zetje stil huil en nou wol ik dat ze mor wpt zee.

“Vindst t nait mooi?”

Mor Mientje haar zok nog lang nait weer onder stuur. Ze bleef mie mor aankieken en de troanen bleven mor stromen.

“Zel ik ons n kop kovvie ophoalen?”

Ik muik da’k bie ons in t keuken kwam.

Even loater zedde ik de baaide koppies kovvie op t buro.

“k Was zo bange dat t nait woar wezen zol”, snokte Mientje. t Buusdouk kwam weer op batterij.

“k Heb mie aaltied minder as n aander vuild. Zo dik. En gain kinder. En nou toch nog! Wat zel Haarm doar bliede om wezen.”

Ik keek ais noar boeten. Warempel, doar ston Haarm op t tegelpad te wachten.

Dat haar Mientje mie nait verteld, dat Haarm der ook was. k Luip noar boeten tou om hom op te hoalen.

“Kom der mor even in, Haarm. Der stoan twij koppies kovvie op joe te wachten.”

“Hou is t?” vruig Haarm.

Ik stödde hom de spreekkoamer in. Mientje zol hom t zulf vertellen. Ze mozzen mor even mit zien baaiden wezen.

n Haalf uur loater was de spreekkoamer leeg.

De baaide kovviekoppen ook.

Haarm en Mientje wazzen al vertrokken.

De zunne scheen deur t spreekkoamervinster hin en speulde mit Mientjes rooie buusdouk op de grond!