De vraauwenverainen bie ons op t dörp zol weer n

Ol Menno de Boer zat mor wat triesterg veur zok

“Hurre kerel man, wat bin ik toch lam in de

Vandoage, 2 feberwoarie, is t Lichtmis. Dat zellen de mainsten

(n baauwmantje is een kwikstaartje) Der wazzen ais vaar bruiers

t Leger, t Haailsleger, was aan t meziek moaken op

t Was smörns nog veur dag en daauw dou der

Aalbert is schoulmeester op ons dörp, al joaren. En schoulmeesters

Der is in de wereld de leste fiefteg joar hail

“Moe, willen ie vanoavend wel op t jonkie pazen? Derk

t Is de dag van de begravvenis van taande Oaltje.

Hinderk haar verdrait, groot verdrait. Wat was t wat, mit

“Ik schoam mie ja d’ogen uut de kop om die,”

Noodweer was t, dij oavend. De störm stoof as n

Remke de Road dut net as n hoane dij mit

Anneke was al n dag of wat zaik. “Z’haar t